
Isa sa mga pinakapaborito at ang pinakaayokong lugar in the same time ay ang airport. Sa lugar na ito kasi ay magkakaroon ka ng sari saring emosyon na di mo akalain ay posible pala na mangyari sayo. At sa airport it will always be two things: Arrival and Departure. Sa arrival, masaya. Ibig sabihin, ay may dalang pasalubong, o di naman kaya ay simula na ang bakasyon. Sa aming dalawa ni Soulmate, it means renewal. Dumaan kasi kami sa isang matinding pagsubok at ang pagdating niya dito sa Hong Kong ay nangangahulugang pagbabagong buhay namin bilang magasawa. Noong dumating siya ay napagusapan namin ang mga bagay bagay na dapat pagusapan para maayos na once and for all ang gumuguhong relasyon. We never failed naman dahil it was indeed a success. Natutunan naming mag adjust bilang magasawa at natutunan namin kung ano ang mga hindi dapat gawin. Marami din kaming naeperience na magkasama at sa totoo lang ay sobrang naging attached na kami sa isa'tisa kumbaga sobrang dumidepende na kami sa isa't isa. Na-realize ko nga na of all of the people in this world, isa lang talaga ang taong kahati ng puso mo. Soulmate is my other half at kahit bali baligtarin ang mundo ay hindi na siguro magbabago yun. And without him it will be just the half of me, dying.
Kahapon ay pumunta kami sa immigration para magpa extend pero di na siya pinayagan. In the process na naman daw ang dependent visa pero sa pinas na lang daw siya paghihintayin dahil ngayon daw di na valid na rason sa pag extend ng stay ang paghihintay ng dependent visa. Sabi ng mukha namang mabait na immigration officer ay, "We understand you want to be together but you just have to be patient but he have stayed here for two months already, he can just wait for the visa in the Philippines." Ibig sabihin ay kung sakaling naaprubahan ang visa ay yun na ang gagamitin niya pagbalik niya dito sa Hong Kong. I was surprised at maluhakuha at the same time
, kung nadadaan lang sana sa luha ang officer na yun ay iniyakan ko na siya peromukhang imposible ang iniisip ko at baka sayangin ko lang ang luha ko so I just tried to accept ang hatol. Tama nga ang sinabi ko sa last post ko, nasa immigration pa din ang desisyon kung magsasama kami ni Soulmate o hindi. Actually kaya humigpit ang immigration ngayon ay dati kasi ay may nagkukunyaring magasawa para lang madependent ang isang tao which is mali naman. At nag comment pa nga pala ang officer na ang bakitdaw ang bata bata pa namin ay nagpakasal na kami, ang isinagot ko na lamang ay "It's a long story." dahil sa totoo lang hindi ko naman talaga kayang i-explain sa kanya ang mga pangyayari, kumbaga kulang ang buong araw para makwento sa kanya kung paano nagsimula ang lahat, at sa tipo niya ay mukhang maiintindihan niya naman kasi nga mukha siyang mabait, o di naman kaya dahil magaling lang talaga siya mag deliver ng masamang balita. Ang batas ay batas. Kaya wala kaming choice.
And here comes the departure part. Kanina ay inihatid ko na si Soulmate sa airport at siguro kung tatantyahin ay isang tabo na din ang iniyak ko, sumakit na nga ang ulo, mata at lalamunan ko. Naaawa na nga ako sa mga unang iniiyakan ko, sa damit ni Soulmate at sa damit ko na din. Si SM naman ay nakitaan ko ng lungkot pero nase- sense ko na pinipilit niya lang ding maging masaya dahil ayaw niyang magpakalungkot. Samantalang ako sa sobrang bigat nga ay di ko na lang pinigilan dahil pakirandam ko sasabog ang lalamunan ko pag hindi ko ginawa at mukhang mumutain lang ako pag di ko nilabas ang mga namumuong luha ko. Feeling ko nga bakit ganoon, pinipilit namin na magsama ni SM pero bakit there will always come a time na may magsasabi na "O tama na, tama na, back to reality na tayo." How cruel...
Paano ba 'to, magce-celebrate na naman ba ako ng birthday ko na walang kayakap o kahalikan man lang? Di ba ako deserving na sumaya. Sa huling pagkakaalala ko, hindi rin maganda ang last birthday ko eh. Ang naaalala ko na lang na pinakamagda kong birthday ay noong 18th birthday ko kung saan trinato akong isang prinsesa sa buong araw, I just feel lucky at that day. Pero ngayong taon na 'to, paano ba? Tawagan ko na lang kaya ang immigration officer at sabihing, "Birthday ko naman eh, pa birthday mo na 'to sa akin." Pwede kaya yun? Kaapelyido ko pa naman siya.
Kakatawag nga lang pala sa akin ni SM, nasa Pinas na daw siya. Ako naman ay balik sa bahay ng parents ko kung saan pwedeng mag net at magupdate ng kung anu- ano. Paano ba 'to mukhang balik na naman kami sa pagcha- chat. *Shrug* Naisip ko lang, malaki pala talaga ang kaibahan pag magkasama na talaga, kumbaga iba ang personal na naghahalikan o nagyayakapan kaysa sa computer screen ang nagbebenefits ng laway mo. Sa totoo lang miss ko na nga din ang little house in the city namin eh. Kamusta na kaya yun? Naabondana na naman kasi ang bahay na yun. Balak ko nga bisitahin yun araw araw although I know it will never be the same without Soulmate.
In conclusion, isa lang naman talaga ang kinatakutan ko, ang magisa. And with Soulmate, actually hindi ko narandaman na magisa ako. Siya lang kasi ang tipo ng tao na kahit kayong dalawa lang, feeling mo, isang dosena na kayo. Meron naman kasing klase ng tao na kahit madami kayo ay pakirandam mo ay magisa ka lang.
So for now, I'll be alone for a while. Alam ko naman na babalik din si Soulmate, so kung dati siya ang naghihintay sa akin, maybe it's my turn this time. I'll be waiting...