Break up...

I felt vulnerable everytime I look into your eyes, Although I tried not to, I wanted to leave but my heart keeps on holding on, You hurted me but now you're saying you love me so much that you can't afford to lose me, I have always love you, maybe I could try to love again, maybe we can stilll have one more chance.. Maybe you're still worth fighting for... but let me think about it first

Para akong nananaginip. Nasa bar ba talaga ako kasama ang mga kaibigan ko? Wala ba talaga ako sa kama ko at talaga bang inindian ko siya sa pagcha- chat naming dalawa? For sure naghihintay siya sa akin sa mga oras na 'to. Siguro kanina pa siya naghihintay. Ang usapan namin ay 8:30 pm pero anong oras na? 11 pm? 11:30? Di ako sure basta alam ko malalim na ang gabi. Nasa Cavern ako, isang kilalang bar sa Lan Kwai Fong, kasama si Ate Jhen at ang tropa niya. Di naman talaga ako lumalabas. Madalas akong nasa bahay at nakikipagchat sa kanya. Pero iba ang araw na 'to. Pinili kong ibahin. Hanggang ngayon di ako makapaniwala na nakipag hiwalay nga ako sa kanya. Kagabi, nagawa kong sabihin sa kanya ang nararandaman ko at nagawa kong bumitaw. Di ko kasi talaga kaya.

Luckily may mga kaibigan akong handang tumulong sa akin. I need someone to talk to at hayun at may pinadala naman si God na for sure ay makakaintindi sa akin. And at that time, narandaman ko na, hey, I'm not alone. Kaya ko nga bang panindigan ang mga sinabi ko sa kanya nang gabing yun? Nakikita kong umiiyak siya at alam kong ayaw niyang mag hiwalay kami pero may mga bagay bagay na dapat bitawan muna sandali. Tulad na lang ng pagdadala mo ng isang mabigat na bagay, every once in a while, kailangan mo siyang bitawan para makapag pahinga ka. Lalo na kung dala dala mo ang mabigat na bagay na yun, isang bagay na pwede namang gumaan pero at that time, it's meant to be that way. Tao lang naman ako. No matter how much I wanted to stay, there will always be a time na I have to let go. Sabi ko nga I'm not invincible although I wish I could.

Malakas ang tugtugan ng banda and I'm starting to like. But at the very back of my mind, there was a thought that maybe I have to go home and talk to him. Maybe he needed me. But then, there's this other part of me that keeps pushing the reason kung bakit ako nagkaganito. Kung bakit kami nagkaganito. Di naman ako nagiinarte lang di ba? Of course there will always be a reason. Actually a lot of reasons. Hopefully I can still count it. "Okay ka lang?" tanong ni Ate Jhen. Ngumiti ako at sumagot na okay lang din ako. Totoo yun. Well at least physically. But mentally and emotionally, I am deeply wounded. As in EMO ako nun. Ilang araw na din naman ako walang tulog dahil di ako makatulog. At kahit makatulog ako, magigising at magigising ako ng maaga dahil sa isang panaginip or para isipin ulit ang iniisip ko noong isang gabi.

Kinagabihan nang sumunod na araw, I've decided to talk to him. I miss him anyway that I can't think of a way to forget him and just move on. It's just seemed crazy. I feel vulnerable sa tuwing iniisip ko ang magagandang memories. In fairness di madaling kalimutan yun. Mahigit isang taon pa lang kami and yet feeling ko I've known him all of my life, he seemed to be a part of my system, parang drugs na mahirap mag withdraw kung nakasanayan mo na. i just can't. Matigas ako noong una, di ako makatingin sa kanya, natatakot ako na baka pag tumingin ako sa kanya at nakinig ako sa mga sinasabi niya, baka bumigay ako, baka aminin ko sa kanya na di ko din kaya, na kami na lang sana ulit. "Gusto kong maayos 'to pero nahihirapan ako." sabi ko.

"Ano bang dapat kong gawin, lahat gagawin ko wag mo lang akong iwan." aniya.
"Can you prove to me that you're still worth fight for? Ewan ko pero ang dami dami nang disappointments eh, alam mo yun? Masyado mo na akong nasaktan, I can actually count it all."
"Bakit di mo bilangin ang mga pagkakataon na masaya tayo? Kahit sa loob lang ng isang buwan, for sure mas maraming beses tayo naging masaya di ba?"

But then, maybe he's right. Maybe we can still try. Why not? I still love you, anyway...

Yellow flower

Matagal na akong di nakakatanggap ng bukaklak, noong huli ata eh noong 3rd monthsary namin ni Soulmate na sinurpresea niya ako ng isang bouquet. So mahigit isang taon na din pala. Tapos kanina, out of the blue, habang naglalakad ako pauwi eh may nag abot sa aking na isang babae at mukhang volunteer siya sa kung anong party whatsoever. Inabutan niya ako ng bulaklak at binati ng Happy Mother's day. Nakakataba ng puso. Kahit wala pa akong anak, may bumabati na sa akin. Tiningnan ko ang inabot niyang dilaw na long stem na bulaklak. Di ko alam kung anong tawag dito pero I really appreciated it lalo na sa panahong ganito.

Nakakaasar ang mga pangyayari sa buhay ko ngayon at siguro madami daming tao ang dini disappoint ako. It hurts dahil parang walang may pakialam kung sasaya ba ako sa desisyon nila o hindi. Walang may pakialam ng feelings ko, as if inaasahan nila na maiintindihan ko ang lahat. I'm not invincible. At lalong di naman ako si Darna. May feelings din ako at nasasaktan ako doon. Selfish ako. Selfish kaming lahat. At lahat kami ay nasasaktan. At wala akong magawa. Walang magawa kundi ang umiyak because it's the only thing that can make me feel better. Makes me feel better. Pero di mab abago ang situation na kinasasadlakan ko ngayon. May mga taong mahal mo at kaya mong gawin ang lahat para sa kanila pero sila, bakit ni minsan, di ako inisip? Bakit ni minsan, hindi nila naiisip na kailangan ko din ng ganito, ng pagmamahal? Am I asking for too much? I don't think so. Alam mo yung sinasacrifice mo halos lahat para sa kanila pero sa simpleng bagay na hinihingi mo, di ka mapag bigyan.

I just want to be happy.

Napatingin ako sa dilaw na bulaklak na binigay sa akin kanina. Kahit di ko siya kilala, gusto ko siyang yakapin sa mga oras na ito. Dahil for once, for once in many weeks, inisip niya ang ibang tao kahit ba binabayaran siya sa pag bigay nito. Gusto kong sabihin sa kanya kung paano niya ako ginawang okay. Gusto kong sabihin na she made my day, na buti pa siya naiisip ang ibang tao. Naiisip ang mga taong mukhang di nakatanggap ng something sa araw na ito. Maybe totoo ang kasabihang, the best things in life are free.

Man and Boy

Kasalukuyan kong binabasa ang libro na ang pamagat ay "Man and Boy" na isinulat ni Tony Parsons ba yun? Ganito, ikwe- kwento ko na lang ang story. May isang lalakeng nangangalang Harry na merong masayang pamilya, may asawa siya named Gina at meron silang anak named Pat. Okay na ang lahat sa kanila, housewife si Gina habang okay naman ang trabaho ni Harry. Hanggang sa namamalayan niya na lang na parating na ang 30th birthday niya. And there was a point na nire- regret niya kung ano ang meron siya sa ngayon. Suddenly he thought na kung ano kaya kung hindi siya nag asawa ng maaga? Ano kaya kung single pa rin siya ngayon? He might be celebrating like other people na single pa din and might be flirting around. Bumili siya ng sports car, yung red. Pinayagan naman siya ng asawa niya kahit di niya maintindihan kung bakit out of the blue, bigla niyang naisipang bumili nun samantalang meron naman silang minivan at kahit wala silang pambayad.

And then a disaster happened sa trabaho nila at dahil sa ka depressan daw (well yun daw ang reason niya???) he slept with a colleague. Of course, nalaman ng asawa niya at iniwan siya ng asawa niya. So noong una, everything seemed so perfect di ba? And then out of the blue dahil lang sa isang problema, dadagdagan mo pa ng isang problema. Actually ganito ang situation nila ng colleague niya named Siobhan. Dahil hatinggabi na sila natapos sa trabaho, Harry decided na ihatid si Siobhan. At ayun, feeling niya binata na siya ulit habang hinahatid niya si Siobhan gamit ang sports car. Pagkahatid kay Siobhan, tinanong siya nito kung gusto niya ba pumasok sa loob. Noong una tumanggi siya. Pero nang tanungin siya uli nito kung sure ba siya sa sagot niya, umoo siya. Alam mo kung bakit? Because he thought she would never ask again. Kumbaga he strike while the iron is hot. He grabbed the opportunity.

Alam mo yung part na yun, meron siyang choice. Pwede niyang i decline ang offer at umuwi na lang sa bahay nila kung saan naghihintay ang mag ina niya. Pero hinde. Mas pinili niya ang pagtigas ng kanyang ****? Naaasar ako pag nakakarinig ako ng ganoong kwento. I mean, is it even worth it? Pwede mo siyang iwasan, babae ka man o lalake. Una, tanungin mo ang sarili mo if it's worth it lalo na kung may pamilya ka niya? Kasi kung hindi, eh umiwas ka na habang maaga pa. Isipin mo kung tama ba 'tong ginagawa ko o tawag lang ng pagiging jerk? Well if it's worth it at kaya mo namang i- give up pamilya mo, yung mga taong nagmamahal sayo,kung kaya mo silang i disappoint at kung hindi mo naman pagsisisihan abay go ahead.

Naiinis ako kung may bakit ba may mga pamilyang hindi na nagwo- work out? Okay so hindi perfect ang family ko at sa mga oras na ito, naguusap ang Nanay at Tatay ko tinatanong ang isa't isa kung bakit nagkaganito ang family namin. Actually walang 3rd or 4th party and believe it or not nagkakagulo kami ngayon, I mean sila lang naman talaga pero nadadamay kami ng mga kapatid ko. Tanong ko lang, hindi ba sila nahihiya sa amin? Malalaki na sila eh. Yun lang naman ang sa akin, alam ko hindi sila perfect at tao din sila na nagkakamali. Pero bakit ganoon? Sisihan at kung anu- ano pa ang mga naririnig ko.

So wag kayong magalala, I'll be fine...


At sa mga ganitong panahon, iisa lang ang dapat gawin, mag food trip mag isa. Joke, of course nag share ako dyan no? Okay nasa kalagitnaan pa lang ako ng Man and Boy dahil nga busy pa talaga ako ngayon, sako ko na ikwe- kwento yung susunod na pangyayari.

Anyway, may pinagtatalunan kami ni Soulmate ngayon and we really really need your comment on this, pls visit this link: click here! Para ito sa ikatatahimik naming dalawa so thank you, thank you sa mga magco- comment doon. Really need your oppinions.

Mwahhhh!!!

What if?

Kanina, naglaro kami ni Soulmate ng isang game na madalas naming nilalaro. Ang tawag sa game na ito ay "What if?" Hehe, imbento lang namin yan ni Soulmate. Ganito yun, magbibigay kami ng situation at saka kami magi- imagine na kung ano nga kung nangyari ng yun, ano ang mga bagay na gagawin o mapaguusapan namin. Magulo ba? O heto ang nangyari:

Situation (ako ang nakapag isip!): Same age pa din tayo sa age natin ngayon at di pa tayo. Tapos wala pa akong boyfriend, at ikaw naman ay wala pa ding girlfriend. Tapos friends pa din tayo, alam mo yun, pumupunta punta pa ka pa din sa bahay namin. Naguusap tayo sa garden...

(So ako ang magsisimulang magsalita...)
Ako: May ipo- propose ako sayo?
SM: Ano yun?
Ako: Tutal, matagal na tayo mag bestfriend di ba? At wala kang girlfriend at wala din naman akong boyfriend.
SM: Okay, so ano ba yun?
Ako: Naisip ko lang tutal kailangan mo din naman nito, at kailangan ko din naman nun so...
SM: Teka kinakabahan ako diyan ah. Anong pangangailangan ba yan?
Ako: Eto na, uhm, pareho naman natin kailangan ng sexual, alam mo na? So pwede ba tayong maging friends to the next level?
SM: Ano ang ibig mong sabihin?
Ako: I mean pwede ba tayong maging friends, as in friends with benefits? Okay lang kahit anong sagutin mo ah, oo man o hindi friends pa din tayo.
SM: (biglang napatawa) Baby naman eh nakakatawa ka-
Ako: Uy, di pa tayo tapos. Ayusin mo. Paano pag nangyari nga yun, yan ba ang sasabihin mo sa akin? Seryoso naman diyan.
SM: Okay, eto na. Uhm, di ba mas maganda kung ganito, may ipo- propose din ako sayo. Alam mo naman di ba na matagal na akong may gusto sayo.
Ako: Oo.
SM: bat di na lang natin palitan yung best friend sa mas magandang term tulad ng boyfriend?
Ako: Alam mo ayoko na kasi sa commitment, alam mo naman na natuto na ako at ayoko ng dagdagan ang problema ko.
SM: Alam mo kasi yung sinasabi mo, importante sa akin yun eh.
Ako: Ganun ba? Okay, ganito na lang, pumayag ka sa proposal ko tapos doon ka na lang ibe- base yung panliligaw mo.
SM: (natatawa ulet) Sa ganoong way ako manliligaw?
Ako: Oo, di ba? Mas okay yun.
SM: Hindi pa din eh.

See? Dineny ako ni Soulmate?!! Actually kahit acting lang yun, natawa ako sa sinagot niya sa akin ah. Ibig sabihin may respect siya for me. Woot! Swerte ko naman. haha!! Sorry kung medyo naughty yung sa taas ah. Medyo ganyan po ako sa tunay na buhay kaya take it or leave na lang po. Hay naku, di talaga ako nagkamali kay Soulmate. At sabi niya pa kanina pagkatapos ng game namin:

SM: Baby, sorry ah. Okay lang ba sayo yun? Yung tumanggi ako? Importante talaga sa akin yun eh.
Ako: Okay lang yun Love. Nakakatuwa nga eh. I love you.
SM: I love you too.

Ganyan ang usapan pag pareho kaming matino ni Soulmate. Tagal ko ding di nakaapag update.
As usual, na miss ko ang blogging world. Anyway, kahapon medyo nagkaroon ako ng chance para makapaglagalag. Here are some of the pics.

Ang mga sumusunod na pics ay kuha sa Park Islang, Hong Kong!







Sayang nga lang dahil di pa daw open for public ang Noah's Ark na siyang ipinunta ko diyan. Anyway, gusto kong i share yung nabasa ko kanina sa Reader's Digest: Marriage means falling inlove with the same person all over again. May mga bagay na gumugulo sa isip ko ngayon at tulad ng Noah's Ark ay di pa din siya open sa public pero kapag naayos na ang lahat ay sasabihin ko din siya. Tulad nga ng sinabi ni Kuya Pajay sa kanyang blog, It's just complicated...

So there, who knows kung kelan uli ako makakapag post?

Dear Cindy

Kamusta ka na kaya ngayon? Ano na kaya ang hitsura mo? Natupad mo kaya ang sinabi mo sa sarili mo na hindi ka tatanda physically? Di ba pangarap mo maging bata habambuhay? Natupad mo na ba ang iba mo pang pangrap? Anyway, ang sulat na ito ay para ipaalala sayo kung anong klaseng tao ka sa mga oras na ito, ano na ba ngayon? It's April 24, Friday. Yup, weekend ngayon, your favorite day dahil sa wakas ay makakapagpahinga ka na dahil half day lang naman ikaw bukas. Alam mo ba na ikaw ang uri ng tao na masyadong high spirit? Alam mo yun, kahit masakit o nakakaasar na ang mga pangyayari, masaya ka pa din. Kaya mo pa din i cheer ang sarili mo at eto ah, never pumasok sa isip mo na gumive up. Ikaw yung uri ng tao na kung namro- mroblema ang isang tao, nandyan ka para asarin pa sila lalo, hehe joke lang. Ang ibig kong sabihin doon eh kahit di mo intention na asarin sila at kahit na ang gusto mo mangyari ay matawa sila, kabaligtaran ang nangyayari. Pero may good news ako sayo, minsan lang yun nangyayari. Kapag seryosohan naman eh, nakakapag bigay ka ng maayos ayos na advice. Magkaganun pa man, di ka magaling pagdating sa sarili mong advice. Kumbaga better said than done.

Alam mo ba na napagsabihan ka ngayong araw na ito sa office? Pero pinipilit mong labanan ang negative thoughts na bumubulong sa likod ng utak mo. Nakakatuwa, dahil success ka naman after mong sabihin sa sarili mo ng paulit ulit na, "count your blessings, not your troubles." Sa totoo lang, nakakabaliw ang mga desisyon na pinagagawa mo sa buhay mo, sa totoo lang. Kahit na medyo komplikado ang mga bagay, GO ka pa din. Lalo na yung long distance relationship niyo ni Soulmate. Kahit medyo pareho kayong isip bata, nakikita kong tinutupad niyo kung ano ang napagkasunduan, nagkakatampuhan kayo minsan pero in the end, love will prevail. At nakikita ko naman na masaya ka. Sa mga oras na ito, pinapangarap mong mapunta sa ibang lugar at sa ibang oras. Naiisip mo ang matagal mo ng pangrap, ang makapunta sa iba't ibang lupalop ng mundo. Siguro naman mararating mo na ang mga yun sa oras na binasa mo 'to ulit. Alam mo, you inspired me so much. Di ka sumusuko sa kahit ano. Di ko nga alam kung saan mo nakukuha ang kakaibang lakas ng loob eh. Mahal na mahal mo ang pamilya mo na nakayanan mong gawin muna ang responsibilidad mo sa kanila. Sinacrifice mo ang isang pangarap na di mo alam kung matutupad pa ba o hindi. Sana sa oras na nabasa mo na ito ay natupad mo na iyon. You know what I mean right? Yun ang unang una mong pangarap eh. Anyway, natupad mo na ang pangalawa, long distance nga lang pero pareho kayo ni Soulmate na gumagawa ng paraan para magkasama. Sana hanggang sa mga oras na mabasa mo to, naniniwala ka pa din sa "Always" at tsaka sa "Forever". Yan ang wag na wag mong babaguhin sa sarili mo ah. Konti na lang kasi ang naniniwala doon. Sa totoo lang, dahil sa paniniwala kong yun, naging masaya ako kahit sandali, naging masaya ako kahit ngayon. Ano pa ba?

Oo nga pala, mahilig ka din mag blog! Yah! Ang hilig hilig mong magsulat lalo na sa isip. The best ka din pagdating sa pagmu- muni muni. Nakakatuwa nga eh kasi nagkaroon ka ng kaibigan sa pagblo- blog nang hindi mo inaasahan. Simple lang naman ang mga kasiyahan mo sa araw araw, maka chat sina Mama, si Soulmate, may makain pa kayo ng Tatay mo, maayos na araw sa trabaho, yun lang naman. Pero alam natin pareho na hindi habambuhay, ganito ka. Alam kong alam mo yan. Tsaka, alam mo ang hilig mong pumunta sa library. Balak mong makapagsulat ng libro di ba? Wag kang magalala, makakarating din tayo diyan. Alam mo mahirap labanan ang loneliness. Nakakaranas ka din ng ganoon, inaamin mo din naman kasi sa sarili mo na hindi ka perfect. Non stop ang struggles, lalo na ngayon, recession. Kaya masyado kang nagpapakasipag sa trabaho dahil alam mong maraming umaasa sayo at ayaw mo silang biguin. Naaalala mo pa ba nung mga unang buwan mo dito sa Hong Kong? Akala ko nga din mababaliw ka na eh. Pero hindi, imagine? Nakaya mong makahanap agad ng trabaho. Alam mo ba kung ano lang ang baon mo ng mga panahon na iyon? Lakas ng loob lang. Maraming beses ka na din nadapa. Maraming beses na walang nag tiwala, believe it or not, it's already a tough world pero you still see the beauty in things. Grabe din yung akala mo mawawalan ka na ng trabaho pero sa totoo lang, ang galing mong kumapit. Konting tiis. First job eh. What do you expect from an 18 years old na wala man lang kaexpe- experience? And you know what until today, you continue to rock on. Kung advice naman ang kailangan mo, eto lang ang masasabi ko to make it short, always follow your heart, follow what you believe in, at wag mong kalimutan lahat ng natutunan mo sa mga self help books na pinaghirapan mp din naman basahin. O siya, matutulog na ako. Alam mo naman ang eyebags!!! Mahirap na. Good night!

PS: Stay happy and healthy! Remeber health is wealth! I love you! Isa pang PS: Don't forget to pray, tandaan mo sa kanya mo nakukuha lanat ng lakas mo. Nga pala eto ka ngayon! Taray mo no?

Love Cindy



***May nabasa ako dati di ko nga lang maalala kung saan, subukan mo daw gawan ng fan letter ang sarili mo kung saan ilagay mo kung ano ang nagustuhan mo sa sarili mo. At basahin mo siya pag feeling mo malaki ang problema o kung gusto mo ay gawin mo siyang parang time capsule. Basahin mo after one year or ten years. Maganda yung may communication pa din kayo ng sarili mo. Get in touch with yourself. Love yourself. Tingnan natin kung ano ang feeling later on. ^__^

Isang araw...

Lahat tayo may kanya- kanyang istorya na nakapaloob na sa ating pagkatao. At malamang lahat tayo, alam na alam ang istorya ng buhay natin. Pwera na lang kung nagkaroon ka ng amnesia. Hindi ko iku- kuwento ang buhay ng ibang tao, dahil tanging ang kwento ng buhay ko lang ang alam na alam ko dahil ako lang ang nakakaintindi sa sarili kong pagkatao, sa kwento ng buhay ko at sure ako na ganoon din kayo sa mga sarili niyo.

Bata pa lang ako, mahilig na talaga ako magbasa. Iba ibang istorya ang nakaploob sa bawat libro na nababasa ko. I was fascinated sa mga experiences ng mga tao fictional man o hindi. Hanggang sa naiisip ko buti pa sila nararanasan yung mga ganyan, yung ganoon. Lalo na noong nabasa ko yung Harry Potter, feeling ko gusto ko din ng powers, gusto ko din maging witch. Duh? Pero noong nabasa ko yun Twilight, naisip ko ayokong maging si Belle dahil masyado siyang emote. Toinks! Sorry sa twilight fans. Although, I must admit, cute si Edward Cullen na character sa nasabing libro. Okay fine, kung maisasalibro ko lang siguro ang buhay ko, it will
consist of a hundred series. Mula pagkabata ko hanggang sa mga nararansan ko ngayon. Gusto ko nga isulat ang kwento ng buhay ko pero gusto ko ako lang makakabasa nun. Alam mo na mahirap yung maging showbiz ka. Sabi nga ni Heleyna, people come and go. Sa bawat libro ng buhay mo, nagiiba iba ang mga supporting characters at syempre iisa lang naman ang bida sa buhay natin di ba? Tayo mismo.

May nagsabi sa akin, di ko na maalala kung sino pero ang sabi tayo ang may hawak sa buhay natin. Kung gusto mo itong maging masaya, gawin mong masaya. Wag mong gawing excuse na kasalanan ng ibant tao kaya ka naghihirap o nagkasakit or malungkot. In the end, nasa kamay mo kung ano ang mangyayari sa buhay mo.

Meron nga pala akong isang diary na talagang araw araw kong nau- update noong nasa college pa ako, nakasulat doon yung mga adventures namin ni Soulmate, napuno ko nga ang notebook na iyon eh na may nakalagay na saying sa harap na, "We don't remember days, we remember moments." Di ba ang ganda ng saying? Nakakainspire!

Siguro kung gagawing libro ang istorya ng buhay ko sa mga oras na ito, eto ang ilan sa mga nakapaloob, babala may mga parteng maselan at malamang di naaayon sa inyong opinyon. Bakit ba, blog ko 'to? Hahaha! Eto ang nangyari sa araw ng Linggo ko, April 19.

Nagising ako sa ingay na nanggagaling sa sala. Kilala ko ang boses na iyon, boses ng Auntie ko. Ano na naman bang meron sa araw na ito? Mukhang magkakaroon na naman ng pagtitipon tipon sa bahay namin na ito. Ganoon kasi pag chinese, dalawang beses sa isang buwan, nagkikita kita sa bahay namin para mag mahjong. Mukhang kinailangan ko ng maligo dahil for sure mamaya ay mawawalan na ako ng chance para makapag banyo. At isa pa, balak ko din magpunta ng library dahil meron akong ipapa- print. Pero dahil wala pang laman ang tiyan ko, naisipan kong uminom ng Milo at saka ako naligo at nag ayos ng sarili. Tapos, napansin ko yung diary na regalo sa sarili ko noong last christmas, tiningnan ang last entry, noong March pa, bago umalis si mama papuntang Cebu. Naisip ko siguro kaya di na ako nakapagsulat dahil ayokong maalala ang mga problemang dumating matapos kong isulat ang last entry ko doon. Mukhang di ko nakayanan ko naisipan wag na lang isulat. Malamang di ko din naman babasahin. Pero I feel okay now, so naisipan kong magsulat.

At pagkatapos ay nagmadali na din akong pumunta ng Mcdonalds dahil sa tingin ko ay tapos na din naman makapag almusal ang mga kasama ko sa bahay and besides, I'm not into chinese food right now, Mcdo na muna tayo. And so, tumungo ako sa Mcdonals. Hay, isa na naman 'to sa mga instances na mag isa ako. Siguro pagsasawaan ko na lang muna ang mag isa sa ngayon dahil alam ko, pag nagkasama kami ni Soulmate, di na 'to mangyayari sa akin so savour the moment na mag isa, right?

Ayan, isiningit ko pa yan sa pila. Haha, dahil gutom na talaga ako, sumingit ako sa pila at nagtagumpay naman ako dahil hindi halata na sumingit lang ako. Wahahah! Yun nga lang, di ko na naubos, burger at ice tea lang ang kinain ko at saka ko nilagay sa bag ang fries at taro pie. Tapos, nagsimula na akong maglakad papuntang library. Tapos kamo, pagdating na pagdating ko sa library, narandaman ko ang pagaalburoto ng tiyan ko. Uh oh, not now. Ayokong gawin to sa public toilet at mas lalong ayokong umuwi sa bahay at saka ako babalik dito. No, no, no!!! Sinubukan ko siyang tiisiin, ayun okay, okay pa. Nagpa- reserve ako sa computer, 11:45 na ng mga oras na iyon, at sabi bumalik na lang ng 12:00 dahil nun lang may bakante. Okay, fine. Sinoli ko ang libro na tapos ko ng basahin at saka nag book hopping. Naghanap ako ng libro na pwedeng basahin sa loob ng isang linggo, at dahil medyo nagrereklamo na ang tiyan ko, di ko na masyadong binagalan. Narandaman kong kinailangan ko ng umupo dahil kung hindi, nararandaman ko na hindi maganda ang kalalabasan nito. Naalala ko tuloy noong nasa highschool pa ako, di mo talaga ako mapapagbawas sa toilet ng school o mall. Doon ko lang 'to sa bahay pwede gawin. Doon lang!!! Pero nang mga panahon na iyon, kailangan ko ng isugod sa pinakamalapit na toilet ang pwet ko na ito dahil malapit na siyang bumigay. (O! Wag niyong sabihin na hindi ko kayo winarningan ah. Mahirap ito aminin sa International Blogging world! Pero ano ba magagawa ko, eh yun ang nangyari sa akin sa araw na ito eh. I let myself relax at nagstart na magbasa basa muna. Tumingin ako sa orasan, five minutes pa. God, wag mo naman ako pahirapan ng ganito. Anyway, binalin ok sa pagbabasa ang oras ko. Naisip ko lang, ito ba ang karma ko sa pagsingit kanina sa pila? Sorry na po...

Ayan lang ang nahiram ko. Yung "Being happy" nabasa ko na noong nasa college pa ako pero isa ito sa mga libro na di ko ppagsasawaan, alam niyo kung bakit? Nakakaaliw kasi yung mga drawing, hehehe! Totoo naman ah! At yung isa naman, syempre para mas mag improve pa ang aking pagkababae. Charing!

Sa kabutihang palad, ay mabilis namang lumipas ang five minutes and then it's my time. Hayun, without thinking, nag print na ako ng nag print. And guess what, excited na sana akong umuwi nang nasa labas na ako ng library, ay saka ko pa lang nabasa yung pina- print ko. Shemay naman o, daming typo. Kakabaliw. Ang laki ng sacrifice ko sa kanya ah. Sinacrifice ko pati pwet ko para sa kanya tapos ako din pala ang mismong bibigo sa sarili ko. Cindyrella, binigo mo ko. Huhuhu...

Anyway, di ko na matiis ang pwet ko. I really need this. It's begging so much na that I can't ignore it anymore. Okay, honey. Your wish is my command.

Matapos akong bumanyo pagdating sa bahay, ay nakapag chat na din naman kami ni Soulmate. Dami naming napag usapan. Yung mga tipong sweetnesses chuva. Grabe, muntikan ko na nga mahalikan ang monitor ng laptop ko kasi naman ang gwapo niya. Di ako nagsasawang titigan siya. Tapos na ang crisis sa aming dalawa. Wahahaha! At balik na naman kami sa dati naming ka churvahan. Although, medyo may tampuhan kasi naman dota siya tapos nood naman ako ng lipgloss na nakakabaliw ang kwento dahil may kaluluwang ligaw moment pa sila. Duh? Pero okay lang, at least naiba ang ambience nila di ba? Ayun nga si Soulmate at ako medyo nagkatampuhan tapos kahit naka video call lang kami, para kaming magkaharap kung magtalo o magkatampuhan. Tatalikuran ko siya tapos magtatakip ako ng unan sa mukha ko, yung mga tipong ganoon. Ang drama no? Pero sabi nga nila, you can't fight fire with fire kaya nagpakumbaba ako at ayun, nagpakumbaba na din siya. Gosh, lalake nga talaga. Wahaha! Minsan naman kasi sarap din niyang lambingin. Good boy Soulmate. Haha! Joke lang! Basta ang sarap makipaglandian sa kanya. Alam mo natanong nga niya sa akin, if ever ba na magkasama kami, maghahanap daw ba ako ng space for the mean time. Sagot ko naman sa kanya, pinagsasawaan ko na ang space na sinasabi mo ngayon. Kaya for sure pag magkasama na tayo, sawa na ako sa space. At hello, naaalala mo ba yung nabasa ko sa bible? One flesh na daw ang mga taong kasal na kaya I'm a part of you and you're a part of me indefinitely. (Ooops, bawal ang questions diyan, Har har!)

Naka chat ko din pala ang aking Inay at mga kapatid. Nakakatuwa, dahil ang bro ko, nagpapa cute ba naman sa akin. At masasabi kong may pinagmanahan siya sa kabaliwan kasi nagsisisigaw ng paulit ulit na gagamba! gagamba! Duh? Feeling niya siguro madaming gagamba sa kanyang paligid. Imagination nga naman o. At yung sis ko naman, nagtatampo kasi blog daw ako ng blog. Ayun, pinagbigyan ko muna. Okay, laro na tayo ng chess! Nanalo siya, wawa naman ako, natatalo. Pero panalo naman ako sa parang scrabble na laro sa way em, at sa pool, at sa iba pang laro. Si Soulmate naman chini- cheer ako. Hayun, at di na nga nagtampo ang sis ko. Matampuhin kasi yun, hay naku, buti nga at natauhan na siya sa boyfriend niya, este XXX niya na nakakabanas nga naman. Imaginin niyo naman, pinapadalhan siya ng load, naga- I love you pero after nun, puro negative na ang mga sinasabi. Well, my sis deserve more than that asshole!

Tapos ayun, pwet ko lang naman ang naging worry ko so far for this day na naayos ko na naman. Well, kahapon pa nga pala ako naglilihi sa egg tart. Ewan ko ba, parang alam mo yun, napapanaginipan ko siya!?? Kaya nagpabili ako kay Dad at sa awa ng Diyos, isa palang nakakain ko, busog na ako. Haha! I get totally over it na! Weeee! Di ko na siya mapapanaginipan!

Gumawa din ako ng bagong playlist sa imeem at kasalukuyan ko siyang pinapakinggan ngayon. At alam niyo ba kung ano ang susunod na mangyayari? Papatayin ko na ang laptop at matutulog dahil alam ko bukas ay sasabak na naman ako sa gyera ng trabaho ko. O siya siya good nights!

P.S. Nasaksihan niyo po sa mga naisulat ko dito ang tunay na ako.


At eto pa meron akong award from Pipi! Weee! nakakatuwa, salamat sayo majo! ^^

1. Copy the badge and put the logo on your blog sidebar or post.
2. Nominate at least 5 blogs (can be more) that for you are Uber Amazing!
3. Let them know that they have received this Uber Amazing award by commenting on their blog.
4. Share the love and link to this post and to the person you received your award from.
5. Come back and comment here so that your link could be added to the master list of awardees.

At ipagkakaloob ko ito kina:

Heleyna
Joycee
Rawr
Payatot
Punky

O yun lang, logtu na me! ^^

Suicide or what?

Lahat naman siguro tayo nabalitaan kung ano ang nangyari sa pamilya ng kilalang TV news anchor na si Ted Failon. Napanood ko sa SNN kanina (yup, medyo mahilig ako sa showbiz pero kagabi ko lang talaga napanood ang Showbiz News Ngayon dahil nga baka ma- interview ang anak ni Ted Failon na si Kaye Etong, gusto ko din kasi malaman ang side niya). Di nga ako nabigo dahil sa show na iyon, naglabas ng hinanakit si Kaye about sa pagdakip ng walang warrant of arrest sa mga kasambahay at pamilya ni Ted Failon dahil di umano sa obstruction of justice. Okay, so okay na nga daw ang vital signs ng nagpakamatay na si Trina Etong nang biglang nagkaroon ng commotion dahil nga nagpumilit ang mga pulis na dakpin ang mga kapatid niya. At dahil nga nagkaroon ng commotion, at malamang narandaman ni Trina na stressful na ang nangyayari, hayun at tuluyan na siyang binawian ng buhay. Ganito ang sabi ah, ayon sa mga nabasa ko sa Philstar.com, hindi pa din daw sure ang police kung suicide ito o the other way around. For more info: click niyo ito

Well, ang reklamo ko lang naman dito (although hindi naman ako involve hehe), is yung dinakip ng mga pulis kahit walang warrant of arrest sa mga kapatid, oo na nga syempre lahat sila pwede maging suspect at kailangan dumaan sila sa Due process of law, at kahit narinig ko na may mga instances kung kelan di na kailangan ng warrant of arrest in some instances, bakit di na muna isinaalang alang ng mga pulis ang kalagayan ng pamilya. Pwede naman sila magbantay muna hanggang sa umayos ang lahat at hindi na kailangan idaan sa dahas. Dahil ayon kamo sa napanood kong video, isa sa mga kapatid ay kinuwelyuhan. Alam mo yun? Kamusta naman yung natural law? Di ba nga daw meron tayong dalawang klase ng law yung isa ay natural law, also known as Law of God, at yung isa ay yung law mismo na ginawa nating mga tao. Di ba dapat dahil nga naghihingalo ang kapamilya nila, intidihin muna ng pulisya na kailangan muna nila ng privacy. Sabi ko nga sana binantayan na lang nila muna o kaya kausapin ng mahinahon na kailangan sumama sila sa presinto. Kung di sila pumayag, eh di balikan nila. Har har! Joke! Basta alam ko di pwedeng ganun!

And take note, sa pagkakaalam ko dapat with grace yung pagdampot nila di ba? Hindi ko naman nilalaht ang mga pulis sa Pilipinas pero sa pagkakaalam ko may process din ang pagdampot. (lalo na kung may media sa surroundings di ba?) Alam niyo ba dito sa Hong Kong, kung suspect ka, lalagyan ka nila ng brown na supot sa mukha mo kasi hindi pa naman sure na may kasalanan ka talaga eh. Paano kung wala ka talagang kasalanan, tapos bumalik ka na sa community mo, pagchi- chismisan ka pa din ng mga tao. Alam mo yun, the damage was already done na ba!

Hay naku, basta anuman ang katotohanan sana lumabas na din, although, mismong ang anak na ni Ted Failon ang umamin in National TV na yes, it's a suicide. Paano yan tatakbo pa namang senator si Ted di ba? Oh, the drama nga naman!

Condolence to their family...

Away Bati

Lagi na lang ba tayo ganito?

Di magkasundo at laging nagtatalo,

Nakakapagod ng malaman kung sino ba talaga,

Sa ating dalawa ang mali at tama...

Pag sa tuwing nagtatalo ang dalawang tao na nagmamahalan nasa kanila na lang yan kung gusto nilang pahabain, balewalain o pagusapan. Nararansan namin ni Soulmate sa tuwing kami ay nagkakaproblema ang magusap isang buong araw para lang maitama ang mga mali. Actually nadadaan yan sa process, at ayon sa akin experice heto ang step by step process na iyon: (Ganyan ang nangyayari sa amin ni Soulmate, di ko lang alam kung ganoon din sa iba)

#1: Cold War
Nandyan yung hindi magiimikan. Siguro dahil sa sama ng loob, naghihintay pa kung sino ang dapat na mag sorry. Well, I have to admit, si Soulmate gusto din na nagso- sorry ako sa kanya kahit ba na sa tuwing ko siya ang may kasalanan, okay, wala tayo sa kung sino ang tama dito. Basta pareho kaming ganoon. Pareho kaming magmamatigas, lalo na ngayong long distance pa kami, pag hindi kami nagpapansinan, we just do our own thing. Ako, nanonood ng TV series, blooging, Friendster, etc. At siya naman, magtra- Travian, Dota, manonood ng ANIME at kung anu- ano pa. Tumatagal ito ng 1 hanggang 2 oras kapag weekend, half an hour kapag weekdays.

#2: Turuan
Matapos ang cold war, nandyan na yung magpapakirandaman. Dito malalaman kung sino ang hindi makatiis. Minsan si Soulmate ang nauuna, minsan naman ako pero di ko pinapahalata syempre na hindi ko na siya matiis. Sa tingin ko ay ganoon din naman siya. Ang hirap talaga kung pareho kayong mataas ang pride ano?

#3: Turuan part 2

Eto naman yung part na magsisimula na ang mahabang usapan. Magtuturuan kung ano ang mali sa isa. Hanggang sa hahaba ng hahaba ang usapan, tataas ang boses ng isa, di naman magpapatalo ang isa, mas lalakasan niya ang boses niya hanggang sa susuko ang kabilang panig. Madalas ako ang nagtataas ng boses, di ako proud sa ganoon pero alam mo yung kapag galit ka na, basta galit ako, wala kang magagawa. Ganoon yun. Puno ito ng rason, excuses at sisihan hanggang sa makakapagsalita ka ng masasakit na salita makuha mo lang ang inaasam mo na "Oo na tama ka na, sorry." HAHA! Matagal bago may umamin sa amin kung sino ang mali. Matagal bago may sumuko. May iiyak, maya maya may katahimikan, eto ang process na mahirap lampasan.

#4: Sandaling KatahimikanParehong magiisip ng tama, dito madalas nakakabawi ang isipan. Dito mo mare- realize na sumobra ka pala sa sinabi mo. Bakit ba hindi ko na lang pinalampas yung sinabi niya? Sana pinahaba mo na lang yung pasensya mo, sana di na lang umabot sa ganito.

#5: Sorry
Eto yung kakalimutan mo na ang pride mo. Dito ko madalas iniisip ang quotation na nabasa ko dati: It's better to your pride to the one you love than to lose your love because of pride. Pareho kaming magso- sorry sa isa't isa na para bang mare- realize niyo na mali naman pala ang kanina niyo pa ipinaglalaban. Suddenly, yung kaninang gusto mong marinig na sorry ay nasabi na pero hindi na yun mahalaga. Mas importante na ngayon ang nararandaman ng isa. Maaasar ka sa sarili mo kasi sana hindi mo na lang tinaasan ang pride mo kanina habang nagsasalita ka ng kung anu- anong masasakit na salita.

And so after ng process na yan, babalik na uli kami sa dati. Kahit long distance, we pretendeed to hugged and we kissed by the monitor. Ganoon lang talaga siguro ano? Kami kasi we have to go through the process bago namin malaman na di pala dapat ganoon. Di na dapat daanin sa away. Magkalayo na nga kami, magaaway pa ng ganito. Alam niyo mas maganda sana kung hindi na mauulit di ba? Pero sa tingin ko, madami pa kaming dapat matutunan di lang sa isa't isa kundi siguro pati na din mismo sa mga sarili namin. We are still two seperate entity na magkaiba ang paniniwala. (At dyan kami madalas na sumasablay) pero in the end, all that would matter is yung nararandaman niyo sa isa't isa, yung LOVE, na willing kayong magbigay at kalimutan ang sarili para lang wag mawala ang taong mahal niyo sa inyo.

You're the man!

I'm back.

At di ko alam kung hanggang kailan. Ilang araw din ako nawala sa pamamahay kong ito at sa totoo lang, nakakamiss ang pagblo- blog. At ano naman kadramahan ang pinagagawa ko? Madami din akong nagawa na dati hindi ko gaano nagagawa masyado.

At yun ay ang magmuni muni,

Yun lang naman ang dahilan kung bakit ako nawala sandali. At ngayong nagbalik na ako, heto na ang kwento...

Dahil araw na ng bakasyon at paparating na ang summer dito sa Hong Kong (uyy, alam ko summer na dyan sa Pinas, sorry di ako makakauwi... T_T) dumami ang trabaho sa office. Ibinuhos ko doon ang oras ko. Gumigising ako ng alas syete at dumadating sa opisina ng 9 or 10 am. Madalas 9 am nasa office na ako at natatapos ang trabaho ng 8:00 pm. Halos 12 hours akong nasa harapan ng computer pero ni minsan in my working hours na nagkaroon ako ng chance na makapag surf ng net pwera na lang pag lunch at ang ginagawa ko naman tuwing lunch ay manood ng bago kong kinalolokohan (after Gossip Girl) ang One Tree Hill. Mga buhay buhay ng ibang tao. Naisip ko kasi merong istorya na umiikot din sa ibang tao (although fictional siya) nangyayari pa din yun sa ibang tao, sa ibang lugar. Yun din ang ginagawa ko kapag gabi pag tapos na kami mag usap ni Soulmate.

Kamusta naman si Soulmate?

Gabi gabi pa din kaming mag ka chat. At sa linggong ito, ilang beses ba kaming nag talo? Should I say almost everyday. Ewan ko pero dumadating din yung boiling point ko na gusto ko na ding sumuko. Tama pa din ba ang pinaglalaban ko? Dapat pa baang ipagpatuloy? Minsan feeling mo ang bulag bulag mo, minsan naman nagbibingi bingian. Ang hirap. Sabi nga nila hindi habambuhay masaya kayo. Ang itinatatak ko na lang sa isip ko ay for better or for worse ang napagkasunduan namin at kung aatras ako, talo ako. Baka later on I would regret the day na gumive up na lang ako. Ayoko ko dumating yung time na manghinayang ako.

Kaya lang minsan sobra na.

Bakit ba siya minsan ay nagpapaka immature???

Well, minsan naman pag di siya nasasapian ay okay naman kami. At alam ko he's still trying to be a better man/ boy for me.

Gabi gabi rin kaming mag ka chat ng kapatid ko at ng Nanay ko. Asar siya sa aking Itay na pasaway nga naman talaga. Bakit ba ganito? Ang dalawang da best na lalake sa aking life keeps on letting me down? Bakit ba hindi sila maging magpakalalake? At bakit kami pa ngayon ng Nanay ko ang gumagawa ng solusyon sa mga problema. Nakakaasar.

Ilan lang yan sa mga dahilan kung bakit ilang araw akong di makapag sulat at talagang itinodo ko na lamang sa work ang oras at sarili ko. Parang nagsi- sink in pa siya sa pagkatao ko at ngayon let my words speak.

May karapatan din naman akong sumaya di ba?

Lahat naman ng tao ay may karapatan at para di naman ako magpakalosyang sa mga problema na kinakaharap namin ngayon, I have decided to enjoy myself too. Alam niyo ba na sa sobrang pagsisipag ko sa opisina, ay out of the blue ay binigyan ako ng "konting" bonus ng aking Boss. Konti lang naman. Pambili ko daw ng kape sabi niya. Salamat naman kung ganoon. Basta Boss, pagbubutihan ko pa. Haha!

Ano pa ba pinagagagawa ko? Ayun, nilutuan ko ang sarili ko.

Ng sisig...

Ng Spaghetti...

Bumili ng isang pack ng Yakult at naglaklak.

Bumili ng madaming chips at saka nilamon with mayonnaise.

Sarap pala kumain ano? Lalo na kung pasaway ang mga tao sa paligid mo.

Naisipan ko na nga din kumain na lang sa banyo eh...

Habang nakaupo sa toilet bowl...

Tapos kakain ng lasagna sa thub...



Minsan din ginagawa ko na lang kainan ang toilet... sarap!

At mag dessert!



Mukha bang problemado? No way!

At dahil holy week ngayon, bakasyon. Ang hirap naman ngayon ng walang ginagawa. But I need a vacation most of the time paano ba yan? I miss the blogging world, minsan kasi you can't just count in yourself sa pagmumuni muni. You have to let it all out.

Sa gabi, di ko nakakalimutang magdasal. Alam mo kasi everyone may turned you down but not him. Iba siya sa lahat ng lalakeng nakilala ko. Tahimik lang siya pero he keeps on working and he never fails. Lagi siyang nandyan kahit madalas nakakalimutan ko siya. And I know he never stops loving me. Thank you Papa Jesus.

Be right back!

May mga bagay lang akong pagtutuunan muna ng pansin. Bibigyan ko muna ng time ang mga indulgences ko. Maybe I'll try to live first then maybe I can write all about it later. Hindi ako aalis, and I swear wala naman talaga akong gagawin na importante or whatsoever. Gusto ko lang malaman ang feeling na mawala dito sa blogspehere for a while... yun bang hiatus? Tsaka gusto ko ding mapagtuunan ang ibang bagay na gusto ko din naman gawin kaya lang di ko magawa kasi wala na akong time.

And when I get back I'll tell you all about it. Promise.

Mwahugssss!
Cindyrella