Diary (reflect! reflect!)

Sa ngayon, kahit ba umalis na si Mama papuntang Manila masaya na din ako kasi mas maalagaan na ang mga kapatid ko na naiwan doon. At isa pa gra- graduate na ang aking Sis so kailangan talaga nandoon si Mama. Hindi ko alam kung bakit pero kahapon at ngayon, feeling ko masaya ako at walang wino- worry (bukod sa cellphone kong low bat na dahil walang charger). Wala lang, wala yung Boss ko dahil nagbabakasyon siya sa Russia kuno kaya wala masyadong nagbabantay kung magi- internet ba ako. At isa pa, walang problema sa office. Everything is going with the plan.

Si Soulmate din, okay na. Grabe hindi rin biro ang nangyaring pagtatalo sa amin ni Soulmate. Nandyan yung may masasaktan tapos may iiyak, may malulungkot. I must admit, mahirap talaga ang long distance relationship. Mahirap siyang i- maintain. Kahit pa sabihin niyong mahal niyo talaga ang isa't isa, dapat merong mga certain rules na kailangang sundin, wag lang kayo masira. Oo nga, nandyan na dapat ang trust at pagiging faithful niyo sa isa't isa pero you must admit it na meron pa ding outside forces na kung di kayo matatag ay agad din kayong matitinag. May mga bagay kayong dapat na i-sacrifice kahit mahirap at kahit alam niyo namang nakasanayan niyo na. Siguro maswerte pa din kaming dalawa hanggang sa ngayon dahil nagiging success naman ang plano namin. Ilang night out ang pinalampas ko para lang maka chat ko si Soulmate at ilang lakad ng tropa ang pinalampas ni Soulmate para lang din makausap ako kahit ba paulit ulit ang pinag uusapan namin. Tinatanong na nga kami ng mga kakilala namin kung di ba daw kami nag sasawa pero iisa lang naman ang sinasagot namin. "Definitely not."

Oo nga pala, ngayon mas na appreciate ko pa ang mabuhay ngayon kahit ba may mga problema ako sa office, kahit sa laptop lang ako nakaharap palagi, kahit ang social life ko ay umiikot sa net. Masaya din ako kasi summer na. Maaraw na at di na gaanong malamig. Dito kasi sa Hong Kong, madalas ay makulimlim ang panahon. Mas masaya talaga pag summer. Excited na ako sa mga outings na pupuntahan ko. Sana wag na muna dumating ang rainy season dahil for sure mas mas mararandaman ko ang lamig at lungkot ng panahon.

At alam niyo ba na hindi na ako sa sala natutulog. Hindi ko ata nasabi sa inyo na dati sa sofa bed lang ako natutulog. Pero ngayon na umalis si Mama, solo ko na ang kwarto at nag volunteer si Dad na siya na lang daw sa sofa. Naku, buti naman no. Iritable kasi ako pag sa sala ako natutulog eh. Bukod sa maingay ay di ganoon ka lilim kahit nakatakip na ng kumot ang mukha mo.

Alam ko di ganoon ka perpekto ang buhay ko, dati kasi iniisip ko ako yung bida, ako yung leading lady, ako yung magaling, ako yung maganda. Pero as years passed by, na realize ko na di pala ganoon ang buhay. Nalaman ko na ang buhay pala di palaging masaya, di rin naman palaging malungkot. Ang buhay ay parang gulong, paikot ikot lang, minsan nasa taas ka, minsan naman nasa baba. Di mo masasabi kung ano ang susunod na mangyayari sa buhay mo. Kahit ba sabihin mong may plano ka na sa buhay, di mo agad yun makukuha. Paghihirapan mo talaga. In the end, titimbangin mo kung naging mabuting tao ka ba? Kung may nangyari ba sa buhay mo? Kung naging matatag ka ba, kung nakayanan mo lahat ng pagsubok. Di ganoon kadali mabuhay, di rin ganoon kadali mamatay.

Sa ngayon, di ko muna iisipin ang mga pagkakamali ko sa buhay. Magiging masaya na muna ako. Ie- enjoy ang buhay na di dapat sayangin. Every moment should be worthwile. Gagawin ko kung ano talaga ang nakakapagpasaya sa akin. At kung sakali mang magkamali ako sa mga gagawin ko, sasabihin ko sa sarili ko, "Okay lang yan, ayos naman ang experience di ba? At least matututo ka pa lalo."

Oo nga pala, kating kati na din ako i post yung pic dito ni Soulmate. Gusto ko na siyang ipakilala sa inyong lahat. Well, maybe sa susunod ko na lamang na post. Sa ngayon, eto na muna.

XOXO
Cindyrella (lol)