Dear Cindy

Kamusta ka na kaya ngayon? Ano na kaya ang hitsura mo? Natupad mo kaya ang sinabi mo sa sarili mo na hindi ka tatanda physically? Di ba pangarap mo maging bata habambuhay? Natupad mo na ba ang iba mo pang pangrap? Anyway, ang sulat na ito ay para ipaalala sayo kung anong klaseng tao ka sa mga oras na ito, ano na ba ngayon? It's April 24, Friday. Yup, weekend ngayon, your favorite day dahil sa wakas ay makakapagpahinga ka na dahil half day lang naman ikaw bukas. Alam mo ba na ikaw ang uri ng tao na masyadong high spirit? Alam mo yun, kahit masakit o nakakaasar na ang mga pangyayari, masaya ka pa din. Kaya mo pa din i cheer ang sarili mo at eto ah, never pumasok sa isip mo na gumive up. Ikaw yung uri ng tao na kung namro- mroblema ang isang tao, nandyan ka para asarin pa sila lalo, hehe joke lang. Ang ibig kong sabihin doon eh kahit di mo intention na asarin sila at kahit na ang gusto mo mangyari ay matawa sila, kabaligtaran ang nangyayari. Pero may good news ako sayo, minsan lang yun nangyayari. Kapag seryosohan naman eh, nakakapag bigay ka ng maayos ayos na advice. Magkaganun pa man, di ka magaling pagdating sa sarili mong advice. Kumbaga better said than done.

Alam mo ba na napagsabihan ka ngayong araw na ito sa office? Pero pinipilit mong labanan ang negative thoughts na bumubulong sa likod ng utak mo. Nakakatuwa, dahil success ka naman after mong sabihin sa sarili mo ng paulit ulit na, "count your blessings, not your troubles." Sa totoo lang, nakakabaliw ang mga desisyon na pinagagawa mo sa buhay mo, sa totoo lang. Kahit na medyo komplikado ang mga bagay, GO ka pa din. Lalo na yung long distance relationship niyo ni Soulmate. Kahit medyo pareho kayong isip bata, nakikita kong tinutupad niyo kung ano ang napagkasunduan, nagkakatampuhan kayo minsan pero in the end, love will prevail. At nakikita ko naman na masaya ka. Sa mga oras na ito, pinapangarap mong mapunta sa ibang lugar at sa ibang oras. Naiisip mo ang matagal mo ng pangrap, ang makapunta sa iba't ibang lupalop ng mundo. Siguro naman mararating mo na ang mga yun sa oras na binasa mo 'to ulit. Alam mo, you inspired me so much. Di ka sumusuko sa kahit ano. Di ko nga alam kung saan mo nakukuha ang kakaibang lakas ng loob eh. Mahal na mahal mo ang pamilya mo na nakayanan mong gawin muna ang responsibilidad mo sa kanila. Sinacrifice mo ang isang pangarap na di mo alam kung matutupad pa ba o hindi. Sana sa oras na nabasa mo na ito ay natupad mo na iyon. You know what I mean right? Yun ang unang una mong pangarap eh. Anyway, natupad mo na ang pangalawa, long distance nga lang pero pareho kayo ni Soulmate na gumagawa ng paraan para magkasama. Sana hanggang sa mga oras na mabasa mo to, naniniwala ka pa din sa "Always" at tsaka sa "Forever". Yan ang wag na wag mong babaguhin sa sarili mo ah. Konti na lang kasi ang naniniwala doon. Sa totoo lang, dahil sa paniniwala kong yun, naging masaya ako kahit sandali, naging masaya ako kahit ngayon. Ano pa ba?

Oo nga pala, mahilig ka din mag blog! Yah! Ang hilig hilig mong magsulat lalo na sa isip. The best ka din pagdating sa pagmu- muni muni. Nakakatuwa nga eh kasi nagkaroon ka ng kaibigan sa pagblo- blog nang hindi mo inaasahan. Simple lang naman ang mga kasiyahan mo sa araw araw, maka chat sina Mama, si Soulmate, may makain pa kayo ng Tatay mo, maayos na araw sa trabaho, yun lang naman. Pero alam natin pareho na hindi habambuhay, ganito ka. Alam kong alam mo yan. Tsaka, alam mo ang hilig mong pumunta sa library. Balak mong makapagsulat ng libro di ba? Wag kang magalala, makakarating din tayo diyan. Alam mo mahirap labanan ang loneliness. Nakakaranas ka din ng ganoon, inaamin mo din naman kasi sa sarili mo na hindi ka perfect. Non stop ang struggles, lalo na ngayon, recession. Kaya masyado kang nagpapakasipag sa trabaho dahil alam mong maraming umaasa sayo at ayaw mo silang biguin. Naaalala mo pa ba nung mga unang buwan mo dito sa Hong Kong? Akala ko nga din mababaliw ka na eh. Pero hindi, imagine? Nakaya mong makahanap agad ng trabaho. Alam mo ba kung ano lang ang baon mo ng mga panahon na iyon? Lakas ng loob lang. Maraming beses ka na din nadapa. Maraming beses na walang nag tiwala, believe it or not, it's already a tough world pero you still see the beauty in things. Grabe din yung akala mo mawawalan ka na ng trabaho pero sa totoo lang, ang galing mong kumapit. Konting tiis. First job eh. What do you expect from an 18 years old na wala man lang kaexpe- experience? And you know what until today, you continue to rock on. Kung advice naman ang kailangan mo, eto lang ang masasabi ko to make it short, always follow your heart, follow what you believe in, at wag mong kalimutan lahat ng natutunan mo sa mga self help books na pinaghirapan mp din naman basahin. O siya, matutulog na ako. Alam mo naman ang eyebags!!! Mahirap na. Good night!

PS: Stay happy and healthy! Remeber health is wealth! I love you! Isa pang PS: Don't forget to pray, tandaan mo sa kanya mo nakukuha lanat ng lakas mo. Nga pala eto ka ngayon! Taray mo no?

Love Cindy



***May nabasa ako dati di ko nga lang maalala kung saan, subukan mo daw gawan ng fan letter ang sarili mo kung saan ilagay mo kung ano ang nagustuhan mo sa sarili mo. At basahin mo siya pag feeling mo malaki ang problema o kung gusto mo ay gawin mo siyang parang time capsule. Basahin mo after one year or ten years. Maganda yung may communication pa din kayo ng sarili mo. Get in touch with yourself. Love yourself. Tingnan natin kung ano ang feeling later on. ^__^