Break up...

I felt vulnerable everytime I look into your eyes, Although I tried not to, I wanted to leave but my heart keeps on holding on, You hurted me but now you're saying you love me so much that you can't afford to lose me, I have always love you, maybe I could try to love again, maybe we can stilll have one more chance.. Maybe you're still worth fighting for... but let me think about it first

Para akong nananaginip. Nasa bar ba talaga ako kasama ang mga kaibigan ko? Wala ba talaga ako sa kama ko at talaga bang inindian ko siya sa pagcha- chat naming dalawa? For sure naghihintay siya sa akin sa mga oras na 'to. Siguro kanina pa siya naghihintay. Ang usapan namin ay 8:30 pm pero anong oras na? 11 pm? 11:30? Di ako sure basta alam ko malalim na ang gabi. Nasa Cavern ako, isang kilalang bar sa Lan Kwai Fong, kasama si Ate Jhen at ang tropa niya. Di naman talaga ako lumalabas. Madalas akong nasa bahay at nakikipagchat sa kanya. Pero iba ang araw na 'to. Pinili kong ibahin. Hanggang ngayon di ako makapaniwala na nakipag hiwalay nga ako sa kanya. Kagabi, nagawa kong sabihin sa kanya ang nararandaman ko at nagawa kong bumitaw. Di ko kasi talaga kaya.

Luckily may mga kaibigan akong handang tumulong sa akin. I need someone to talk to at hayun at may pinadala naman si God na for sure ay makakaintindi sa akin. And at that time, narandaman ko na, hey, I'm not alone. Kaya ko nga bang panindigan ang mga sinabi ko sa kanya nang gabing yun? Nakikita kong umiiyak siya at alam kong ayaw niyang mag hiwalay kami pero may mga bagay bagay na dapat bitawan muna sandali. Tulad na lang ng pagdadala mo ng isang mabigat na bagay, every once in a while, kailangan mo siyang bitawan para makapag pahinga ka. Lalo na kung dala dala mo ang mabigat na bagay na yun, isang bagay na pwede namang gumaan pero at that time, it's meant to be that way. Tao lang naman ako. No matter how much I wanted to stay, there will always be a time na I have to let go. Sabi ko nga I'm not invincible although I wish I could.

Malakas ang tugtugan ng banda and I'm starting to like. But at the very back of my mind, there was a thought that maybe I have to go home and talk to him. Maybe he needed me. But then, there's this other part of me that keeps pushing the reason kung bakit ako nagkaganito. Kung bakit kami nagkaganito. Di naman ako nagiinarte lang di ba? Of course there will always be a reason. Actually a lot of reasons. Hopefully I can still count it. "Okay ka lang?" tanong ni Ate Jhen. Ngumiti ako at sumagot na okay lang din ako. Totoo yun. Well at least physically. But mentally and emotionally, I am deeply wounded. As in EMO ako nun. Ilang araw na din naman ako walang tulog dahil di ako makatulog. At kahit makatulog ako, magigising at magigising ako ng maaga dahil sa isang panaginip or para isipin ulit ang iniisip ko noong isang gabi.

Kinagabihan nang sumunod na araw, I've decided to talk to him. I miss him anyway that I can't think of a way to forget him and just move on. It's just seemed crazy. I feel vulnerable sa tuwing iniisip ko ang magagandang memories. In fairness di madaling kalimutan yun. Mahigit isang taon pa lang kami and yet feeling ko I've known him all of my life, he seemed to be a part of my system, parang drugs na mahirap mag withdraw kung nakasanayan mo na. i just can't. Matigas ako noong una, di ako makatingin sa kanya, natatakot ako na baka pag tumingin ako sa kanya at nakinig ako sa mga sinasabi niya, baka bumigay ako, baka aminin ko sa kanya na di ko din kaya, na kami na lang sana ulit. "Gusto kong maayos 'to pero nahihirapan ako." sabi ko.

"Ano bang dapat kong gawin, lahat gagawin ko wag mo lang akong iwan." aniya.
"Can you prove to me that you're still worth fight for? Ewan ko pero ang dami dami nang disappointments eh, alam mo yun? Masyado mo na akong nasaktan, I can actually count it all."
"Bakit di mo bilangin ang mga pagkakataon na masaya tayo? Kahit sa loob lang ng isang buwan, for sure mas maraming beses tayo naging masaya di ba?"

But then, maybe he's right. Maybe we can still try. Why not? I still love you, anyway...