Worries and Stuffs

Ilang linggo na kaming naghihintay ng sulat galing sa immigration. Magdadalawang buwan na si Soulmate dito at mae- expire na ang visa niya pero kahit anino ng sulat na hinihintay namin galing sa immigration ay di man lang namin makita. Nakakakaba at nakakatakot. If there's one thing na kinakatakutan kong mangyari, yun ay ang magkahiwalay na naman ni Soulmate. Dahil sa totoo lang takot akong magisa at kung may tao mang makakapagpawala ng pakirandam na iyon ay siya na yun. Kumbaga kahit gaano na kasama or nakaka-stress ang trabaho ko, just his presence his enough, nagtatalo man kami or hindi. Sa ngayon ay nakasalalay ang pagsasama namin sa desisyon ng immigration. I tried thinking positive pero we're running out of time and this time I really can't bear to be not with him again kahit ba minsan ay sobrang pinapainit niya ang dugo ko. kakaiba ang level ng happiness pag kasama ko siya.

October na nga pala and it means birthday month ko na. Huhuhu, madadagdagan na naman ng isang taon ang edad ko. Sa inilagi ko dito sa Hong Kong, hindi na ako gaanon ka excited sa birthday ko, siguro dahil sa mga nakakainis na pangyayari sa buhay ko these past few days. Pag naaalala ko nga ang mga pangyayari na gusto ko na lang kalimutan ay iniisip ko na lang si SM and of course, my family. Tama nga sila, pag galit na ang buong mundo sayo, they will be there for you no matter what. There will always be a way para mapasaya ka nila kahit pa hindi mo pa sinasabi ang problema mo, and of course nandyan din ang mga loyal friends ko, they never cease to be always there especially Ahren, Jmie, and Mayyang. I would not know what to do without your support, di niyo alam kahit sa konting bagay lang ay napapasaya niyo na ako. And of course si God, who give me strenght all the way. Well kung nagtataka kayo kung ano ang pinagdadaanan ko? Well, mahirap sabihin kasi hindi siya appropriate na sabihin sa blog. *Sabi sa rule ng pagblo- blog ay isa yun sa mga hindi mo pwedeng banggitin lalo na kung ang kasama sa problema mo ay mababasa ang blog mo. Alam mo yun? Clue na lang: tao siya at siguro kung meron lang akong pana ay pinana ko na siya. Ooops, nadulas ako.

Well moving on, I better go back to what I am reading right now dahil it's almost 2 pm on my clock. At kung ano mang ang nagwo-worry sa akin ngayon, well let it take care of itself right? I have better things to do anyway. Ciao!