Cindyrella Stories

I must be Lucky...!

2010-01-27T11:23:00.001+08:00

It's been a long time since I last blogged at grabe sobrang na miss ko ang pamamahay kong ito. Hindi na bale, meron naman akong mga baong magagandang kwento. Tulad na lang nito:

Tinawagan ako ng land lady ko na may dumating daw na sulat sa aking bahay na matagal ko ng hindi binibisita at sobrang excited siya na mabasa ko na ang nilalaman ng sulat na galing daw sa immigration. Una kong naisip, ano na namang requirements ang hihingin nila sa akin? Araw yun ng Linggo at kasalukuyan akong nagpa- part time sa isang electronic company *ba yun?* Well, I was a part time promoter of IDD at wala akong ginawa maghapon kung hindi magdadadak dak habang nakatayo, mapahiya man ako dahil minsan ay dinededma ako ay carry lang. Parang walang nangyari, actually that job have been the first blessing to me this year, hindi lang dahil sa financial kung hindi pati na rin dito nahahasa ang aking skills lalo na sa pagdating sa sales. At isa pa, madami akong nagiging kaibigan o muling lumalawak ang aking mundo. Actually meron kaming kota and so far, lagi ko naman siya nare- reach. Well sipag at tiyaga lang talaga ang kailangan para guminhawa sa buhay at syempre dagdagan mo na din ng konting diskarte at utak.

And so yun na nga, after work ay pumunta ako sa madalas na meeting place namin, sa MTR station na malapit sa bahay nila. Medyo na late pa nga siya pero okay lang, para sa akin nang mga panahon na yun ay willing akong maghintay. Dumating naman agad ang land lady ko at iniabot sa akin ang isang envelope. AT kumaway na siya sa akin sabay sinabing "Good luck." Matapos kong magpasalamat ay umalis na siya and we parted ways.

Naglalakad pa lang ako ay hindi na ako mapakali, gusto ko na siyang basahin. And so I started tearing the envelope at saka inilabas ang papel na may chinese writing pa. So doon ako sa english version.

We are pleased to inform you

Pagkabasa ko pa lang ng sentence na yan ay kumabog na ang dibdib ko, this must be positive.

... that the above application has been approved.

Shit, naku kung hindi lang siguro ako nahihiya sa mga dumadaan ay nagtatatalon talon na siguro ako sa sobrang tuwa. Yes, totoo na 'to, na- approve na ang papers ni Soulmate! At makakasama ko na siya..! Tapos na ang paghihintay at sa wakas ay makakapagsimula na din kami bilang isang pamilya. Thank God at sinagot niya din ang matagal ko ng dinadasal gabi gabi. Naaalala ko tuloy the night before, ay bisperas ng bday ni Sto. Nino and what I did is I kissed the image that we have at home. Grabe, I must be so lucky.

PS: Salamat sa mga dumalaw sa blog ko at sa mga hindi nakalimot. ^__^

2009 ko

2009-12-30T21:17:00.005+08:00

Hindi ko akalaing matatapos ng ganito kabilis ang taong 2009. Parang kailan lang kasi ang last new year na sinalubong kong magisa. Right, magisa kong sinalubong ang new year na ito kahit pa kasama ko naman sina Mama dito sa bahay ay tinulugan lamang nila ang new year. Walang spaghetti, walang lumpia, walang sald, walang kwitis, walang kaldero at walang ingay. It’s all so strange to me but I celebrated it anyway. Nakakainis isipin na hindi pa kami nakapag chat noon ni Soulmate kasi naman nasa hospital siya. Yah right, nasa hospital siya dahil inooperahan siya nang mga oras na iyon. Gustuhin ko mang umuwi ay pinigilan ko ang sarili ko dahil hindi pwede, may trabaho pa ako. At isa pa mas mapapakinabang nila ang pera na ipambibili ko ng ticket. Di rin ako makakauwi ngayong pasko dahil sa trabaho na sinasabi ko, as in no vacation for me dahil may isa pa din akong part time. O saan ka pa? Yes I am working very hard, very very hard. Dahil nga mahigpit ang immigration para sa visa ni SM ay kinakailangan kong magipon para makita nila na hindi ako magastos. Anyway ang post na ito ay tungkol sa taong 2009. Ano ba ang nangyari sa akin sa taon na ito? Hindi na kasi nagda- diary so I wanted to keep something para hindi ko makalimutan ang taong ito. At eto na nga ang highlights ng 2009 ko:

First week pa lang ng January ay nakakasad na, dahil nga nasa ospita si SM, super worried ako. Bibili pa ako ng phone card para makatawag sa kanya. Sa pagkakaalala ko ay Papa niya pa ang nakakasagot kasi hindi niya naman dala ang phone niya. Gusto kong umuwi pero nakatakda na kasi ang paguwi ko sa February kaya hindi ko napinagbigyan ang sarili ko dahil uuwi nga ako, di naman kami makakapag loving loving kasi may tahi pa siya so parang useless lang. Tinabi ko na lang ang pera at pinandagdag para sa susunod kong uwi.

February 19, umuwi na nga ako sa Pinas (birthday ng aking asawa) ang pinakaaasam asam kong holiday. 4 days lang yun pero it’s a blast. Nakita ko ang mga kapatid ko na sobrang miss ko na to the bones. Ako pa ang nagayos sa kapatid kong magj- JS prom nang Friday ng hapon, second day ko. At pagkatapos ay pinasyal ko ang little bro ko sa SM Southmall. Grabe tuwang tuwa siya, kumain kami sa Jollibee at nag shopping na din. Eh kung umuwi pala ako noong January ay hindi ako ganito kagalante so thankful na din ako kahit papaano sa aking desisyon. At ano ang ginawa ko? Inorder ang mga pagkaing sobrang na miss ko. Kasama na diyan ang fried chicken sa Jollibee at yung sisig sa may food court pati yung drinks na quickie este quickly pala. Ayun favorite ko yun. Kinabukasan naman, Sabado ay pumunta kami sa Ocean Park! Grabe, daming isda! Well what do you expect? Hehehe! Tapos ay pumunta kami ng SM Molino at doon ay kumain sa Goldilocks! Hay syempre kaya minsan ayokong pumunta sa Pinas kasi ang hirap din umalis eh. Parang dinudurog ang damdamin mo, anyway okay lang. I get over it naman eh aftera few days pagbalik ko ng HK.

March, umuwi si Mama sa Pinas para masaksihan ang graduation ng kapatid kong si Jean at naiwan na naman kami ni Dad dito. Sa mga panahong ito ay napansin kong napapadalas na ang away namin ni Soulmate which is not good.

May ay tuluyan na talaga kaming nagaway ni Soulmate. I wont go into details here pero lets just say na halos isumpa na namin ang isa’t isa. Take note, magasawa na po kami. Nakagawa ako ng mga bagay na sobrang nire- regret ko dahil sa sobrang inis ko sa kanya, todo ang iwas namin sa isa’t isa. Iyon na ata ang pinakamalalang kinahantungan ng relasyon naming dalawa. We even tried to part ways, or should I say na ako na ang tuluyang sumuko. Akala ko wala ng pagasa. Feeling ko uli tuloy ay malaya na ako. Time passed na para bang single na lang ako hanggang sa dumating ang June.

Dahil nga feeling ko ay nagagawa ko na ang lahat ng gusto ko ay naisipan kong magbakasyon kasama ang ilang kasama ko sa trabaho na naging super ka close ko naman. Pumunta kami sa Guangzhou, sa Chimelong resort. Grabe! Ganoon pala ang pagtra- travel sa ibang lugar, ang saya. Kakaloka. Unang araw ay pumunta kami sa Chimelong watrer park at bukod sa pagswi- swimming ay iba’t ibang rides ang naranasan ko na alam kong once in a life time ko lang mararanasan kaya kumagat na ako. Feeling ko nga mahihiwalay na ang katawan ko sa ulo ko nang mga oras na iyon. Sa mga panahon nga na ito ay naisip kong pwede pala akong mag model ng swimsuit. Wahahaha! Oy bawal kumontra, kumontra, inggit lang! hahaha! Tapos kinabukasan ay pumunta kami sa chimelong zoo, grabe grade 1 pa ata ako nang huli akong pumunta sa zoo kaya para akong bata nang makakita ako ng giraffe. Ang saya saya. Hindi ako nakapag relax ng ganito sa buong buhay ko. Walang worries! Tapos noong gabi pa ay nanood kami ng circus, grabe sosyal. 5* talaga ang dating. Wala akong masabi. As in. Try niyo yun bisitahin. Tapos gabi gabi pa kaming nag swi- swimming sa pool at minsan sa umaga pagkatapos mag breakfast ng masarap na agahan, na sobrang sarap sa katawan dahil summer noon. Doon ko din naranasan ang magpa- massage nang may bayad. Grabe, nakakakiliti. Bakasyon talaga ang dating. Tapos noong last day namin ay pumunta kami sa Chimelong paradise. Grabe doon ko naranasan ang ten intervention na halos ikahimatay ko. Sampung ikot ba naman di ba? Sa totoo lang kami lang ata ang pinoy doon eh, lahat puro chinese! Hindi pa siya masyadong nadi- discover pero can’t wait na madiscover yun ng ibang foreigners, for sure pagpi- piyestahan doon. Astig naman kasi talaga. Idagdag mo din pala sa experience na yun ang gabi gabi naming pagsasama sa hotel na yun. Walang katulad.

Pagkauwi ko ay napagisip isip ko na anu pa man ang dumating sa akin, iisang tao pa din ang kailangan ko, iisa lang ang taong gusto kong maging kahati ng kasiyahang nararandaman ko, walang iba kundi ang asawa ko. Shocks drama! That’s true. Para bang he’s my home so walang kwenta ang kasiyahan pag wala siya kahit minsan ay loko loko tong mokong na ‘to. Well, nagkaayos nga kami aftera few weeks.

July naman ata yun nang pumunta kami sa Macau, libre ng boss namin. Wahahaha! Dahil trabaho naman talaga ang pinunta namin doon ay hindi ko na enjoy masyado ang paglilibot dahil nasa isang grupo kami at hindi naman pwedeng mag wander around pwera na lang noong hapon. Astig ang Hotel Venetian na tinulugan namin noong gabing iyon. Five star yun at Bella Suite pa ang naka book sa amin. Nakapasyal din naman kahit papaano lalo na doon sa fisherman’s wharf ba yun? Tapos kinahapunan ay nag relax kami sa swimming pool tapos ay nag dinner at naglibot libot sa nakakaligaw na hotel na yun. Kung ang Hong Kong ay sinakop noon ng British churvas ang Macau naman ay pinamunuan ng Portugal Echos.

Oo nga pala, dumating na din ang aking Inay kaya feeling ko ngayon ay only child na naman ako.

And guess what, August came with Soulmate. Sinundo ko siya sa Airport at nagsimula na nga kaming tumira sa iisang bahay, actually maliitlang siya na bachelor’s pad para maprocess na din ang papers niya such as visa. Naranasan ko din sa wakas ang buhay magasawa. Magisip ng kung ano ang uulamin, maglambingan hanggang sa makatulog at ang paghahangad na makauwi agad sa work dahil mamasyal naman kami sa kahabaan ng Hong Kong. Sa loob ng sixty days na inilagi niya dito ay sobrang natuwa ako. Although minsan may pagtatalo kung sino ang maghuhugas ng plato o kung sino ang maglalaba ay naisasaayos naman namin ang lahat. May isang gabi pa nga na may bonus uli ako sa Regal Oriental Hotel sa Hong Kong kung kaya ito ay parang naging second honeymoon namin.

Masakit man noong umalis si SM, sa awa ng Diyos at nakapag get over naman ako at muli ay nasasanay na naman ako na long distance uli kami. Sabi nga sa MMK, ang love daw ay nate- test ng time and distance. Hmm super relate ako diyan to the highest level. So I guess tried and tested na ang sa amin di ba?

Dumating ang ilang struggles ko sa work pero heto ako ngayon at nagtratrabaho pa din sa same office, may kaibahan nga lang ngayon. This time kasi may part time na ako tuwing Linggo, for the mean time lang naman pero sobrang nage- enjoy ako sa pagbabantay ng isang accessories shop, libreng sukat at minsan ay meron akong discount sa mga anik anik doon. Libre pa ang food. Wahahahah! Hilig ko na kasi talaga yun kahit dati pa, may pagkakikay din naman kasi ako.

Bukod sa napuntahan ko, ay masasabi kong isa sa mga achievements ko ang nakatapos ako ng isang nobela na hanggang ngayon ay pinagiipunan ko pa din ng lakas ng loob kung ano ba ang dapat kong gawin dito.

So far yun pa lang naman ang highlights. i am very much looking forward sa 2010, feeling ko kasi mas madaming adventures sa taong ito. Well hindi naman kailangan na bonggang bongga ang mga pangyayari sa taon mo eh, para sa akin, mas nagiging memorable ang isang oras depende sa kung ano ang nararandaman mo dito, may natutunan ka ba o wala? Nagsaya ka ba o wala lang. Mabuti na yung mag pakirandam kaysa naman sa boring ang buhay. Life is a book, and you are the writer of it, sabi ng isa sa mga nabasa kong quotation. Try to make the best out of it.

World Wide Adventures I

2009-12-26T21:37:00.002+08:00

Ang World Wide Center ay isang Mall dito sa Central, Hong Kong na puro pinoy products ang binebenta at puro pinoy din naman ang tumatangkilik. Sa ilang daang libong pinoy dito sa Hong Kong ay di pwedeng hindi sila dadaan sa World Wide, bukod kasi sa may Jollibee dito ay puro pinoy din ang makakasalamuha mo. Kung nasa ibang bansa ka tapos nasanay kang tumira sa Pinas ay paniguradong hahanap hanapin mo ang kapwa mo pinoy para naman ma feel at home ka kahit papaano. Mula nang nag part time ako sa lugar na ito, medyo nawala ang pagkamiss ko sa Pinas kasi, nakakatuwa pakinggan ang iba't ibang kwentong baon ng kapwa nating Pinoy pang sa tuwing sila ay napapadaan. Halos ikwento na nila ang buong buhay nila sa aming mga sales lady. Tapos nakakatuwa pa yung ibang mga sales lady doon dahil iba iba ang ugali, may mga taong pang asar na pag hindi ka marunong maki- ride ay talo ko. Never pa ata akong nakatawa ng tulad ng pagkatawa ko kanina sa buong stay ko dito sa Hong Kong.

Meron nga doon noong isang Linggo, nagkwe- kwento siya tungkol sa mga anak niya. Tawagin na lang natin siyang Tita Churvah na mahigit 60 something na ata.Naiinis daw siya kasi 25 years old na daw ang anak niya nang nag asawa tapos yung lalake daw ay walang silbi. Noon naman daw ay okay silang mag Ina pero nang dumating daw yung lalake na yun sa buhay niya ay tuluyan na daw nagkagulo ang relasyon nilang mag Ina, mas pinagtatanggol pa daw yung lalake. Syempre ako nakikinig lang ako. Ayoko na tuloy sabihin na sa kasal na akong tao. Sa halip ay tumahimik na lang ako.

Meron naman doon yung kasamahan ko kanina, tatlong buwan pa lang daw siya dito sa Hong Kong ay nabalitaan na niyang nakabuntis ang boyfriend niya. Masakit daw kasi naniwala pa naman siya sa BF niya na kaya nila mag long distance relationship. Naisip ko, hmm swerte na din ako kahit papaano kay SM kahit minsan may pagkaabnoy ang mokong na 'to. Ang dahilan daw ng lalake sa kanya ay inakit daw kasi siya ng babae at lasing daw sila. Ang sabi ko naman, napaistupidong rason naman yun, of course guys always have a choice, either yes or no di ba? So I guess the guy's really a jerk.

At kanina nga pala ay kumain kami ng mainit na arroz caldo, kailan ba ako huling nakakain nito? Ang sarap sarap habang malamig ang panahon sa labas, samahan mo pa ng spaghetti na bigay ng boss, naku walang katulad. Ang sarap siguro mamalagi doon. Tawa lang kami ng tawa habang nagse sales talk. Lahat na ata ng bola sasabihin mo para bumili sila eh, hehehe! Ooops! Mga totoong bola naman yun no! Paano kaya yun? Basta yan na muna sa ngayon dahil masakit ang paa ng lola niyo, sarap siguro pamasahe. Pero para hindi mapasma, hindi ko na lang siya binasa kanina. Eto nga pala ang picture ng kasamahan ko kanina habang naglalakad papunta sa MTR station.

So that's it for now. Haysss, tomorrow's gonna be another day. Time to rest...

Cindyrella ^__^

Bahay at Lupa

2009-12-13T21:40:00.003+08:00

Noong isang araw, nahirapan akong makatulog ulit kahit pa yun na lang ang oras na makakabawi ako sa tulog. Pero pabalik balik sa isipan ko ang bahay namin sa Cavite kung saan sampung taon naming tinirhan. Lumipat kami diyan noong nasa Grade 2 pa lang ako hanggang sa mag second year college ako, diyan na ako lumaki, naging teenager at diyan na din ako nag debut. Ang dami kong ala ala sa bahay na yan lalo na noong bata pa ako, mga masasayang araw na binabalik balikan ko every once in a while. Diyan dumalaw ang aking mga naunang boyfriend at diyan din ako unang dinalaw ni Soulmate ko at guess what diyan, sa garden na yan ko siya sinagot ng matamis kong oo, haha charing! Naaalala ko na naman siya di ba? Mahilig si Mama sa mga halaman at sa aming munting garden at sari saring orchids ang makikita mo. Kaya tuwing umaga, masarap mag exercise sa garahe namin na wala namang sasakyan, dahil masarap ang simoy ng hangin. Dumaan na sa iba't ibang kulay ang aming gate, naging white na siya, red at hanggang sa naging green, yan ang kanyang latest color. Ang aming bahay ay may dalawang kwarto, isa para sa aming dalawang magkapatid at isa para sa mga magulang ko. Hanggang sa dumating na nga ang isa ko pang kapatid na si Earon, ang aming bunsong lalake na nagdala ng kasiyahan sa aming lahat.

Noong nag college ako ay medyo nagkaroon na kami ng problemang pinansyal na kinailangan naming ibenta ang bahay at lumipat na lamang sa Cebu at doon na lamang manirahan. Bumili si Mama ng panibagong bahay sa Cebu and that means only one thing, to leave the said house and move on to another kind of life. Pero sa pagkakataong ito ay hindi na kasama ang bahay na ito. Naaalala ko tuloy ang movie na "UP", try niyo panoorin ang movie na yun at madami kayong matutunan tungkol sa buhay, chasing your dreams or letting go of one of the most impirtant things in your life and moving on to a new adventure. Talaga nga naman people, things etc. come and go at tulad ng kasabihan, "There is no permanent thing in this world but change", and the only thing that will be left in us are the sweet memories na babalik balikan mo. Iniisip ko pa lang na may iba nang nakatira sa bahay na iyon na pinagipunan din ng mga magulang ko saddened me, pero siguro it's their time to have those kind of memories as well with that house. Sana lang ingatan nila tulad ng pagiingat namin dito.

It might be time to move to bigger things, bigger happennings and happier life.

December Days

2009-12-05T21:23:00.004+08:00

Been very busy these past few weeks, as I started my part time job as sales lady every Sunday, of course to save money and to have experience. Nakakatuwa kasi kasama ko si Mommy habang nasa work at mabait din naman kasi ang boss namin. Aalis kasi si Mommy papuntang Cebu at kinakailangan ng magbabantay so for the mean time ay ako na muna ang papalit sa kanya every Sunday. Hilig ko din kasi ang mga accessories kaya sobrang naaaliw ako tapos mas nasha- sharpened ang aking sales talk. Balak ko din kasi magkaroon ng business in the future, wala akong balak maging forever employee lang. Madami pa akong gustong gawin. Teka eto ang isang kuha mula sa store na pinapasukan ko pag linggo kung kaya naman libre ang pagsusukat ko ng mga accessories doon.

Bukod sa work ay naging busy din ako sa panonood ng mga favorite shows ko, isa na doon ang replay ng Full House na pinagbibidahan nina Heart bilang Jessie at Richard Gutierrez bilang Justin. Ngayon lang ako natuwa sa role ni Richard bilang suplado na artista, madalas kasi niyang role ay isang super hero, ngayon kasi ay mas realistic. Kahit yung korean version ay sinundan ko talaga at hindi naman ako nagsisi ng mapanood ko yung ending nu'n. Gwapo din kasi ni Rain.

Isa din sa kinaaadikan ko ay ang pagplu- plurk, para ko na nga siyang diary, dati kasi sa tunay na diary ako nagsusulat pero salamat sa technology at mas madali ko na ngayong nae- express ang aking mga saloobin. Mas mahirap magsulat gamti ang lapis kaysa sa pagta- type. So hindi na masyadong mahirap mag look back dahil may record na din ako ng aking time line.

Naadik din nga pala ako sa panonood ng mga presidential forum, magmula sa Isang Tanong hanggang sa Harapan. Mas naging aware ako sa mga taong tatakbo although tulad nga ng sinabi ko sa last post ko ay hindi ako makakaboto. Natuwa nga pala ako sa mga nag comment sa aking last post tungkol sa pagiging bayani. So ayun, it looks like na umikot lang ang buhay ko sa panonood at pagsusulat o pagu- update ng kung anu ano. Pati nga ang pagpo pose ng tulad ng picture ko sa taas na inedit ko na lamang ay pinatulan ko na. O di ba dami kong activites. Nakakaloka. Buti nga at nakakahinga pa ako. Syempre hindi ko na babanggitin ang 10 AM to 7 PM na work ko sa office at ang pakikipag usap ko sa aking husband. Miss ko na nga ang mokong na yun, sayang at di kami magkakasama ngayong pasko pero sana kahit sa Valentines na lang ay magkasama kami. Nami- miss ko na din ang bahay namin na ilang linggo ko na ding hindi nabibisita kaya for sure dami ng nakatira doon bukod sa maligno at mga ipis. Hayz. Kasi naman pag pupunta ako doon naaalala ko ang mga moments namin together, so kung dati noong magkasama pa kami ni Soulmate sa bahay na yun ay gustong gusto ko siyang palaging uwian at linisin, kabaligtaran naman ngayon, feeling ko kasi maririndi ako sa katahimikan ng bahay na yun. Feeling ko masusunog ang bawat himaymay ng aking pagkatao, drama ano? Ang tagal naman kasi ng immigration mag response.

Moving on, nakikita naman natin na umiikot na ang buhay ko sa panonood at pagu- update ng kung anu- ano. Di naman ata makatarungan para sa aking blog na pabayaan ko siya ng ilang linggo. Hindi ko naman kasi gustuhin ang mag hiatus ay hindi talaga pwede sa aking schedule. Paano ba yan, magde- december na? Natapos na din sa wakas ang aking ermitanyo days and here I am coming out again. Oh I miss this, miss you all. Makapag blog hopping na nga! ^__^

Paano ba maging bayani?

2009-11-23T22:55:00.003+08:00

Yan ang isang tanong ni Mr Efren Penaflorida sa isang presidential forum sa GMA 7. Paano nga ba maging isang bayani? Natuwa ako nang malaman ko na nanalo siya bilang hero of the year sa CNN, haha, binoto ko ata siya! Maituturing na din itong isang karangalan sa bansa, isa sa mga dahilan kaya pinagmamalaki ko pa din ang pagiging Pilipino. Sabi niya nga sa kanyang acceptance speech, "Each person has a hidden hero within, you just have to look inside you and search it in your heart and be the hero to the next one in need."

Totoo nga naman ang sinabi niya pero habang iniisip ko ang mga katagang ito ay naisip ko din, paano ako magiging bayani sa ibang tao kung sa sarili ko ay hindi ko kayang magpakabayani? Dumaan ako sa ilang pagsubok these past few weeks at sa totoo lang, I saw myself in the midst of agony. I saw myself failing myself and the last thing I knew, I saw myself giving up. But luckily, I also saw myself, standing up once again and change the challenge. Iyak lang ang ginawa ko ng mga panahong yun at kahit pa kausapin ako ng mga taong nakapaligid sa akin, mistula akong na- exorcist sa sarili kong boses na nagsasabing wala na akong pagasa. Di ko alam kung bakit pero sa pagkakaalala ko dati ay isa akong taong masayahin at yung tipo ng tao kaya ang lahat ng problema, kumbaga lahat ng problema ay nakikitaan ko ng solusyon, ewan ko lang talaga kung ano nangyari sa akin nang gabing iyon. Kung pwede ko lang sana burahin ang mga sandaling iyon ay ginawa ko na. Kung sa sarili ko ay hindi ako makapagbigay ng pagasa, paano ako makakapagbahagi ng pagasa sa ibang tao? This will be impossible. And so this afternoon, I decided to fix myself first.

Susubukan kong baguhin ang aking sarili dahil I'm not getting any younger. Hindi naman sa gurang na ako pero I think in my age, I may be a childlike in heart, but I know I have to be mature enough to face myself in order to face the world.

Pangarap ko din ang maging isang bayani at tulad ng mga napapanood ko sa TV tulad na lamang ng One Tree Hill ay gusto ko ding malaman kung meron ba akong greatness o pagiging dakila sa sarili ko. Although, sinasabi ng iba na lahat naman tayo ay may greatness sa ating mga sarili, I also wanted to know how I can enrich it and how am I going to do it? Ano ba ang misyon ko sa mundong ito? Bakit ko naman 'to tinatanong? Ang sagot ay nararandaman ko sa sarili ko na meron but I still don't know what it is. Destiny?

Okay, isa sa mga paraan para maging bayani ay ang mag register bilang isang voter at ipaglaban ang karapatan para makaboto ng karapat dapat sa posisyon sa gobyerno. Dalawa na din naman ang pinagpipilian ko ngayon, si Manny Villar at si Gibo Teodoro. Marami na akong taong tinanong at sad to say ay wala silang balak bumoto dahil feeling nila ay wala naman daw mangyayari sa boto nila. I know it's very sad. Isa ako sa mga taong naniniwala na may pagasa pa ang Pilipinas kaya boboto ako sa susunod pang eleksyon. Bakit hindi pa sa 2010? Sa kasamaang palad, di ko nagawang magparehistro dahil noong una ay iniisip ko kung ano ang gagamitin kong apelyido, nang panahon kasi na yun ay hindi pa kami masyadong legal ni SM hanggang sa mawala na lang sa isip ko at nahulog na lang sa ilalim ng kama ang registration form ko. Kabanas. Ngayon ko lang siya naalala.

Hindi na bale, ipagdarasal ko na lamang na sana ay hindi corrupt ang magiging presidente ng Pilipinas. Balang araw kasi gusto ko pa din umuwi diyan at diyan na mamalagi. Philippines is where my heart will always be. At yan ang lugar kung saan gusto kong magkaanak, yan ang lugar kung saan ako tatanda.

Anyways, kapag nagawa ko na ang tungkulin ko sa sarili ko at pag naisaayos ko na ang isip at buhay ko, that may be the time na haharapin ko ang mundo. At pag sa tuwing naiisip ko ang oras na pagharap ko sa mundo ay nae- excite ako. Kaya aayusin ko na 'to agad...

XOXO,
Cindyrella!

Updates! Updates!

2009-11-15T00:46:00.001+08:00

Another video blog from yours truly!

Photo and video editing at www.OneTrueMedia.com

My name is Cindy

2009-11-09T00:50:00.002+08:00

Make an on-line slide show at www.OneTrueMedia.com

Trip trip lang.. ^__^

2009-10-24T00:34:00.004+08:00

6th birthday ng little brother ko ngayon, at sayang kasi wala kami sa Cebu para maki- celebrate, isa kasi yan sa mga disadvantages ng pagiging malayo sa pamilya. Anyway sinigurado naman ng aking parents na magiging memorable ang araw na ito para sa kanya. Yup, 24 ang birthday niya at ako naman ay 22. So halos sabay din pala kaming ginawa no? Naaalala ko pa nga noong buntis si Mommy, eh siya ang nagluto para sa birthday ko, pinagluto niya ako ng spaghetti, I was in 2nd year highschool then. Ang video nga pala na nasa baba ay tungkol sa mga alaga kong stuff toys: Piggy and Sheepy at dahil isang gabi, wala kaming magawa ni Soulmate ay pinaglaruan na lang namin ang mga ito sabay video. Hehehe!

Trip ng walang magawa... LOL!
Hehe so to my brother, Ron, Happy birthday sa imo! Huggssss!!!

Birthday Gift

2009-10-23T22:44:00.003+08:00

Eto ang isa sa mga regalong natanggap ko ngayong birthday ko, binigay eto sa akin ng aking napakagaling na kaibigan na si Marlowe. At nang nakita ko yung video, I feel so touched, Marlowe, alam ko, it takes a lot of time and effort to do this at eto lang masasabi ko, samalat!!! You don't know how it made my day! Grabe kumpleto na birthday ko, nabati ako ng family ko, ni Soulmate, mga friends ko sa facebook and friendster, at isama mo na ang mga friends ko dito sa blogsphere, grabe,minsan nga naiiyak pa ako, di lang siguro ako sanay na matrato ng ganito na nangyayari kang once a year.

P.S: Bago panoorin ang video sa baba, please paki- pause po muna ang player sa taas ^__^ Salamat po!
warning:putol ang video sa baba so for a fuller video, click:niyo ito=== iloveit!

This video contains pictures of those person that are important to me, this signifant people who made me as I am today...

Power of Two

2009-10-21T21:04:00.004+08:00

October 22, this date is truly a memorable date to Soulmate and me, bukod sa eto ang birthday ko, eto din kasi ang date ng anniversary namin. And tomorrow, October 22 is our 2nd year anniversary. Di ko akalaing two years na pala. Ang bilis ng panahon. 2 years. Ang dami ding naming napagdaanan, he messed up, I fucked up as well, nagaway, nagkabati, kinasal, pumunta na ako sa Hong Kong, nagbakasyon na ako sa Cavite ng dalawang beses, at si Soulmate naman napunta na sa Hong Kong hanggang sa umalis siya, umiyak ako, umiyak din siya, nagyakap, naghalikan at nagsaya, nalungkot at nagmahalan. May oras pa nga na akala ko, walang wala na talaga at imposible na ang relasyong ito pero grabe pala talaga ang power ng pagmamahalan namin, in the end, kami pa din. Mas tumatag pa nga sa loob ng dalawang taon.

Okay backtrack...

October 22, 2007, 2 years ago...

Sumakay kami ng tric dahil kakagaling lang namin sa SM Molino *yung mall* dahil sinelebrate namin ng friend ko ang birthday naming dalawa, sabay kasi kaming magbi- birthday, October 22. Matapos ang celebration, nagpasya si Soulmate na ihatid ako sa bahay namin. Malakas ang patakbo ng tric at sobrang hinahangin ang buhok ko... Hanggang sa makarating kami sa bahay, nalaman kong hindi pa dumadating sina Mama kaya pinapasok ko muna si Soulmate sa loob ng bahay namin. Umupo kami sa garden namin, umupo kaming magkaharap. Maya maya lang ay hinawakan niya ang kamay ko...

SOULMATE: Cindy, di ba sinabi mo sa akin dati, pag 18 ka na legal ka ng mag boyfriend? (Tumango ako, naaalala ko pa noong sinabi ko yun sa kanya, Isang gabi, nakaupo kami sa may garahe at noong sinabi niya sa akin na kung pwede ba daw siya manligaw, sinabi kong pagka-18 ko na lang dahil sa edad na iyon ay sure na pwede na akong magkaboyfriend, sinabi ko din kasi sa sarili ko na pag nagboyfriend ako, gusto ko yung seryoso na dahil marami na din akong nagawang pagkakamali at ayoko ng maulit iyon. Prospect ko na talaga si Soulmate, ang tagal na din kasi naming magkaibigan. Grade 4 pa lang ata ay magkakilala na kami.) Eh birthday mo na ngayon, 18 ka na at pwede ka ng magboyfriend, pwede mo ba akong maging boyfriend? (Katahimikan ng ilang segundo, eye to eye.) AKO: Oo, pwede na. (pasimpleng sagot ko) SOULMATE: Talaga? (aniya na para bang di ko malaman kung ano ang susunod niyang gagawin, tatalon ba siya o yayakapin ang paso sa halamanan o magtu-tumbling.) Hindi nga? Talaga? As in tayo na? (Maraming beses niyang tanong.) AKO: Oo nga, ayaw mo ba? (Pa cute ko namang reply, nakangiti lang, cool lang.) SOULMATE: H-hindi, gusto ko syempre, nagulat lang ako, thank you! (Pinisil pisil niya ang kamay ko) Uhm pwede ba kitang yakapin? (Di pa rin niyang mapakaling tanong.) AKO: Oo naman! (At nagyakapan na nga kami ng ilang segundo, Gosh, kahit alam ko na na mangyayari ito, natanong ko pa din sa sarili ko kung totoo ba itong nangyayari sa akin? Ang pagyayakapang iyon ay tumagal ng 15 seconds, binilang eh no?) Ano okay ka lang? (tanong ko.) SOULMATE: Kinakabahan ako, hawakan mo ang dibdib ko. (Kinuha niya ang kamay ko at itinapat sa bandang puso niya at narandaman ko nga ang lakas ng tibok ng puso niya, grabe totoo ngang kinakabahan siya, mas kinakabahan pa ata siya kaysa sa akin.)

Maya maya lang ay narinig kong may padating na tric, naku, padating na sina Mama kasama si Daddy, lagot... Kahit ba 18 na ako, ayoko pa ding madaliin ang lahat, saka ko na sasabihin ang tungkol sa amin ni Soulmate.

PS: Actually nagpropose na si Soulmate habang nasa tric kami kaso dahil nga sa nililipad ang buhok ko, sa tingin ko ay hindi magandang place ang tric para sagutin ang kanyang katanungan, magiging witness pa ba namin ang driver? Hehehe!

Isa pang PS: Nagcelebrate ako ng 18th birthday ko noong October 27 instead of October 22 dahil super busy kami. Birthday din kasi ng little brother ko sa October 24 so pinaghandaan na muna ang children's party niya. Si Soulmate ang naging escort ko at sa gabi na iyon at pinakilala ko din sa lahat ng tao kung sino talaga ang lalakeng nagma-may ari ng puso ko.

To my Soulmate: Happy 2nd year Anniversary, I love you! Will always be here as your angel and devil, your wife, your girlfriend, your best friend, your best enemy and your lover,

Cindyrella ^0^

Birthday Post

2009-10-18T15:03:00.007+08:00

Di ko namamalayan na isang linggo na pala mula noong umalis si Soulmate, pero feeling ko isang taon na. Ang hirap lalo na sa gabi dahil sanay ako ng may kayakap. Ngayon kasi magisa na naman ako sa malaking kama at pag nami- miss ko siya ay niyayakap at inaamoy ko na lang ang tshirt na suot niya bago siya umalis. Iniwan niya yun sa akin para di ko siya masyadong nami- miss. At noong mga unang gabi pa nga ay iyak ako ng iyak hanggang sa sumakit ang ulo ko at hanggang sa makatulog ako. At kung sa tingin niyo ay ligtas na ako sa umaga, pag gising ko ay nahihirapan pa din ako. Sanay kasi ako na pag gising ko ay may kayakap pa din ako, pagnakakarandam na ako ng ganoon ay tumatayo na ako at inililigo na lang ang pakirandam na iyon. Pagdating naman sa office ay isinusubsob ko ang sarili ko sa pagtratrabaho para wala na akong maaalala na kung anu- ano. At sa totoo lang, effective pala yung ganoon. Yung wala akong ibang iisipin kundi ang mga ginagawa ko. Isa pa sa mga bagay na nahihirapan ako ay ang pagbisita ko sa little house in the city namin, which is ibang iba lalo na pag wala doon si Soulmate. Parang I don't belong there pag wala si Soulmate. Para akong outcast sa sarili kong pamamahay. Buti na lang talaga at pinayagan ako ng mga magulang ko na dito muna ako sa bahay mag stay. May net din kasi dito at makakachat ko pa si Soulmate. Nakita ko din ang pagkakaiba ng perosnal kayong nagkakausap at ang pagcha- chat lang sa net. Pag nagcha- chat kasi, hindi ko siya mahawakan, ni hindi ko man lang mayakap...

Dahil ito na akong birthday week, ang post na ito will be all about my birthday para masaya... ***Now lets change the mood!!!

Gusto kong batiin ang sarili ko ng isang happy happy happy birthday!!! Hulaan niyo na lang kung ilang taon na ako ah dahil hinding hindi ko aaminin! hehe! Clue: Below twenty! Akalain niyo, nakaabot ako sa edad na ito. Thank you God at pinaabot mo ako sa ganito, kahit minsan nagtatampo ako sayo kasi hindi mo tinutupad ang mga importanteng wishes ko. Alam ko namang hindi lang ako ang tao sa mundo at baka ang wish ko ay hindi kasing importante ng wish ng iba pero God, I've been good naman di ba? Gusto ko ding pasalamatan ang mga parents ko na super naging understanding sa akin. At sa mga kapatid ko at kay Soulmate na ini- inspired ako. At ang mga friends ko dito sa blog world na too many to mention, I thank you all. Mwahhhhhh!!!

Para sa akin isang milagro na ang pagbi- birthday. Kahit nga bawat gising ko sa umaga, iniisip ko, aba buhay pa pala ako. *Thank God for that. Ibig sabihin hindi pa tapos ang mission ko sa mundong ito.

Ano bang wish ko ngayong birthday ko?

Wish ko sanang mag spaghetti o kahit pansit na lang, wish ko din na sana makasama ko ang family ko sa birthday ko, wish ko din magkaroon ng kandilang hihipan para matupad ang wishes ko, kahit wala ng gifts, ang pagbati at pagalala ay sapat na... Yun lang po!

Oprah Winfrey
The more you praise and celebrate your life, the more there is in life to celebrate.

I'll be Waiting...

2009-10-10T23:10:00.006+08:00

Isa sa mga pinakapaborito at ang pinakaayokong lugar in the same time ay ang airport. Sa lugar na ito kasi ay magkakaroon ka ng sari saring emosyon na di mo akalain ay posible pala na mangyari sayo. At sa airport it will always be two things: Arrival and Departure. Sa arrival, masaya. Ibig sabihin, ay may dalang pasalubong, o di naman kaya ay simula na ang bakasyon. Sa aming dalawa ni Soulmate, it means renewal. Dumaan kasi kami sa isang matinding pagsubok at ang pagdating niya dito sa Hong Kong ay nangangahulugang pagbabagong buhay namin bilang magasawa. Noong dumating siya ay napagusapan namin ang mga bagay bagay na dapat pagusapan para maayos na once and for all ang gumuguhong relasyon. We never failed naman dahil it was indeed a success. Natutunan naming mag adjust bilang magasawa at natutunan namin kung ano ang mga hindi dapat gawin. Marami din kaming naeperience na magkasama at sa totoo lang ay sobrang naging attached na kami sa isa'tisa kumbaga sobrang dumidepende na kami sa isa't isa. Na-realize ko nga na of all of the people in this world, isa lang talaga ang taong kahati ng puso mo. Soulmate is my other half at kahit bali baligtarin ang mundo ay hindi na siguro magbabago yun. And without him it will be just the half of me, dying.

Kahapon ay pumunta kami sa immigration para magpa extend pero di na siya pinayagan. In the process na naman daw ang dependent visa pero sa pinas na lang daw siya paghihintayin dahil ngayon daw di na valid na rason sa pag extend ng stay ang paghihintay ng dependent visa. Sabi ng mukha namang mabait na immigration officer ay, "We understand you want to be together but you just have to be patient but he have stayed here for two months already, he can just wait for the visa in the Philippines." Ibig sabihin ay kung sakaling naaprubahan ang visa ay yun na ang gagamitin niya pagbalik niya dito sa Hong Kong. I was surprised at maluhakuha at the same time, kung nadadaan lang sana sa luha ang officer na yun ay iniyakan ko na siya peromukhang imposible ang iniisip ko at baka sayangin ko lang ang luha ko so I just tried to accept ang hatol. Tama nga ang sinabi ko sa last post ko, nasa immigration pa din ang desisyon kung magsasama kami ni Soulmate o hindi. Actually kaya humigpit ang immigration ngayon ay dati kasi ay may nagkukunyaring magasawa para lang madependent ang isang tao which is mali naman. At nag comment pa nga pala ang officer na ang bakitdaw ang bata bata pa namin ay nagpakasal na kami, ang isinagot ko na lamang ay "It's a long story." dahil sa totoo lang hindi ko naman talaga kayang i-explain sa kanya ang mga pangyayari, kumbaga kulang ang buong araw para makwento sa kanya kung paano nagsimula ang lahat, at sa tipo niya ay mukhang maiintindihan niya naman kasi nga mukha siyang mabait, o di naman kaya dahil magaling lang talaga siya mag deliver ng masamang balita. Ang batas ay batas. Kaya wala kaming choice.

And here comes the departure part. Kanina ay inihatid ko na si Soulmate sa airport at siguro kung tatantyahin ay isang tabo na din ang iniyak ko, sumakit na nga ang ulo, mata at lalamunan ko. Naaawa na nga ako sa mga unang iniiyakan ko, sa damit ni Soulmate at sa damit ko na din. Si SM naman ay nakitaan ko ng lungkot pero nase- sense ko na pinipilit niya lang ding maging masaya dahil ayaw niyang magpakalungkot. Samantalang ako sa sobrang bigat nga ay di ko na lang pinigilan dahil pakirandam ko sasabog ang lalamunan ko pag hindi ko ginawa at mukhang mumutain lang ako pag di ko nilabas ang mga namumuong luha ko. Feeling ko nga bakit ganoon, pinipilit namin na magsama ni SM pero bakit there will always come a time na may magsasabi na "O tama na, tama na, back to reality na tayo." How cruel...

Paano ba 'to, magce-celebrate na naman ba ako ng birthday ko na walang kayakap o kahalikan man lang? Di ba ako deserving na sumaya. Sa huling pagkakaalala ko, hindi rin maganda ang last birthday ko eh. Ang naaalala ko na lang na pinakamagda kong birthday ay noong 18th birthday ko kung saan trinato akong isang prinsesa sa buong araw, I just feel lucky at that day. Pero ngayong taon na 'to, paano ba? Tawagan ko na lang kaya ang immigration officer at sabihing, "Birthday ko naman eh, pa birthday mo na 'to sa akin." Pwede kaya yun? Kaapelyido ko pa naman siya.

Kakatawag nga lang pala sa akin ni SM, nasa Pinas na daw siya. Ako naman ay balik sa bahay ng parents ko kung saan pwedeng mag net at magupdate ng kung anu- ano. Paano ba 'to mukhang balik na naman kami sa pagcha- chat. *Shrug* Naisip ko lang, malaki pala talaga ang kaibahan pag magkasama na talaga, kumbaga iba ang personal na naghahalikan o nagyayakapan kaysa sa computer screen ang nagbebenefits ng laway mo. Sa totoo lang miss ko na nga din ang little house in the city namin eh. Kamusta na kaya yun? Naabondana na naman kasi ang bahay na yun. Balak ko nga bisitahin yun araw araw although I know it will never be the same without Soulmate.

In conclusion, isa lang naman talaga ang kinatakutan ko, ang magisa. And with Soulmate, actually hindi ko narandaman na magisa ako. Siya lang kasi ang tipo ng tao na kahit kayong dalawa lang, feeling mo, isang dosena na kayo. Meron naman kasing klase ng tao na kahit madami kayo ay pakirandam mo ay magisa ka lang.

So for now, I'll be alone for a while. Alam ko naman na babalik din si Soulmate, so kung dati siya ang naghihintay sa akin, maybe it's my turn this time. I'll be waiting...

Worries and Stuffs

2009-10-05T13:15:00.001+08:00

Ilang linggo na kaming naghihintay ng sulat galing sa immigration. Magdadalawang buwan na si Soulmate dito at mae- expire na ang visa niya pero kahit anino ng sulat na hinihintay namin galing sa immigration ay di man lang namin makita. Nakakakaba at nakakatakot. If there's one thing na kinakatakutan kong mangyari, yun ay ang magkahiwalay na naman ni Soulmate. Dahil sa totoo lang takot akong magisa at kung may tao mang makakapagpawala ng pakirandam na iyon ay siya na yun. Kumbaga kahit gaano na kasama or nakaka-stress ang trabaho ko, just his presence his enough, nagtatalo man kami or hindi. Sa ngayon ay nakasalalay ang pagsasama namin sa desisyon ng immigration. I tried thinking positive pero we're running out of time and this time I really can't bear to be not with him again kahit ba minsan ay sobrang pinapainit niya ang dugo ko. kakaiba ang level ng happiness pag kasama ko siya.

October na nga pala and it means birthday month ko na. Huhuhu, madadagdagan na naman ng isang taon ang edad ko. Sa inilagi ko dito sa Hong Kong, hindi na ako gaanon ka excited sa birthday ko, siguro dahil sa mga nakakainis na pangyayari sa buhay ko these past few days. Pag naaalala ko nga ang mga pangyayari na gusto ko na lang kalimutan ay iniisip ko na lang si SM and of course, my family. Tama nga sila, pag galit na ang buong mundo sayo, they will be there for you no matter what. There will always be a way para mapasaya ka nila kahit pa hindi mo pa sinasabi ang problema mo, and of course nandyan din ang mga loyal friends ko, they never cease to be always there especially Ahren, Jmie, and Mayyang. I would not know what to do without your support, di niyo alam kahit sa konting bagay lang ay napapasaya niyo na ako. And of course si God, who give me strenght all the way. Well kung nagtataka kayo kung ano ang pinagdadaanan ko? Well, mahirap sabihin kasi hindi siya appropriate na sabihin sa blog. *Sabi sa rule ng pagblo- blog ay isa yun sa mga hindi mo pwedeng banggitin lalo na kung ang kasama sa problema mo ay mababasa ang blog mo. Alam mo yun? Clue na lang: tao siya at siguro kung meron lang akong pana ay pinana ko na siya. Ooops, nadulas ako.

Well moving on, I better go back to what I am reading right now dahil it's almost 2 pm on my clock. At kung ano mang ang nagwo-worry sa akin ngayon, well let it take care of itself right? I have better things to do anyway. Ciao!

Little House in the City

2009-09-18T13:10:00.002+08:00

Sa buong buhay ko at kung tama ang memorya ko, anim na beses na kami lumipat ng bahay mula noong baby pa ako. Sa Pilipinas lang iyon and it means ilang bahay na din ang tinuring kong tahanan. Alam niyo naman na malaki ang pagkakaiba ng bahay sa tahanan. Ang bahay ay structure lamang samantalang ang tahanan ay lugar kung saan ka natutulog, kumakain o kung saan ka nakatira magisa ka man o may kasama kang pamilya. At noong nagaaral pa ako, it's always either of the two. Either excited na ako umuwi o ayoko pang umuwi kaya gagala muna or tatambay kung saan saan. Pinakamatagal kaming tumira sa bahay namin sa Cavite na mahigit sampung taon din naman. Dito na ako nagdalaga at dito na din ako nagkaisip ng matino tino, hehe. Marami akong alaala sa bahay na yun pero dahil sa financial na problema namin ay naisipang ibenta ang bahay at kinailangan pa namin rentahan ang sarili naming pamamahay at sa bandang huli ay lumipat din kami sa Cebu. Ang layo no? Cavite na, naging Cebu pa. Pero laging sinasabi sa amin ni Mama na mas ayos doon sa Cebu manirahan dahil nandoon ang mga kamaganak namin. Yup, bisaya po kami at marunong din akong magsalita kahit di ako pinalaki doon dahil yun ang second language sa bahay namin.

Noong nandito na ako sa Hong Kong, dalawa lang naman ang naging tirahan ko bukod doon sa bahay ng Auntie ko kung saan ako dati nakiki- internet. BTW halos doon na nga ako tumira dati pero syempre may hiya pa ako kaya umuuwi pa naman ako sa amin. Una ay ang bahay ng Daddy ko at pangalawa ay ang bahay na tinitirhan namin ngayon ni Soulmate.

Maliit lang talaga ang kwartong tinutuluyan namin. Ganoon talaga dito sa Hong Kong, ang tipid sa space at syempre mahal. Kasing laki lang 'to ng kwarto ko noong nasa Cavite pa ako kaya naman parang sikip na sikip ako noong una at dahil nagtitipid ay kinuha ko na itong walang bintana. Grabe, ang init. Ni hindi namin nakikita kung umaga na ba kasi palaging gabi kung walang ilaw, Sad. Pero ano bang magagawa ko? Eh sa eto pa lang ang kaya ko ngayon. Everybody has to start somewhere di ba? Kahit ba gaano lang ito kaliit. Sa kwarto namin na ito ay nandoon na ang kama, ang ref, ang cabinet, maliit na stove at ang banyo. Kinuha ko din 'to dahil nga fully furnished na din, may kasama ng aircon, electic fan, heater, thermos. Actually ang cute niya kung titingnan. At hindi ko siya nilinisan hangga't di dumadating si SM dito sa Hong Kong kasi naman sa totoo lang napakatamad ko maglinis. Pag nakita mo kong naglinis, please consider it is as a miracle. Ayoko sa madumi at makalat kaya naman asar na asar sa akin si SM na hindi ko naman masisisi kasi naman napakareklamador ko daw pero magaling lang naman daw ako magutos. Later on, after ilang weeks, narealize ko na mali nga yung ginagawa ko kaya I tried reducing my demands and act on my own na lang, kumbaga kung gusto kong maayos ang bedsheet, ako na ang nagaayos. Oh, I'm so proud of myself at sa tingin ko proud din sa akin si SM. Naku dapat lang no, hehehe. Akala ko dati madali lang ang magkaroon ng tahanan, pero actually you have to maintain it. Linisin araw araw kung ayaw mong mabahayan ng ahas or ng daga.

Sa ngayon ay iniisip ko pa kung paano siya mapapaluwag pero kahit anong gawin ko, ayaw niya lumuwag. Baka naman kailangan ko lang magpapayat? What do you think? Hey. I'm trying pero bakit ba ang sarap sarap na lang humiga at manood ng TV pagkatapos kumain?

Sa totoo lang, sa mga oras na ito ay namro mroblema ako kung paano babayaran ang internet. Kasi binabayaran ko naman siya pero tumaas lang ang bill? Paano nangyari yun? Hay naku, di ko kasi siya nabayaran ng ilang buwan before kaya heto dumadagdag ang interest. Actually sa bahay ng parents ko yung internet na yun noong doon pa ako nakatira. At actually sine- save ko lang sa USB ang post na ito at copy paste lang tomorrow pag nasa office na ako. Nakakainis dahil hindi ko naman nagagamit ang net sa bahay ng parents ko pero bakit kailangan ko pa bayaran? Kakaasar. Okay, ginamit ko so babayaran ko, pero binabayaran ko naman ah, di nga lang kumpleto. *Shrug!
Anyway umiinit na dito sa kwarto namin and so I'm thinking of turning the aircon on and turning this laptop off. Naiisip ko na din makipag loving loving for a while with my Soulmate dahil after a long day in the office, yun lang naman ang hinahangad ko. Makauwi sa bahay namin at makapag relax. There's no place like home nga di ba?

Dad's Bday

2009-09-08T10:13:00.000+08:00

Tuwang tuwa ako ngayong araw na ito. Birthday kasi ni Dad at nangyari ang isa sa mga hindi inaasahan. Ilang araw ko ng iniisip kung ano ang magyayari kung sakaling nalaman ng Daddy ko na nandito na si Soulmate, lalo na pag nalaman niya na kasal na kami. Alam kong mali na itago sa mga magulang ko na kasal na ako. I was very young at that time which is what? Last year? At siguro matigas ang ulo ko noong time na yun at kahit pa alam kong bawal ay syempre ako pa din ang masusunod. Ang motto ko pa naman noon ay Buhay ko 'to and I'm gonna do what will make me happy. Irrational man yan o hindi, yan ang sinusunod ko.

Naglalakad na kami papunta sa meeting place namin which is Mcdonalds at talagang kinakabahan na ako. Actually the day before sinabi ko na sa Daddy ko na nandito na si Soulmate at sinabi ko na din na kasal na kami. Pero kumakain kami noon at mukhang nasa good mood siya kaya parang wala namang gaanong reaction. So alanganin pa talaga kung okay ba talaga o hindi. Baka kasi nagiilusyon lang ako noong isang araw. Mahal ko ang mga magulang ko at higit sa anu pa man, sila ang mga taong ayoko talagang saktan although minsan, dahil nga sa tigas ng ulo ko ay nakakagawa ako ng desisyon na hindi tama and it leaves them, sometimes heartbroken. At dahil hindi na ako bata, ayoko ng maulit ang mga pagkakamali ko dati. I wanted to make it right this time.

Hawak kamay kami ni Soulmate at kahit malayo pa lang ay nakikita ko na ang Mommy at Daddy ko na nakangiti. Oh my gulay!!! Hindi naman nagtagal at ilang inches na lang ang layo namin sa isa't isa. Niyakap ko ang Daddy at binati ng Happy BIrthday. Si Soulmate naman ay nagmano kay Mommy at Daddy at bumati din. Nakangiti ang lahat ng tao.

"O tara na, kain na tayo." sabi ni Mommy. "Ang tagal niyo naman, kanina pa kami nagugutom."
"Saan tayo kakain?" tanong ko.
"Doon tayo sa masarap, patikimin mo naman si Mac ng chinese food."
"Mukhang bumabata si Daddy ah." puna ni Soulmate.
"Syempre nandito ako no kaya masaya yan." sabi ni Mommy na sinangayunan naman ni Daddy.

Kumain kami sa isa sa mga paborito naming chinese resto at may mga moments pa nga na si Daddy ang naga- approach kay Soulmate. At dahil hirap na hirap si Soulmate sa chopsticks ay tinulungan siya ni Daddy. Kinuhaan siya ng spoon para mas makakain si Soulmate ng maayos. Tinuturuan din ng ilang chinese na salita at nakakatawa dahil ang tigas tigas ng dila ni SM. Hindi nagkaroon ni isang segundo ng tensyon, everyone is in a relaxed mode, nagsasaya hanggang sa magpaalam kami para umuwi.

Na-realize ko na hindi mababayaran ng pera ang masayang araw na ito. Para akong nabunutan ng malaking tinik sa dibdib.
Na-realize ko din na sa lahat ng tao mga magukang mo lang talaga ang tunay na makakaintindi sayo. Sila lang, without question ang makakatanggap kung ano ka dahil sino pa nga ba ang magdadamayan kundi kami kami din naman. I feel so happy at talagang madami akong na-realize. Bago pa nga kami umalis ay sinabihan kami ni Daddy na kung gusto daw namin ay kokontakin niya daw ang pinsan ko para magkaroon kami ng libreng ticket sa Disneyland. Weeee!!!

Good Old Days

2009-09-03T12:15:00.000+08:00

These past few days nami- miss ko ang mga panahon na bata pa ako at maliit pa ang problema. Nami-miss ko ang mundo kung saan ang tanging problema ko lang ay ang mga assignments ko lang, mga projects sa school, ang panahon kung kailan pagaaral lang ang inaatupag ko, nami- miss ko ang panahon na ang tanging pinoproblema ko lang ay kung may dumi ba ako sa mukha o kung nakatingin ba sa akin ang crush ko? Nami- miss ko ang panahon na magkakasama kaming magkakapatid tapos maglalaro o di naman kaya magkwe- kwentuhan sa garden namin. Nami- miss ko ang panahon na di ko pinoproblema kung ano ang kakainin ko dahil palagi namang masarap ang pagkain na luto ni Mama, hotcake, sinigang, adobo, sisig, tinola, pancit, spaghetti at iba pa. Nami- miss ko din ang mga panahon na tuwing Linggo dahil puro luma ang mga tugtugin sa radyo ay papalakasan ang stereo at halaos manganig ang buong bahay at maaasar kami dahil bawal kami manood ng tv pag Linggo dahil istorbo sa pakikinig ni Mama ng Begees, Air Supply, Bread, Beetles, Kenny Rogers, Madonna, Cyndi Lauper, Bryan Adams at sari sari. Nami- miss ko din ang tuwing Sabado ng gabi na pagsisimba tapos pag uwi namin bibili kami ng isaw, dugo at bbq tapos manonood kami ng Jessica Soho tapos Imbestigador. Gusto kong bumalik sa panahon na tuwing Linggo ay pupunta kami sa SM para mag grocery tapos kakain, masaya na kami dun. Gusto ko din balikan ang panahon na magaaway kami ng kapatid ko over simple matters, like kung kanino ang kulay ng damit na ito or kanino ihaharap ang electricfan. Bawal din kami lumabas kapag mainit, bawal mag boyfriend, bawal magtagal sa telepono, bawal umuwi ng lampas sa curfew. Nami- miss ko ang panahon na yun, kung saan kahit wala pang masyadong freedom, masaya na ako sa mga simpleng bagay lang.

Gusto kong balikan ang panahon na okay pa ang lahat, ang panahon na naging masayang masaya ako, yung tipong di matatawaran ang saya na nadadama ko.

Ngayon kasing malaki na ang mundo ko, at malaki na ako, kailangan ko ng magtrabaho, ultimo susunod naming kakainin ay pinoproblema pa. Hindi naman ako nagrereklamo. Feeling ko kasi pahirap ng pahirap ang mga bagay bagay. Mas kailangan mong makisalamuha sa tao, nagkakaroon ka ng kasalanan, mas nagiging expose ako sa mga elemento ng mga grown ups. Now that I have the freedom, sometimes I feel lonely. Suddenly, proproblemahin mo ang pambayad sa bahay, sa kuryente. Iisipin mo pa kung saan mo huhugutin ang pang shopping mo dahil usually talaga ay bumibili ako ng damit every month. Lecheng recession kasi yan. Ngayon, mabilis ng ma- oily ang mukha dahil sa stress, nagkakaroon tuloy ng wrinkles. Dagdagan mo pa ng house hold chores, ang paglalaba, paghuhugas ng plato, paglilinis. Tapos I have to live on my own na din. I have to stop going to school and then go to Hong Kong and then work. Kailangan kong malayo sa pamilya para matugunan ang mga pangangailangan. Ang laki ng responsibilidad that sometimes, I can't help but be afraid.

Sometimes, I want to go back kung saan ang lalaki ng pangarap ko at feeling ko kayang kaya ko ang lahat. I want to back when the life is so much easier. (Ngayon kasi easy na lang, hehe!) Pero we all have to grow up and face life. We just have to pray for the strength to make it through.

The Senyorita

2009-08-31T15:33:00.001+08:00

Ilang araw na din akong may sakit, inuubo, sinispon at nilalagnat na para bang may H1N1. Pero sa awa ng Diyos, buhay pa din ako hanggang ngayon. Sinulat ko ito hindi para sa sakit ko, (ano siya, sinuswerte?) kundi para ipangalandakan sa buong mundo na masaya ako kahit may sakit. Bukod sa mga magulang ko ay inalagaan ako ng mahal kong asawa. Sa bachelor's pad na tinitirhan namin ngayon na kasing laki lang ng kwarto ko sa Pilipinas, napatunayan ko na ang swerte ko pala talaga. Isang Linggo na din akong may sakit at isang Linggo na din akong nilulutuan, pinapainom ng gamot at hinihilot sa likod ni Soulmate. Minsan masarap magkasakit lalo na kung may magaalaga sayo. Lahat ng request ko kay Soulmate ay ginagawa niya. Pag gusto ko ng juice, pinagtitimpla niya ako. Kung gusto ko ng sinigang, ipagluluto niya ako, may kasama pang subo yun. Kulang na nga lang ay siya ang magpaligo sa akin pero sa kasamaang palad ay iisang tao lang ang kasya sa banyo namin.

Actually sa dalawang linggong pamamalagi dito ni Soulmate ay siya lang naman talaga ang gumigising sa umaga para ihanda ang pagpasok ko sa trabaho. Siya ang naga- alarm, bumabangon, nagsasaing, nagluluto ng kakainin, habang ako naman ay naghihlik at naghihintay na matapos siya sa gawain niya saka niya ako gigisingin para maligo. Naalala ko noong bata pa ako ay nasabihan ako ng Tita ko na paglaki ko daw ay kailangan ay magasawa ako ng lalakeng susubuan ako pag kumakain dahil napakasenyorita ko daw. Tama siya doon dahil bata pa lang ako ay wala na akong hilig sa mga gawaing bahay. Maghanap daw ako ng lalake na maglilinis ng bahay, ng lalakeng paliliguan ako o huhugasan ang pwet ko o di naman kaya ng lalakeng kayang mag afford ng katulong. Pero sa panahon ngayon kukuha ka pa ba ng katulong lalo na kung ang liit ng tinitirhan namin? Hindi man ako nakuhaan ni Soulmate ng katulong ay siya naman ang gumagawa ng gawaing bahay at pagaalaga sa akin. Spoiled ako sa kanya at syempre ginagantihan ko din naman siya ng toding lambing. And of course satisfaction. Yun lang ata ang gawaing bahay kung saan ako "the best" talaga. Joke yun syempre, hehehe!

Natutuwa ako dahil tinupad niya naman ang mga sinabi niya na aalagaan niya ako pag magkasama na kami. He never fails to do that. Feeling ko pag siya ang nagaalaga ay magaling na ako agad. At natutuwa ako dahil kahit anong i- request o iutos ko sa kanya ay ginagawa niya, hindi nga lang agad agad pero he still do it. Kahit ba ang kulit kulit ko at magtatalo na kami dahil sa kakulitan ko ay ayan pa din siya, obedient to the greatest senyorita in his life.

Buhay Mag Asawa namin ni Soulmate part 2!

2009-08-22T12:03:00.001+08:00

It was indeed a beautiful sunny day today. At isang linggo na lang at matatapos na ang August. Magse- september na meaning BER months na. Di ko pa ata nasasabi pero paborito ko ang BER months. Madaming ibig sabihin sa akin ng BER months bukod sa October Fest. September kasi ang birthday ng Mom and Dad ko, October naman ang birthday ko at ng bunso namin at October din ang 2nd year anniversary naminni Soulmate ko. Syempre nandyan din ang halloween at ang pasko. Isabay mo na din ang malamig na panahon. Yehey! Puputi na naman ako.

Ngayong araw naman na ito ay 22nd monthsary namin ni Soulmate, o di ba bukod sa anniversary eh sine- celebrate din namin ang monthsary namin. Siguro talagang mahilig ako sa holidays. Kung pwede nga sana ay araw araw ay may nace- celebrate ako. Well, sine- celebrate ko din naman ang araw araw nabuhay pa ako, pero minsan kahit gusto mo maging masaya, may mga instances na ume epal ang mundo sayo. Anyway, minsan lang yan. Sa totoo lang kasi isa akong napaka positive na tao. Feeling ko kaya ko lahat. Kaya naman madalas ay napapahamak ako sa pinagagawa ko. Minsan naman sinuswerte ako. Sabihin na lang natin na mahilig akong mag take ng chances pwera lang sa pagsusugal. Hindi ako mahilig doon dahil alam ko wala namang yumayaman sa pagsusugal.

Okay, change topic.

Alam niyo ba na gabi gabi kami naglalakad pauwi ni SM para makatipid at para makapag exercise. Ang tawag ko nga doon ay "A walk to remember" kasi naman it takes one hour kung katamtamang ang bilis mo para makarating sa bahay namin galing sa office ko. At least naman nakatipid kami ng HKD5 a day per person. Sa paglalakad naming yun, napapagkwentuhan namin ang kung anu- anong mgabagay, ang nangyari sa akin sa office, ang nangyari sa kanya sa bahay. Take note, si SM ay naglalakad din muna papunta sa office namin para sunduin ako. Hay ganoon daw ang love. Maglalakad ng pagkalayo para lang makasama ako sa paglalakad ko pauwi. At dahil summer pa din ngayon dito sa HK ay pawisan na kami pagdating namin sa bahay. Swerte na nga lang kung may madadaanan kaming shop na may aircon para makapagpalamig ng ilang segundo.

Okay na sana ang gabi ko kagabi nang pagdating namin sa bahay ay nadatnan kong may delata sa may sahig at may tag sa may door mat. Di ko na napansin na bigla na palang uminit ang ulo ko at nagsimula akong pagsabihan siya. "Naglinis naman ako Baby eh." aniya.
"Naglinis? Ganyan ba ang linis na tinatawag mo? May delata sa sahig love!!!" Sa sobrang inis ko kung anu anong salita na ang lumalabas sa bibig ko which is not so good. May pagka OC (obsessive compulsive) ako, hindi ko talaga kayang tagalan ang makalat at maduming lugar. Feeling ko maloloka ako.

At dahil nga sa nangyari, halos dalawang oras kaming di nagkibuan, di rin kami sabay kumain at nung patulog kami ay talagang face the wall kami. Ni balat ay di magdampi dahil feeling ko masusunog ako sa balat niya. I think ganoon din naman siya. Dahil di pa ako makatulog, ay binuksan ko ang laptop at nanood ng American Pie 2. Kasalukuyan kasi naming mina marathon ang movie na yun. Maya maya lang ay narealize ko na mali nganaman talaga ako. Sobra ang mga sinabi ko sa kanya. Kaya lumapit ako sa kanya at nagtanong kung galit ba siya sa akin.
"Hindi." I kissed him in his cheeks at niyakap siya.
"Sorry na. Kasi naman ikaw eh, nandito-"
"Hindi na mauulit Baby." Nilambing ko pa siya ng madaming beses bago pa siya tuluyang naging normal ulit.

Sabi nga nila kailangang matutong mag adjust pag magasawa na kayo at nakatira na sa iisang bahay. One week pa lang dito si SM and so we just have to work it out. Anyway, sabi niya naman sa akin na hindi na daw yun mauulit. So last night was a blast, pagkatapos manood ng American Pie2 ay chumurvah kami and we really have a good night sleep.

"Marriage is one of the few institutions that allow a man to do as his wife pleases." - Milton Berle

Can't wait to see him later...

Buhay Mag Asawa namin ni Soulmate

2009-08-19T11:39:00.001+08:00

Halos isang Linggo na kaming magkasama ni Soulmate at tulad nga ng inaasahan, madami nga talaga kaming na discover sa isa't isa. Actually maliit lang ang flat na tinitirhan namin, yung tipong di man lang kayo makakapag laro ng tagu taguan atyung tipong di ka pwede mag jumping jack or jumping rope. What can I do? As of now, it is what I can afford. Si SM ang tagaluto at tagalinis, habang ako naman ay nasa office buong araw at uuwi na lamang pag gabi na, 7 pm tapos susunduin niya ako and then maglalakad kami pauwi. Saka na magsisimula ang paglalambingan namin at kung anu- ano pa.

Nakakatuwa kasi wala pa akong twenties pero nararanasan ko na ang ganito. I have to admit too that it takes a lot of hard work. Take note, wala pang isang linggo. Actually, nami- miss ko ang bahay ng parents ko, nami- miss ko din ang mag isa sa kama pero when I think about my situation right now, willing akong piliin kung nasaan man ako ngayon. Masasabi ko na eto ang panahon na masaya talaga ako kahit may mga problemang dumadating.

Isa sa mga problema namin ay kung paano namin haharapin ang Daddy ko, ang pamilya ko? Paano na lang pag nagkulang ang pera? Paano kung hindi success ang paga- apply ng dependent visa niya? Ayaw na naming maghiwalay ulit. Ayaw na naming maulit ang mga pagkakamali na sana ay naiwasan namin noon pa.

Isang importanteng bagay na nalaman ko tungkol kay SM ay mahal niya talaga ako. As in, walang halong pretension o kaplastikan at nakita ko kung gaano ako kaimportante sa kanya.

I just feel so lucky.

Anyway, maybe I will just try to think positive. Isipin ko na lang ang niluto sa akin ni SM for breakfast which is sisig by the way. At naku wala pa siyang isang linggo ah, napansin na ng mga friends ko na I'm gaining weight. Why o why? Alagang alaga niya ako at kahit anong iutos ko, wala akong naririnig na reklamo. Hehe, although I know naman na I can be mean sometimes pero wala kang maririnig na reklamo. Lambing, meron. If only I can capture the moment na parang picture or video to tell the world na "Ano, swerte ko no?"

At Syempre since give and take ang love, I also have to give something in return kahit wag niya ng hingiin. Bilang wife niya, syempre anuman ang kailangan niya binibigay ko. Sabi din pala sa And I Love You So na movie, the key to a lasting relationship is falling in love all over again kaya kailangan iba ibang gimik yan. Sa 22nd, monthsary na namin, and I'm thinking of a surprise for him. So kung may suggestions kayo, please tell me. Hehehe!!!

GOOD NEWS

2009-08-15T10:50:00.002+08:00

Sa wakas at dumating din si SM dito sa HK at di matatawaran ang saya ko nang makita ko siya sa Airport habang tulak tulak ang cart na puno ng gamit niya. Teka, totoo ba ito o nananaginip lang ako? Abot langit talaga ang tuwa ko kasi di ko akalain na aabot kami sa ganito. Actually ang taong 'to ay bestfriend ko lang eh, at sa totoo lang 3 years ago ay never kong naisip na etong lalakeng ito ang mapapakasalan ko Siguro nai- imagine ko siya bilang bestman sa kasal ko at hindi bilang groom.

Oh how things changed in a little period of time! Ni hindi mo namamalayan na eto na pala ang takbo ng buhay mo. Di ko naman masasabing happily ever after na ito kasi alam ko na madami pa kaming haharapin. Ilang taon pa lang ba kami? Haha, bat ko sasabihin kung ilang taon na ako? Basta alam ko na madami pa kaming pagdadaanan at recently nga ay may napagdaanan kami na malaking problema na nasolve din naman naming dalawa. It was so hard though, it took weeks, patience, tears and love etc para maayos ang unos.

Anyway, dahil sabado ngayon, mamamasyal kami ni Soulmate ko. Weee!!! Can't wait.

Out of the blue post...

2009-08-05T12:43:00.000+08:00

Inaamin ko na hindi talaga ako nice sa lahat ng tao. Actually sa unang pagkakataon na makikilala ko ang isang tao, syempre ipapakita ko na nice ako pero pag hindi maganda yung trato mo sa akin ay naku, I can be your best enemy talaga.

Okay, siguro nagtataka kayo kung bakit ganito ang post ko ngayon. Pero pwede niyo naman ako siguro pagbigyan maglabas ng sama ng loob di ba? Ganito kasi yun, meron akong katrabaho na hindi ko alam kung ano ang nakain at bigla na lang nagiba ang trato niya sa akin. She became cold at kung makipagusap sa akin ay para bang naexplain niya na lahat kaya maiintindihan ko siya agad. I mean kayo ba, kung makikipag usap, are you expecting na alam agad ng kausap mo ang pinagsasasabi mo, of course it will take time, dahil hello? Ang dami kayang work dito,of course you have to ellaborate further. Nakakainis kasi okay naman kami dati, pag kailangan ko ng tulong ay sa kanya ako agad humihingi pero hindi mo naman masasabi na araw araw akong humihingi ng help niya, actually kung manghihingi man ako ng help, siguro naman okay lang yun kasi mas may alam siya kaysa sa akin at hello? We're supposed to help each other di ba? Wala akong naaalala na may nagawa ako na against sa kanya. (Ngayon palang habang tinatype ko ang post na ito, hehe)

Alam mo yun? Puno ng pagkaasar sa kanya ang damdamin ko. *Ang drama eh no? Ang sinasabi ko lang naman, kung mabait ka ba sa akin eh di sana mas masaya na ang buhay mo ngayon, eto pa, isa akong malaking kawalan sayo dahil kung naging friends lang sana tayo baka lagi na kita pinapatawa diyan, magkakaroon ka ng madaming benefits at isa na doon ang magkaroon ka ng magandang kaibigan.

Okay, sa mga nagbabasa nito pagbigyan niyo na ako. Nireregla na naman ako...

Darating na si Soulmate... (updates)

2009-08-02T22:24:00.004+08:00

Dahil gusto naming burahin ang mga masasamang (well di naman talaga siya ganoon kasama) pangyayari sa relationship namin ni Soulmate. Madami talagang nangyayari lalo na kung nasa isang long distance relationship ka. Mahirap i- maintain, maraming epal at minsan pa kahit sarili mo ay kalaban mo na din. Pero dahil nalaman namin na we are meant to be, ipaglalaban namin ang relasyong ito anuman ang mangyari.

Actually there was a time na akala ko hindi na maibabalik yung love na naglayas sa aming dalawa ni SM. It took months kaya siguro hindi rin ako agad nakapagsulat. Mahirap pala talaga magsulat sa blog na ito lalo na kung wala si Soulmate kasi sa totoo lang tungkol sa kanya ang blog na ito eh. Nakakapagsulat ako pero it was never published. I wrot stories that totally reflect me, and now I was thinking kung ano ang gagawin ko sa mga story na iyon. Should I say I'm looking for a publisher? Anyway, it depends. Madami pang page- edit ang kailangang gawin. Okay back to our relationship, nalaman ko na napakafragile nga naman ng isang relationship, mahirap buoin, pero napakadaling sirain. Kasi nag back to zero talaga kami ni SM, I met some people na akala ko makakatapt sa kanya, I realized na every man I met ay kino-compare ko sa kanya. Kahit anong gawin ko ay panalo pa din siya lalo na pagdating sa pagmamahal, sa attention, eh ako pa naman napaka KSP ko.

Alam niyo ba na marami akong natutunan sa nangyari. Nalaman ko kung paano pa mas mamahalin ang sarili ko, at nalaman ko kung paano sumaya, dati kasi inaasa ko lang kay SM ang happiness ko, kinulong ko ang sarili ko ng di ko namamalayan. But I'm wiser now, that's what I think.

At isang good news...

Dadating na si Soulmate in two weeks. This time aayusin na namin at sana we can work things out. Hindi siya pupunta dito para magbakasyon ng ilang linggo.

He'll be here for good.

And I'm excited. ^__^

At sana mas maging matatag pa kami.

It will be "you and me against the world" again.

10 Intervention

2009-07-18T12:30:00.003+08:00

Breathe in...

Breathe out...

Di ko alam kung paano ko sisimulan ang pagku kuwento kung bakit ako nawala ng ilang buwan. Noong una, saglit lang naman ang balak kong pagkawala eh. Di ko naman akalain na aabutin ako ng ganito katagal bago makapg sulat muli.

Ang daming nangyari, mga pangyayari na di ko naman akalain na mangyayari, mga bagay na di ko naman akalaing magagawa ko pala, alam mo yun? Para akong sumakay sa 10 Intervention. (Isa itong roller coaster ride na may sampung ikot as in yung tipong babaligtad ka, matatagpuan ang ride na ito sa Chimelong Resort sa Gungzhou China) *Try niyo yun! Well at least yun, isang beses lang tapos na, pero 'tong nangyari sa akin, paulit ulit siya na di ko na nararandaman ang hilo. Minsan nga di ko na alam kung ano ang susunod kong step eh.

Alam mo yung tipong ang hirap niya isa- isahin kasi makakabuo ako ng isang nobela. Ang daming taong na- involve, kahit ba yung mga taong dati ay wala naman sa buhay mo pero napupunta sa buhay mo nang walang paalam or nagpaalam naman sila kaya lang di mo akalain na na ganoon kalaki ang magiging impact sa buhay mo. Kaloka!

Well one thing is for sure though, I've experienced living again. Di tulad dati na kung saan saan lang ako kumukuha ng isusulat ko dito. Kumbaga mas naging malawak pa ngayon ang experiences na dumadating sa buhay ko ngayon. Oo nadadapa nga ako pero hanga din naman ako sa sarili ko kasi di ko pa naiisipang mag suicide. Ahahaha!! Wala naman talaga yun sa plano ko, oo, naaaning ako minsan pero I love the feeling, I love the thrill and most of all, ang dami kong natutunan.

Saka na ang mala nobelang kwento... sine savor ko pa siya, hehe!!!

Break up...

2009-05-16T13:01:00.004+08:00

I felt vulnerable everytime I look into your eyes, Although I tried not to, I wanted to leave but my heart keeps on holding on, You hurted me but now you're saying you love me so much that you can't afford to lose me, I have always love you, maybe I could try to love again, maybe we can stilll have one more chance.. Maybe you're still worth fighting for... but let me think about it first

Para akong nananaginip. Nasa bar ba talaga ako kasama ang mga kaibigan ko? Wala ba talaga ako sa kama ko at talaga bang inindian ko siya sa pagcha- chat naming dalawa? For sure naghihintay siya sa akin sa mga oras na 'to. Siguro kanina pa siya naghihintay. Ang usapan namin ay 8:30 pm pero anong oras na? 11 pm? 11:30? Di ako sure basta alam ko malalim na ang gabi. Nasa Cavern ako, isang kilalang bar sa Lan Kwai Fong, kasama si Ate Jhen at ang tropa niya. Di naman talaga ako lumalabas. Madalas akong nasa bahay at nakikipagchat sa kanya. Pero iba ang araw na 'to. Pinili kong ibahin. Hanggang ngayon di ako makapaniwala na nakipag hiwalay nga ako sa kanya. Kagabi, nagawa kong sabihin sa kanya ang nararandaman ko at nagawa kong bumitaw. Di ko kasi talaga kaya.

Luckily may mga kaibigan akong handang tumulong sa akin. I need someone to talk to at hayun at may pinadala naman si God na for sure ay makakaintindi sa akin. And at that time, narandaman ko na, hey, I'm not alone. Kaya ko nga bang panindigan ang mga sinabi ko sa kanya nang gabing yun? Nakikita kong umiiyak siya at alam kong ayaw niyang mag hiwalay kami pero may mga bagay bagay na dapat bitawan muna sandali. Tulad na lang ng pagdadala mo ng isang mabigat na bagay, every once in a while, kailangan mo siyang bitawan para makapag pahinga ka. Lalo na kung dala dala mo ang mabigat na bagay na yun, isang bagay na pwede namang gumaan pero at that time, it's meant to be that way. Tao lang naman ako. No matter how much I wanted to stay, there will always be a time na I have to let go. Sabi ko nga I'm not invincible although I wish I could.

Malakas ang tugtugan ng banda and I'm starting to like. But at the very back of my mind, there was a thought that maybe I have to go home and talk to him. Maybe he needed me. But then, there's this other part of me that keeps pushing the reason kung bakit ako nagkaganito. Kung bakit kami nagkaganito. Di naman ako nagiinarte lang di ba? Of course there will always be a reason. Actually a lot of reasons. Hopefully I can still count it. "Okay ka lang?" tanong ni Ate Jhen. Ngumiti ako at sumagot na okay lang din ako. Totoo yun. Well at least physically. But mentally and emotionally, I am deeply wounded. As in EMO ako nun. Ilang araw na din naman ako walang tulog dahil di ako makatulog. At kahit makatulog ako, magigising at magigising ako ng maaga dahil sa isang panaginip or para isipin ulit ang iniisip ko noong isang gabi.

Kinagabihan nang sumunod na araw, I've decided to talk to him. I miss him anyway that I can't think of a way to forget him and just move on. It's just seemed crazy. I feel vulnerable sa tuwing iniisip ko ang magagandang memories. In fairness di madaling kalimutan yun. Mahigit isang taon pa lang kami and yet feeling ko I've known him all of my life, he seemed to be a part of my system, parang drugs na mahirap mag withdraw kung nakasanayan mo na. i just can't. Matigas ako noong una, di ako makatingin sa kanya, natatakot ako na baka pag tumingin ako sa kanya at nakinig ako sa mga sinasabi niya, baka bumigay ako, baka aminin ko sa kanya na di ko din kaya, na kami na lang sana ulit. "Gusto kong maayos 'to pero nahihirapan ako." sabi ko.

"Ano bang dapat kong gawin, lahat gagawin ko wag mo lang akong iwan." aniya.
"Can you prove to me that you're still worth fight for? Ewan ko pero ang dami dami nang disappointments eh, alam mo yun? Masyado mo na akong nasaktan, I can actually count it all."
"Bakit di mo bilangin ang mga pagkakataon na masaya tayo? Kahit sa loob lang ng isang buwan, for sure mas maraming beses tayo naging masaya di ba?"

But then, maybe he's right. Maybe we can still try. Why not? I still love you, anyway...

Yellow flower

2009-05-10T21:25:00.003+08:00

Matagal na akong di nakakatanggap ng bukaklak, noong huli ata eh noong 3rd monthsary namin ni Soulmate na sinurpresea niya ako ng isang bouquet. So mahigit isang taon na din pala. Tapos kanina, out of the blue, habang naglalakad ako pauwi eh may nag abot sa aking na isang babae at mukhang volunteer siya sa kung anong party whatsoever. Inabutan niya ako ng bulaklak at binati ng Happy Mother's day. Nakakataba ng puso. Kahit wala pa akong anak, may bumabati na sa akin. Tiningnan ko ang inabot niyang dilaw na long stem na bulaklak. Di ko alam kung anong tawag dito pero I really appreciated it lalo na sa panahong ganito.

Nakakaasar ang mga pangyayari sa buhay ko ngayon at siguro madami daming tao ang dini disappoint ako. It hurts dahil parang walang may pakialam kung sasaya ba ako sa desisyon nila o hindi. Walang may pakialam ng feelings ko, as if inaasahan nila na maiintindihan ko ang lahat. I'm not invincible. At lalong di naman ako si Darna. May feelings din ako at nasasaktan ako doon. Selfish ako. Selfish kaming lahat. At lahat kami ay nasasaktan. At wala akong magawa. Walang magawa kundi ang umiyak because it's the only thing that can make me feel better. Makes me feel better. Pero di mab abago ang situation na kinasasadlakan ko ngayon. May mga taong mahal mo at kaya mong gawin ang lahat para sa kanila pero sila, bakit ni minsan, di ako inisip? Bakit ni minsan, hindi nila naiisip na kailangan ko din ng ganito, ng pagmamahal? Am I asking for too much? I don't think so. Alam mo yung sinasacrifice mo halos lahat para sa kanila pero sa simpleng bagay na hinihingi mo, di ka mapag bigyan.

I just want to be happy.

Napatingin ako sa dilaw na bulaklak na binigay sa akin kanina. Kahit di ko siya kilala, gusto ko siyang yakapin sa mga oras na ito. Dahil for once, for once in many weeks, inisip niya ang ibang tao kahit ba binabayaran siya sa pag bigay nito. Gusto kong sabihin sa kanya kung paano niya ako ginawang okay. Gusto kong sabihin na she made my day, na buti pa siya naiisip ang ibang tao. Naiisip ang mga taong mukhang di nakatanggap ng something sa araw na ito. Maybe totoo ang kasabihang, the best things in life are free.

Man and Boy

2009-05-09T12:53:00.005+08:00

Kasalukuyan kong binabasa ang libro na ang pamagat ay "Man and Boy" na isinulat ni Tony Parsons ba yun? Ganito, ikwe- kwento ko na lang ang story. May isang lalakeng nangangalang Harry na merong masayang pamilya, may asawa siya named Gina at meron silang anak named Pat. Okay na ang lahat sa kanila, housewife si Gina habang okay naman ang trabaho ni Harry. Hanggang sa namamalayan niya na lang na parating na ang 30th birthday niya. And there was a point na nire- regret niya kung ano ang meron siya sa ngayon. Suddenly he thought na kung ano kaya kung hindi siya nag asawa ng maaga? Ano kaya kung single pa rin siya ngayon? He might be celebrating like other people na single pa din and might be flirting around. Bumili siya ng sports car, yung red. Pinayagan naman siya ng asawa niya kahit di niya maintindihan kung bakit out of the blue, bigla niyang naisipang bumili nun samantalang meron naman silang minivan at kahit wala silang pambayad.

And then a disaster happened sa trabaho nila at dahil sa ka depressan daw (well yun daw ang reason niya???) he slept with a colleague. Of course, nalaman ng asawa niya at iniwan siya ng asawa niya. So noong una, everything seemed so perfect di ba? And then out of the blue dahil lang sa isang problema, dadagdagan mo pa ng isang problema. Actually ganito ang situation nila ng colleague niya named Siobhan. Dahil hatinggabi na sila natapos sa trabaho, Harry decided na ihatid si Siobhan. At ayun, feeling niya binata na siya ulit habang hinahatid niya si Siobhan gamit ang sports car. Pagkahatid kay Siobhan, tinanong siya nito kung gusto niya ba pumasok sa loob. Noong una tumanggi siya. Pero nang tanungin siya uli nito kung sure ba siya sa sagot niya, umoo siya. Alam mo kung bakit? Because he thought she would never ask again. Kumbaga he strike while the iron is hot. He grabbed the opportunity.

Alam mo yung part na yun, meron siyang choice. Pwede niyang i decline ang offer at umuwi na lang sa bahay nila kung saan naghihintay ang mag ina niya. Pero hinde. Mas pinili niya ang pagtigas ng kanyang ****? Naaasar ako pag nakakarinig ako ng ganoong kwento. I mean, is it even worth it? Pwede mo siyang iwasan, babae ka man o lalake. Una, tanungin mo ang sarili mo if it's worth it lalo na kung may pamilya ka niya? Kasi kung hindi, eh umiwas ka na habang maaga pa. Isipin mo kung tama ba 'tong ginagawa ko o tawag lang ng pagiging jerk? Well if it's worth it at kaya mo namang i- give up pamilya mo, yung mga taong nagmamahal sayo,kung kaya mo silang i disappoint at kung hindi mo naman pagsisisihan abay go ahead.

Naiinis ako kung may bakit ba may mga pamilyang hindi na nagwo- work out? Okay so hindi perfect ang family ko at sa mga oras na ito, naguusap ang Nanay at Tatay ko tinatanong ang isa't isa kung bakit nagkaganito ang family namin. Actually walang 3rd or 4th party and believe it or not nagkakagulo kami ngayon, I mean sila lang naman talaga pero nadadamay kami ng mga kapatid ko. Tanong ko lang, hindi ba sila nahihiya sa amin? Malalaki na sila eh. Yun lang naman ang sa akin, alam ko hindi sila perfect at tao din sila na nagkakamali. Pero bakit ganoon? Sisihan at kung anu- ano pa ang mga naririnig ko.

So wag kayong magalala, I'll be fine...

At sa mga ganitong panahon, iisa lang ang dapat gawin, mag food trip mag isa. Joke, of course nag share ako dyan no? Okay nasa kalagitnaan pa lang ako ng Man and Boy dahil nga busy pa talaga ako ngayon, sako ko na ikwe- kwento yung susunod na pangyayari.

Anyway, may pinagtatalunan kami ni Soulmate ngayon and we really really need your comment on this, pls visit this link: click here! Para ito sa ikatatahimik naming dalawa so thank you, thank you sa mga magco- comment doon. Really need your oppinions.

Mwahhhh!!!

What if?

2009-05-02T23:49:00.006+08:00

Kanina, naglaro kami ni Soulmate ng isang game na madalas naming nilalaro. Ang tawag sa game na ito ay "What if?" Hehe, imbento lang namin yan ni Soulmate. Ganito yun, magbibigay kami ng situation at saka kami magi- imagine na kung ano nga kung nangyari ng yun, ano ang mga bagay na gagawin o mapaguusapan namin. Magulo ba? O heto ang nangyari:

Situation (ako ang nakapag isip!): Same age pa din tayo sa age natin ngayon at di pa tayo. Tapos wala pa akong boyfriend, at ikaw naman ay wala pa ding girlfriend. Tapos friends pa din tayo, alam mo yun, pumupunta punta pa ka pa din sa bahay namin. Naguusap tayo sa garden...

(So ako ang magsisimulang magsalita...)
Ako: May ipo- propose ako sayo?
SM: Ano yun?
Ako: Tutal, matagal na tayo mag bestfriend di ba? At wala kang girlfriend at wala din naman akong boyfriend.
SM: Okay, so ano ba yun?
Ako: Naisip ko lang tutal kailangan mo din naman nito, at kailangan ko din naman nun so...
SM: Teka kinakabahan ako diyan ah. Anong pangangailangan ba yan?
Ako: Eto na, uhm, pareho naman natin kailangan ng sexual, alam mo na? So pwede ba tayong maging friends to the next level?
SM: Ano ang ibig mong sabihin?
Ako: I mean pwede ba tayong maging friends, as in friends with benefits? Okay lang kahit anong sagutin mo ah, oo man o hindi friends pa din tayo.
SM: (biglang napatawa) Baby naman eh nakakatawa ka-
Ako: Uy, di pa tayo tapos. Ayusin mo. Paano pag nangyari nga yun, yan ba ang sasabihin mo sa akin? Seryoso naman diyan.
SM: Okay, eto na. Uhm, di ba mas maganda kung ganito, may ipo- propose din ako sayo. Alam mo naman di ba na matagal na akong may gusto sayo.
Ako: Oo.
SM: bat di na lang natin palitan yung best friend sa mas magandang term tulad ng boyfriend?
Ako: Alam mo ayoko na kasi sa commitment, alam mo naman na natuto na ako at ayoko ng dagdagan ang problema ko.
SM: Alam mo kasi yung sinasabi mo, importante sa akin yun eh.
Ako: Ganun ba? Okay, ganito na lang, pumayag ka sa proposal ko tapos doon ka na lang ibe- base yung panliligaw mo.
SM: (natatawa ulet) Sa ganoong way ako manliligaw?
Ako: Oo, di ba? Mas okay yun.
SM: Hindi pa din eh.

See? Dineny ako ni Soulmate?!! Actually kahit acting lang yun, natawa ako sa sinagot niya sa akin ah. Ibig sabihin may respect siya for me. Woot! Swerte ko naman. haha!! Sorry kung medyo naughty yung sa taas ah. Medyo ganyan po ako sa tunay na buhay kaya take it or leave na lang po. Hay naku, di talaga ako nagkamali kay Soulmate. At sabi niya pa kanina pagkatapos ng game namin:

SM: Baby, sorry ah. Okay lang ba sayo yun? Yung tumanggi ako? Importante talaga sa akin yun eh.
Ako: Okay lang yun Love. Nakakatuwa nga eh. I love you.
SM: I love you too.

Ganyan ang usapan pag pareho kaming matino ni Soulmate. Tagal ko ding di nakaapag update.
As usual, na miss ko ang blogging world. Anyway, kahapon medyo nagkaroon ako ng chance para makapaglagalag. Here are some of the pics.

Ang mga sumusunod na pics ay kuha sa Park Islang, Hong Kong!

Sayang nga lang dahil di pa daw open for public ang Noah's Ark na siyang ipinunta ko diyan. Anyway, gusto kong i share yung nabasa ko kanina sa Reader's Digest: Marriage means falling inlove with the same person all over again. May mga bagay na gumugulo sa isip ko ngayon at tulad ng Noah's Ark ay di pa din siya open sa public pero kapag naayos na ang lahat ay sasabihin ko din siya. Tulad nga ng sinabi ni Kuya Pajay sa kanyang blog, It's just complicated...

So there, who knows kung kelan uli ako makakapag post?

Dear Cindy

2009-04-24T21:37:00.006+08:00

Kamusta ka na kaya ngayon? Ano na kaya ang hitsura mo? Natupad mo kaya ang sinabi mo sa sarili mo na hindi ka tatanda physically? Di ba pangarap mo maging bata habambuhay? Natupad mo na ba ang iba mo pang pangrap? Anyway, ang sulat na ito ay para ipaalala sayo kung anong klaseng tao ka sa mga oras na ito, ano na ba ngayon? It's April 24, Friday. Yup, weekend ngayon, your favorite day dahil sa wakas ay makakapagpahinga ka na dahil half day lang naman ikaw bukas. Alam mo ba na ikaw ang uri ng tao na masyadong high spirit? Alam mo yun, kahit masakit o nakakaasar na ang mga pangyayari, masaya ka pa din. Kaya mo pa din i cheer ang sarili mo at eto ah, never pumasok sa isip mo na gumive up. Ikaw yung uri ng tao na kung namro- mroblema ang isang tao, nandyan ka para asarin pa sila lalo, hehe joke lang. Ang ibig kong sabihin doon eh kahit di mo intention na asarin sila at kahit na ang gusto mo mangyari ay matawa sila, kabaligtaran ang nangyayari. Pero may good news ako sayo, minsan lang yun nangyayari. Kapag seryosohan naman eh, nakakapag bigay ka ng maayos ayos na advice. Magkaganun pa man, di ka magaling pagdating sa sarili mong advice. Kumbaga better said than done.

Alam mo ba na napagsabihan ka ngayong araw na ito sa office? Pero pinipilit mong labanan ang negative thoughts na bumubulong sa likod ng utak mo. Nakakatuwa, dahil success ka naman after mong sabihin sa sarili mo ng paulit ulit na, "count your blessings, not your troubles." Sa totoo lang, nakakabaliw ang mga desisyon na pinagagawa mo sa buhay mo, sa totoo lang. Kahit na medyo komplikado ang mga bagay, GO ka pa din. Lalo na yung long distance relationship niyo ni Soulmate. Kahit medyo pareho kayong isip bata, nakikita kong tinutupad niyo kung ano ang napagkasunduan, nagkakatampuhan kayo minsan pero in the end, love will prevail. At nakikita ko naman na masaya ka. Sa mga oras na ito, pinapangarap mong mapunta sa ibang lugar at sa ibang oras. Naiisip mo ang matagal mo ng pangrap, ang makapunta sa iba't ibang lupalop ng mundo. Siguro naman mararating mo na ang mga yun sa oras na binasa mo 'to ulit. Alam mo, you inspired me so much. Di ka sumusuko sa kahit ano. Di ko nga alam kung saan mo nakukuha ang kakaibang lakas ng loob eh. Mahal na mahal mo ang pamilya mo na nakayanan mong gawin muna ang responsibilidad mo sa kanila. Sinacrifice mo ang isang pangarap na di mo alam kung matutupad pa ba o hindi. Sana sa oras na nabasa mo na ito ay natupad mo na iyon. You know what I mean right? Yun ang unang una mong pangarap eh. Anyway, natupad mo na ang pangalawa, long distance nga lang pero pareho kayo ni Soulmate na gumagawa ng paraan para magkasama. Sana hanggang sa mga oras na mabasa mo to, naniniwala ka pa din sa "Always" at tsaka sa "Forever". Yan ang wag na wag mong babaguhin sa sarili mo ah. Konti na lang kasi ang naniniwala doon. Sa totoo lang, dahil sa paniniwala kong yun, naging masaya ako kahit sandali, naging masaya ako kahit ngayon. Ano pa ba?

Oo nga pala, mahilig ka din mag blog! Yah! Ang hilig hilig mong magsulat lalo na sa isip. The best ka din pagdating sa pagmu- muni muni. Nakakatuwa nga eh kasi nagkaroon ka ng kaibigan sa pagblo- blog nang hindi mo inaasahan. Simple lang naman ang mga kasiyahan mo sa araw araw, maka chat sina Mama, si Soulmate, may makain pa kayo ng Tatay mo, maayos na araw sa trabaho, yun lang naman. Pero alam natin pareho na hindi habambuhay, ganito ka. Alam kong alam mo yan. Tsaka, alam mo ang hilig mong pumunta sa library. Balak mong makapagsulat ng libro di ba? Wag kang magalala, makakarating din tayo diyan. Alam mo mahirap labanan ang loneliness. Nakakaranas ka din ng ganoon, inaamin mo din naman kasi sa sarili mo na hindi ka perfect. Non stop ang struggles, lalo na ngayon, recession. Kaya masyado kang nagpapakasipag sa trabaho dahil alam mong maraming umaasa sayo at ayaw mo silang biguin. Naaalala mo pa ba nung mga unang buwan mo dito sa Hong Kong? Akala ko nga din mababaliw ka na eh. Pero hindi, imagine? Nakaya mong makahanap agad ng trabaho. Alam mo ba kung ano lang ang baon mo ng mga panahon na iyon? Lakas ng loob lang. Maraming beses ka na din nadapa. Maraming beses na walang nag tiwala, believe it or not, it's already a tough world pero you still see the beauty in things. Grabe din yung akala mo mawawalan ka na ng trabaho pero sa totoo lang, ang galing mong kumapit. Konting tiis. First job eh. What do you expect from an 18 years old na wala man lang kaexpe- experience? And you know what until today, you continue to rock on. Kung advice naman ang kailangan mo, eto lang ang masasabi ko to make it short, always follow your heart, follow what you believe in, at wag mong kalimutan lahat ng natutunan mo sa mga self help books na pinaghirapan mp din naman basahin. O siya, matutulog na ako. Alam mo naman ang eyebags!!! Mahirap na. Good night!

PS: Stay happy and healthy! Remeber health is wealth! I love you! Isa pang PS: Don't forget to pray, tandaan mo sa kanya mo nakukuha lanat ng lakas mo. Nga pala eto ka ngayon! Taray mo no?

Love Cindy

***May nabasa ako dati di ko nga lang maalala kung saan, subukan mo daw gawan ng fan letter ang sarili mo kung saan ilagay mo kung ano ang nagustuhan mo sa sarili mo. At basahin mo siya pag feeling mo malaki ang problema o kung gusto mo ay gawin mo siyang parang time capsule. Basahin mo after one year or ten years. Maganda yung may communication pa din kayo ng sarili mo. Get in touch with yourself. Love yourself. Tingnan natin kung ano ang feeling later on. ^__^

Isang araw...

2009-04-19T16:14:00.007+08:00

Lahat tayo may kanya- kanyang istorya na nakapaloob na sa ating pagkatao. At malamang lahat tayo, alam na alam ang istorya ng buhay natin. Pwera na lang kung nagkaroon ka ng amnesia. Hindi ko iku- kuwento ang buhay ng ibang tao, dahil tanging ang kwento ng buhay ko lang ang alam na alam ko dahil ako lang ang nakakaintindi sa sarili kong pagkatao, sa kwento ng buhay ko at sure ako na ganoon din kayo sa mga sarili niyo.

Bata pa lang ako, mahilig na talaga ako magbasa. Iba ibang istorya ang nakaploob sa bawat libro na nababasa ko. I was fascinated sa mga experiences ng mga tao fictional man o hindi. Hanggang sa naiisip ko buti pa sila nararanasan yung mga ganyan, yung ganoon. Lalo na noong nabasa ko yung Harry Potter, feeling ko gusto ko din ng powers, gusto ko din maging witch. Duh? Pero noong nabasa ko yun Twilight, naisip ko ayokong maging si Belle dahil masyado siyang emote. Toinks! Sorry sa twilight fans. Although, I must admit, cute si Edward Cullen na character sa nasabing libro. Okay fine, kung maisasalibro ko lang siguro ang buhay ko, it will
consist of a hundred series. Mula pagkabata ko hanggang sa mga nararansan ko ngayon. Gusto ko nga isulat ang kwento ng buhay ko pero gusto ko ako lang makakabasa nun. Alam mo na mahirap yung maging showbiz ka. Sabi nga ni Heleyna, people come and go. Sa bawat libro ng buhay mo, nagiiba iba ang mga supporting characters at syempre iisa lang naman ang bida sa buhay natin di ba? Tayo mismo.

May nagsabi sa akin, di ko na maalala kung sino pero ang sabi tayo ang may hawak sa buhay natin. Kung gusto mo itong maging masaya, gawin mong masaya. Wag mong gawing excuse na kasalanan ng ibant tao kaya ka naghihirap o nagkasakit or malungkot. In the end, nasa kamay mo kung ano ang mangyayari sa buhay mo.

Meron nga pala akong isang diary na talagang araw araw kong nau- update noong nasa college pa ako, nakasulat doon yung mga adventures namin ni Soulmate, napuno ko nga ang notebook na iyon eh na may nakalagay na saying sa harap na, "We don't remember days, we remember moments." Di ba ang ganda ng saying? Nakakainspire!

Siguro kung gagawing libro ang istorya ng buhay ko sa mga oras na ito, eto ang ilan sa mga nakapaloob, babala may mga parteng maselan at malamang di naaayon sa inyong opinyon. Bakit ba, blog ko 'to? Hahaha! Eto ang nangyari sa araw ng Linggo ko, April 19.

Nagising ako sa ingay na nanggagaling sa sala. Kilala ko ang boses na iyon, boses ng Auntie ko. Ano na naman bang meron sa araw na ito? Mukhang magkakaroon na naman ng pagtitipon tipon sa bahay namin na ito. Ganoon kasi pag chinese, dalawang beses sa isang buwan, nagkikita kita sa bahay namin para mag mahjong. Mukhang kinailangan ko ng maligo dahil for sure mamaya ay mawawalan na ako ng chance para makapag banyo. At isa pa, balak ko din magpunta ng library dahil meron akong ipapa- print. Pero dahil wala pang laman ang tiyan ko, naisipan kong uminom ng Milo at saka ako naligo at nag ayos ng sarili. Tapos, napansin ko yung diary na regalo sa sarili ko noong last christmas, tiningnan ang last entry, noong March pa, bago umalis si mama papuntang Cebu. Naisip ko siguro kaya di na ako nakapagsulat dahil ayokong maalala ang mga problemang dumating matapos kong isulat ang last entry ko doon. Mukhang di ko nakayanan ko naisipan wag na lang isulat. Malamang di ko din naman babasahin. Pero I feel okay now, so naisipan kong magsulat.

At pagkatapos ay nagmadali na din akong pumunta ng Mcdonalds dahil sa tingin ko ay tapos na din naman makapag almusal ang mga kasama ko sa bahay and besides, I'm not into chinese food right now, Mcdo na muna tayo. And so, tumungo ako sa Mcdonals. Hay, isa na naman 'to sa mga instances na mag isa ako. Siguro pagsasawaan ko na lang muna ang mag isa sa ngayon dahil alam ko, pag nagkasama kami ni Soulmate, di na 'to mangyayari sa akin so savour the moment na mag isa, right?

Ayan, isiningit ko pa yan sa pila. Haha, dahil gutom na talaga ako, sumingit ako sa pila at nagtagumpay naman ako dahil hindi halata na sumingit lang ako. Wahahah! Yun nga lang, di ko na naubos, burger at ice tea lang ang kinain ko at saka ko nilagay sa bag ang fries at taro pie. Tapos, nagsimula na akong maglakad papuntang library. Tapos kamo, pagdating na pagdating ko sa library, narandaman ko ang pagaalburoto ng tiyan ko. Uh oh, not now. Ayokong gawin to sa public toilet at mas lalong ayokong umuwi sa bahay at saka ako babalik dito. No, no, no!!! Sinubukan ko siyang tiisiin, ayun okay, okay pa. Nagpa- reserve ako sa computer, 11:45 na ng mga oras na iyon, at sabi bumalik na lang ng 12:00 dahil nun lang may bakante. Okay, fine. Sinoli ko ang libro na tapos ko ng basahin at saka nag book hopping. Naghanap ako ng libro na pwedeng basahin sa loob ng isang linggo, at dahil medyo nagrereklamo na ang tiyan ko, di ko na masyadong binagalan. Narandaman kong kinailangan ko ng umupo dahil kung hindi, nararandaman ko na hindi maganda ang kalalabasan nito. Naalala ko tuloy noong nasa highschool pa ako, di mo talaga ako mapapagbawas sa toilet ng school o mall. Doon ko lang 'to sa bahay pwede gawin. Doon lang!!! Pero nang mga panahon na iyon, kailangan ko ng isugod sa pinakamalapit na toilet ang pwet ko na ito dahil malapit na siyang bumigay. (O! Wag niyong sabihin na hindi ko kayo winarningan ah. Mahirap ito aminin sa International Blogging world! Pero ano ba magagawa ko, eh yun ang nangyari sa akin sa araw na ito eh. I let myself relax at nagstart na magbasa basa muna. Tumingin ako sa orasan, five minutes pa. God, wag mo naman ako pahirapan ng ganito. Anyway, binalin ok sa pagbabasa ang oras ko. Naisip ko lang, ito ba ang karma ko sa pagsingit kanina sa pila? Sorry na po...

Ayan lang ang nahiram ko. Yung "Being happy" nabasa ko na noong nasa college pa ako pero isa ito sa mga libro na di ko ppagsasawaan, alam niyo kung bakit? Nakakaaliw kasi yung mga drawing, hehehe! Totoo naman ah! At yung isa naman, syempre para mas mag improve pa ang aking pagkababae. Charing!

Sa kabutihang palad, ay mabilis namang lumipas ang five minutes and then it's my time. Hayun, without thinking, nag print na ako ng nag print. And guess what, excited na sana akong umuwi nang nasa labas na ako ng library, ay saka ko pa lang nabasa yung pina- print ko. Shemay naman o, daming typo. Kakabaliw. Ang laki ng sacrifice ko sa kanya ah. Sinacrifice ko pati pwet ko para sa kanya tapos ako din pala ang mismong bibigo sa sarili ko. Cindyrella, binigo mo ko. Huhuhu...

Anyway, di ko na matiis ang pwet ko. I really need this. It's begging so much na that I can't ignore it anymore. Okay, honey. Your wish is my command.

Matapos akong bumanyo pagdating sa bahay, ay nakapag chat na din naman kami ni Soulmate. Dami naming napag usapan. Yung mga tipong sweetnesses chuva. Grabe, muntikan ko na nga mahalikan ang monitor ng laptop ko kasi naman ang gwapo niya. Di ako nagsasawang titigan siya. Tapos na ang crisis sa aming dalawa. Wahahaha! At balik na naman kami sa dati naming ka churvahan. Although, medyo may tampuhan kasi naman dota siya tapos nood naman ako ng lipgloss na nakakabaliw ang kwento dahil may kaluluwang ligaw moment pa sila. Duh? Pero okay lang, at least naiba ang ambience nila di ba? Ayun nga si Soulmate at ako medyo nagkatampuhan tapos kahit naka video call lang kami, para kaming magkaharap kung magtalo o magkatampuhan. Tatalikuran ko siya tapos magtatakip ako ng unan sa mukha ko, yung mga tipong ganoon. Ang drama no? Pero sabi nga nila, you can't fight fire with fire kaya nagpakumbaba ako at ayun, nagpakumbaba na din siya. Gosh, lalake nga talaga. Wahaha! Minsan naman kasi sarap din niyang lambingin. Good boy Soulmate. Haha! Joke lang! Basta ang sarap makipaglandian sa kanya. Alam mo natanong nga niya sa akin, if ever ba na magkasama kami, maghahanap daw ba ako ng space for the mean time. Sagot ko naman sa kanya, pinagsasawaan ko na ang space na sinasabi mo ngayon. Kaya for sure pag magkasama na tayo, sawa na ako sa space. At hello, naaalala mo ba yung nabasa ko sa bible? One flesh na daw ang mga taong kasal na kaya I'm a part of you and you're a part of me indefinitely. (Ooops, bawal ang questions diyan, Har har!)

Naka chat ko din pala ang aking Inay at mga kapatid. Nakakatuwa, dahil ang bro ko, nagpapa cute ba naman sa akin. At masasabi kong may pinagmanahan siya sa kabaliwan kasi nagsisisigaw ng paulit ulit na gagamba! gagamba! Duh? Feeling niya siguro madaming gagamba sa kanyang paligid. Imagination nga naman o. At yung sis ko naman, nagtatampo kasi blog daw ako ng blog. Ayun, pinagbigyan ko muna. Okay, laro na tayo ng chess! Nanalo siya, wawa naman ako, natatalo. Pero panalo naman ako sa parang scrabble na laro sa way em, at sa pool, at sa iba pang laro. Si Soulmate naman chini- cheer ako. Hayun, at di na nga nagtampo ang sis ko. Matampuhin kasi yun, hay naku, buti nga at natauhan na siya sa boyfriend niya, este XXX niya na nakakabanas nga naman. Imaginin niyo naman, pinapadalhan siya ng load, naga- I love you pero after nun, puro negative na ang mga sinasabi. Well, my sis deserve more than that asshole!

Tapos ayun, pwet ko lang naman ang naging worry ko so far for this day na naayos ko na naman. Well, kahapon pa nga pala ako naglilihi sa egg tart. Ewan ko ba, parang alam mo yun, napapanaginipan ko siya!?? Kaya nagpabili ako kay Dad at sa awa ng Diyos, isa palang nakakain ko, busog na ako. Haha! I get totally over it na! Weeee! Di ko na siya mapapanaginipan!

Gumawa din ako ng bagong playlist sa imeem at kasalukuyan ko siyang pinapakinggan ngayon. At alam niyo ba kung ano ang susunod na mangyayari? Papatayin ko na ang laptop at matutulog dahil alam ko bukas ay sasabak na naman ako sa gyera ng trabaho ko. O siya siya good nights!

P.S. Nasaksihan niyo po sa mga naisulat ko dito ang tunay na ako.

At eto pa meron akong award from Pipi! Weee! nakakatuwa, salamat sayo majo! ^^

1. Copy the badge and put the logo on your blog sidebar or post.
2. Nominate at least 5 blogs (can be more) that for you are Uber Amazing!
3. Let them know that they have received this Uber Amazing award by commenting on their blog.
4. Share the love and link to this post and to the person you received your award from.
5. Come back and comment here so that your link could be added to the master list of awardees.

At ipagkakaloob ko ito kina:

Heleyna
Joycee
Rawr
Payatot
Punky

O yun lang, logtu na me! ^^

Suicide or what?

2009-04-18T19:44:00.004+08:00

Lahat naman siguro tayo nabalitaan kung ano ang nangyari sa pamilya ng kilalang TV news anchor na si Ted Failon. Napanood ko sa SNN kanina (yup, medyo mahilig ako sa showbiz pero kagabi ko lang talaga napanood ang Showbiz News Ngayon dahil nga baka ma- interview ang anak ni Ted Failon na si Kaye Etong, gusto ko din kasi malaman ang side niya). Di nga ako nabigo dahil sa show na iyon, naglabas ng hinanakit si Kaye about sa pagdakip ng walang warrant of arrest sa mga kasambahay at pamilya ni Ted Failon dahil di umano sa obstruction of justice. Okay, so okay na nga daw ang vital signs ng nagpakamatay na si Trina Etong nang biglang nagkaroon ng commotion dahil nga nagpumilit ang mga pulis na dakpin ang mga kapatid niya. At dahil nga nagkaroon ng commotion, at malamang narandaman ni Trina na stressful na ang nangyayari, hayun at tuluyan na siyang binawian ng buhay. Ganito ang sabi ah, ayon sa mga nabasa ko sa Philstar.com, hindi pa din daw sure ang police kung suicide ito o the other way around. For more info: click niyo ito

Well, ang reklamo ko lang naman dito (although hindi naman ako involve hehe), is yung dinakip ng mga pulis kahit walang warrant of arrest sa mga kapatid, oo na nga syempre lahat sila pwede maging suspect at kailangan dumaan sila sa Due process of law, at kahit narinig ko na may mga instances kung kelan di na kailangan ng warrant of arrest in some instances, bakit di na muna isinaalang alang ng mga pulis ang kalagayan ng pamilya. Pwede naman sila magbantay muna hanggang sa umayos ang lahat at hindi na kailangan idaan sa dahas. Dahil ayon kamo sa napanood kong video, isa sa mga kapatid ay kinuwelyuhan. Alam mo yun? Kamusta naman yung natural law? Di ba nga daw meron tayong dalawang klase ng law yung isa ay natural law, also known as Law of God, at yung isa ay yung law mismo na ginawa nating mga tao. Di ba dapat dahil nga naghihingalo ang kapamilya nila, intidihin muna ng pulisya na kailangan muna nila ng privacy. Sabi ko nga sana binantayan na lang nila muna o kaya kausapin ng mahinahon na kailangan sumama sila sa presinto. Kung di sila pumayag, eh di balikan nila. Har har! Joke! Basta alam ko di pwedeng ganun!

And take note, sa pagkakaalam ko dapat with grace yung pagdampot nila di ba? Hindi ko naman nilalaht ang mga pulis sa Pilipinas pero sa pagkakaalam ko may process din ang pagdampot. (lalo na kung may media sa surroundings di ba?) Alam niyo ba dito sa Hong Kong, kung suspect ka, lalagyan ka nila ng brown na supot sa mukha mo kasi hindi pa naman sure na may kasalanan ka talaga eh. Paano kung wala ka talagang kasalanan, tapos bumalik ka na sa community mo, pagchi- chismisan ka pa din ng mga tao. Alam mo yun, the damage was already done na ba!

Hay naku, basta anuman ang katotohanan sana lumabas na din, although, mismong ang anak na ni Ted Failon ang umamin in National TV na yes, it's a suicide. Paano yan tatakbo pa namang senator si Ted di ba? Oh, the drama nga naman!

Condolence to their family...

Away Bati

2009-04-13T20:24:00.004+08:00

Lagi na lang ba tayo ganito?

Di magkasundo at laging nagtatalo,

Nakakapagod ng malaman kung sino ba talaga,

Sa ating dalawa ang mali at tama...

Pag sa tuwing nagtatalo ang dalawang tao na nagmamahalan nasa kanila na lang yan kung gusto nilang pahabain, balewalain o pagusapan. Nararansan namin ni Soulmate sa tuwing kami ay nagkakaproblema ang magusap isang buong araw para lang maitama ang mga mali. Actually nadadaan yan sa process, at ayon sa akin experice heto ang step by step process na iyon: (Ganyan ang nangyayari sa amin ni Soulmate, di ko lang alam kung ganoon din sa iba)

#1: Cold War
Nandyan yung hindi magiimikan. Siguro dahil sa sama ng loob, naghihintay pa kung sino ang dapat na mag sorry. Well, I have to admit, si Soulmate gusto din na nagso- sorry ako sa kanya kahit ba na sa tuwing ko siya ang may kasalanan, okay, wala tayo sa kung sino ang tama dito. Basta pareho kaming ganoon. Pareho kaming magmamatigas, lalo na ngayong long distance pa kami, pag hindi kami nagpapansinan, we just do our own thing. Ako, nanonood ng TV series, blooging, Friendster, etc. At siya naman, magtra- Travian, Dota, manonood ng ANIME at kung anu- ano pa. Tumatagal ito ng 1 hanggang 2 oras kapag weekend, half an hour kapag weekdays.

#2: Turuan
Matapos ang cold war, nandyan na yung magpapakirandaman. Dito malalaman kung sino ang hindi makatiis. Minsan si Soulmate ang nauuna, minsan naman ako pero di ko pinapahalata syempre na hindi ko na siya matiis. Sa tingin ko ay ganoon din naman siya. Ang hirap talaga kung pareho kayong mataas ang pride ano?

#3: Turuan part 2

Eto naman yung part na magsisimula na ang mahabang usapan. Magtuturuan kung ano ang mali sa isa. Hanggang sa hahaba ng hahaba ang usapan, tataas ang boses ng isa, di naman magpapatalo ang isa, mas lalakasan niya ang boses niya hanggang sa susuko ang kabilang panig. Madalas ako ang nagtataas ng boses, di ako proud sa ganoon pero alam mo yung kapag galit ka na, basta galit ako, wala kang magagawa. Ganoon yun. Puno ito ng rason, excuses at sisihan hanggang sa makakapagsalita ka ng masasakit na salita makuha mo lang ang inaasam mo na "Oo na tama ka na, sorry." HAHA! Matagal bago may umamin sa amin kung sino ang mali. Matagal bago may sumuko. May iiyak, maya maya may katahimikan, eto ang process na mahirap lampasan.

#4: Sandaling KatahimikanParehong magiisip ng tama, dito madalas nakakabawi ang isipan. Dito mo mare- realize na sumobra ka pala sa sinabi mo. Bakit ba hindi ko na lang pinalampas yung sinabi niya? Sana pinahaba mo na lang yung pasensya mo, sana di na lang umabot sa ganito.

#5: Sorry
Eto yung kakalimutan mo na ang pride mo. Dito ko madalas iniisip ang quotation na nabasa ko dati: It's better to your pride to the one you love than to lose your love because of pride. Pareho kaming magso- sorry sa isa't isa na para bang mare- realize niyo na mali naman pala ang kanina niyo pa ipinaglalaban. Suddenly, yung kaninang gusto mong marinig na sorry ay nasabi na pero hindi na yun mahalaga. Mas importante na ngayon ang nararandaman ng isa. Maaasar ka sa sarili mo kasi sana hindi mo na lang tinaasan ang pride mo kanina habang nagsasalita ka ng kung anu- anong masasakit na salita.

And so after ng process na yan, babalik na uli kami sa dati. Kahit long distance, we pretendeed to hugged and we kissed by the monitor. Ganoon lang talaga siguro ano? Kami kasi we have to go through the process bago namin malaman na di pala dapat ganoon. Di na dapat daanin sa away. Magkalayo na nga kami, magaaway pa ng ganito. Alam niyo mas maganda sana kung hindi na mauulit di ba? Pero sa tingin ko, madami pa kaming dapat matutunan di lang sa isa't isa kundi siguro pati na din mismo sa mga sarili namin. We are still two seperate entity na magkaiba ang paniniwala. (At dyan kami madalas na sumasablay) pero in the end, all that would matter is yung nararandaman niyo sa isa't isa, yung LOVE, na willing kayong magbigay at kalimutan ang sarili para lang wag mawala ang taong mahal niyo sa inyo.

You're the man!

2009-04-10T20:15:00.006+08:00

I'm back.

At di ko alam kung hanggang kailan. Ilang araw din ako nawala sa pamamahay kong ito at sa totoo lang, nakakamiss ang pagblo- blog. At ano naman kadramahan ang pinagagawa ko? Madami din akong nagawa na dati hindi ko gaano nagagawa masyado.

At yun ay ang magmuni muni,

Yun lang naman ang dahilan kung bakit ako nawala sandali. At ngayong nagbalik na ako, heto na ang kwento...

Dahil araw na ng bakasyon at paparating na ang summer dito sa Hong Kong (uyy, alam ko summer na dyan sa Pinas, sorry di ako makakauwi... T_T) dumami ang trabaho sa office. Ibinuhos ko doon ang oras ko. Gumigising ako ng alas syete at dumadating sa opisina ng 9 or 10 am. Madalas 9 am nasa office na ako at natatapos ang trabaho ng 8:00 pm. Halos 12 hours akong nasa harapan ng computer pero ni minsan in my working hours na nagkaroon ako ng chance na makapag surf ng net pwera na lang pag lunch at ang ginagawa ko naman tuwing lunch ay manood ng bago kong kinalolokohan (after Gossip Girl) ang One Tree Hill. Mga buhay buhay ng ibang tao. Naisip ko kasi merong istorya na umiikot din sa ibang tao (although fictional siya) nangyayari pa din yun sa ibang tao, sa ibang lugar. Yun din ang ginagawa ko kapag gabi pag tapos na kami mag usap ni Soulmate.

Kamusta naman si Soulmate?

Gabi gabi pa din kaming mag ka chat. At sa linggong ito, ilang beses ba kaming nag talo? Should I say almost everyday. Ewan ko pero dumadating din yung boiling point ko na gusto ko na ding sumuko. Tama pa din ba ang pinaglalaban ko? Dapat pa baang ipagpatuloy? Minsan feeling mo ang bulag bulag mo, minsan naman nagbibingi bingian. Ang hirap. Sabi nga nila hindi habambuhay masaya kayo. Ang itinatatak ko na lang sa isip ko ay for better or for worse ang napagkasunduan namin at kung aatras ako, talo ako. Baka later on I would regret the day na gumive up na lang ako. Ayoko ko dumating yung time na manghinayang ako.

Kaya lang minsan sobra na.

Bakit ba siya minsan ay nagpapaka immature???

Well, minsan naman pag di siya nasasapian ay okay naman kami. At alam ko he's still trying to be a better man/ boy for me.

Gabi gabi rin kaming mag ka chat ng kapatid ko at ng Nanay ko. Asar siya sa aking Itay na pasaway nga naman talaga. Bakit ba ganito? Ang dalawang da best na lalake sa aking life keeps on letting me down? Bakit ba hindi sila maging magpakalalake? At bakit kami pa ngayon ng Nanay ko ang gumagawa ng solusyon sa mga problema. Nakakaasar.

Ilan lang yan sa mga dahilan kung bakit ilang araw akong di makapag sulat at talagang itinodo ko na lamang sa work ang oras at sarili ko. Parang nagsi- sink in pa siya sa pagkatao ko at ngayon let my words speak.

May karapatan din naman akong sumaya di ba?

Lahat naman ng tao ay may karapatan at para di naman ako magpakalosyang sa mga problema na kinakaharap namin ngayon, I have decided to enjoy myself too. Alam niyo ba na sa sobrang pagsisipag ko sa opisina, ay out of the blue ay binigyan ako ng "konting" bonus ng aking Boss. Konti lang naman. Pambili ko daw ng kape sabi niya. Salamat naman kung ganoon. Basta Boss, pagbubutihan ko pa. Haha!

Ano pa ba pinagagagawa ko? Ayun, nilutuan ko ang sarili ko.

Ng sisig...

Ng Spaghetti...

Bumili ng isang pack ng Yakult at naglaklak.

Bumili ng madaming chips at saka nilamon with mayonnaise.

Sarap pala kumain ano? Lalo na kung pasaway ang mga tao sa paligid mo.

Naisipan ko na nga din kumain na lang sa banyo eh...

Habang nakaupo sa toilet bowl...

Tapos kakain ng lasagna sa thub...

Minsan din ginagawa ko na lang kainan ang toilet... sarap!

At mag dessert!

Mukha bang problemado? No way!

At dahil holy week ngayon, bakasyon. Ang hirap naman ngayon ng walang ginagawa. But I need a vacation most of the time paano ba yan? I miss the blogging world, minsan kasi you can't just count in yourself sa pagmumuni muni. You have to let it all out.

Sa gabi, di ko nakakalimutang magdasal. Alam mo kasi everyone may turned you down but not him. Iba siya sa lahat ng lalakeng nakilala ko. Tahimik lang siya pero he keeps on working and he never fails. Lagi siyang nandyan kahit madalas nakakalimutan ko siya. And I know he never stops loving me. Thank you Papa Jesus.

Be right back!

2009-04-05T19:49:00.003+08:00

May mga bagay lang akong pagtutuunan muna ng pansin. Bibigyan ko muna ng time ang mga indulgences ko. Maybe I'll try to live first then maybe I can write all about it later. Hindi ako aalis, and I swear wala naman talaga akong gagawin na importante or whatsoever. Gusto ko lang malaman ang feeling na mawala dito sa blogspehere for a while... yun bang hiatus? Tsaka gusto ko ding mapagtuunan ang ibang bagay na gusto ko din naman gawin kaya lang di ko magawa kasi wala na akong time.

And when I get back I'll tell you all about it. Promise.

Mwahugssss!
Cindyrella

Congratulations!

2009-03-30T22:52:00.005+08:00

Sa aking kapatid na graduate na ng high school, congratulations! We are so proud of you, malayo pa ang lalakbayin mo kaya sana tumulad ka sa akin, matatag anuman ang dalhin ng mundong ito sayo. Alam ko may pangarap ka para sa sarili mo at pati na din sa pamilya natin. Magtulungan tayo okay? Alam kong di mo kami bibiguin. Tandaan mo na lahat ng problema ay may solusyon kaya nga siya problema di ba? Kung wala siyang solusyon, hindi siya problema kaya wag nang problemahin.

Magpakabait ka okay? Make us prouder!!!

And of course more power!!!

Teka gusto ko din pala ipamahagi ang tag na ipinasa sa akin ng mahal kong si Dona: Ang rules ng tag na ito ay ang sumusunod:

The basic premise is this – answers should all be “at the current moment.”

1. Where is your cellphone --- sa tabi ko ngayon, wala naman akong hinihintay na tumawag dahil kausap ko naman si Soulmate ngayon.

2. Your hair --- Nakatali dahil mukhang sabog sabog siya as of the moment.

3. Your father --- sa sala matutulog na ata

4. Your favorite thing --- music player and my laptop!

5. Your dream last night --- weird sa pagkakaalala ko but I can't rememeber any of it.

6. Your favorite drink --- H20 and Milo!

7. Your dream goal --- makasama na si Soulmate at ang aking pamilya.

8. The room you are in --- my bedroom!

9. Your fear --- ang mag isa... T_T

10. Where do you want to be in 6 years --- at home!

11. Muffins --- NO THANKS!

12. One of your wish list items --- magkaroon ng sarili kong bahay sa Cebu near the beach!

13. Where you grew up --- Lumaki ako sa Cavite. Mahigit sampung taon din ako doon. And I guess hanggang sa tumanda ako hahanap hanapin ko ang lugar na iyon!

14. The last thing you did --- watch gossip girl!

15. What are you wearing --- black shirt ang black shorts!

16. Your TV --- ewan ko.. not fond of watching tv so I don't bother

17. Your pet --- taffy!! she's a cat! just a stuff cat! maganda nga yun kasi di na siya gumagalaw at di na kailangan alagaan!

18. Your computer --- compaq presario CQ40! my tressure!!

19. Your life --- complicated too!

20. Your mood --- asar?

21. Missing someone --- that's for sure!

22. Your car --- kariton?

23. Favorite store --- Metroplaza mall in Hong Kong and of course SM Southmall!!!

24. Your summer --- I wish in Boracay sana kaso I think I'm gonna be stuck here in Hong Kong.

25. Your favorite color ---pink, black and white! dagdag mo na din ang gold!

26. When was the last time you laughed --- can't remeber!

27. When was the last time you cried --- can't remember too!

28. Last person who emailed you --- too bad nobody's been emailing me...

29. Your favorite food --- salad! macaroni salad!

30. A place you would rather be right now --- In my dreams!!

At ipapasa ko ang tag na ito sa unang limang magco- comment sa akin. Haha! Wala na kayong magagawa! Minsan lang ako gumawa ng tag na ganito so nilubos lubos ko na. ^__^

365 days

2009-03-28T12:39:00.001+08:00

Nasaan ka at anong ginagawa mo at this period of the year last year?
Naaalala mo pa ba?

Kasi ako oo...

One year ago...
Pupunta kami ni Soulmate sa school para kunin ang clearance ko at lahat ng records na kakailanganin ko para sa trabaho. Patapos na ata ang klase at mag sisimula na ang summer kung hindi ako nagkakamali at oras na para ayusin lahat ng bayaran sa school, nandyan yung papapirmahan ko yung clearance at for sure nandyan din yung may mahabang pila sa pagpapapirma. Yung ibang studyante pinapapapirma lang yung clearance nila. Ako naman may ibang pakay. Kumukuha na din kasi ako ng copy ng form 137 ko pati yung grades ko para sa college.

Aalis na kasi ako at bilang na ang mga oras namin ni Soulmate noon.

Kumbaga nilulubos na namin... sabi ng Mama ko isang taon daw kasi ako sa Hong Kong at pagkatapos, babalik din ang buhay ko dati.

Lumalabas kami ni Soulmate ng madalas, pupunta sa school tapos tatambay lang, o kaya pupunta sa SM para mag Tom's World or Quantum. Tatapos kakain kami ng SHawarma o kaya ng paborito naming sisig sa may carinderia. O kaya pupunta ako sa bahay nila at saka kami manonood ng horror. Sa kanya ko nga pala natutunan manood ng horror. Dahil sa kanya napanood ko ang Jeeper's creepers, yung One missed call ba yun? O kaya yung, uhm, basta forgot na yung iba. Basta alam ko pianapanood namin yun habang kumakain ng Kanin with Tinola. Basta yun ata yung the best tinola days ko! Tapos, salitan kami. Minsan susubuan niya ako at minsan naman siya ang susubuan ko. (Wag green minded!) Tapos maglalabing labing na kami. Oh those days!! If only I could stay there forever.

Tapos alam niyo ba pag gabi, sa kwarto ko, gumagawa ako ng 365 letters para sa sa kanya. Kasi di ba isang taon nga ako mawawala, yung mga letters na yun ay babasahin niya every morning para marandaman niya ang pressence ko kahit papaano. Sa isang gabi nakaka 20 letters ako o higit pa. Kasi naman meron akong deadline di ba?

Noong mga panahon na yun, may mga tanong na gumugulo sa isip ko...

Yung iba, nasagot ko na ngayon.

Magtatagal ba kami?

Kakayanin ba namin ang isang taon na wala sa tabi ng isa't isa?

O masasanay na lang ba kami na malayo sa isa't isa?

Kakayanin ko ba? Kakayanin ba niya?

Eto ang kasagutan:

Mahirap, sobrang hirap, pero nakaya namin at ni minsan di siya naalis sa puso ko. At alam kong ganoon din naman siya sa akin. Hanggang ngayon, iisa pa din ang gusto naming mangyari, ang magkasama na kami. Nagbago ang ilan sa mga plano. Kami na mismo ni Soulmate ang nagplano sa kung ano ang gusto naming mangyari sa mga buhay namin. Sa mangyayari sa amin.

Ngayon, magtatanong ako ulit, kung next year ba, same period of the year, kakayanin pa kaya namin? Next year ba, magkasama na ba kami? O long distance pa rin? Magkakalamat ba ang relationship namin? Magkakaroon ba siya ng iba? Makakakilala ba ako ng ibang lalake?

Naisip ko lang, di ba may saying na wag mong ire- regret kahit anong pagkakamaling nagawa mo dahil for once in your life, ginusto mo yun mangyari. So ibig sabihin kung ayaw naming maghiwalay, at kung gusto namin magsama talaga at kami talaga 'til the end of time, syempre gagawin namin lahat di ba? Kasi nga yun ang gusto naming mangyari.

Gosh, napapadrama na ako dito. Okay change topic na lang.

*Salamat sa mga nagalala sa akin noong nagkasakit ako. Salamat talaga. Magaling na ako ngayon! Thank God, I'm still alive and kicking!

Oo nga pala, LSS ako sa song nina Maja at Rayver! Yung magkita na tayo! Eto ang tumatakbo ngayon sa isip ko...

Sino ka ba, parang matagal na kitang kilala,
Kausap kita araw araw pero di naman tayo nagkikita...
Sino ka ba, palagi na lang kitang kasama, pag uwi ko sa bahay,
pagkatapos ng eskwela,
Ngunit hanggang dito na lamang ba tayo?
Sa sarili nating mundo...
Magkita na tayo, magkita na tayo,
Gusto na kitang makilala pa,
Magkita na tayo, magkita na tayo,
Gusto kong makita ang iyong mukha,
Magkita na tayo, magkita na tayo,
Alam kong matagal na tayong ganito, kaya, magkita na tayo...

Gosh, ano ba? Kahapon pa ito ah!! Well at least maganda naman yung song. Napanood ko kasi yung movie niyan eh na balita ko hindi pa daw napapalabas sa mga movie houses. At sabi tatlong araw lang daw yung shooting. Ang title niyan ay: Kelly Kelly (ang hit na musical)

Search niyo sa youtube!! Promise maganda! Har har!!!

XOXO (toinks!)
Cindyrella

So sick...

2009-03-25T20:24:00.003+08:00

***Teka commercial break muna, doon sa mga nagtanong kung paano gawin si Ultra kitty, magpapaturo muna ako kay Soulmate dahil sa totoo lang di ko din alam kung paano siya gawin. Basta ipo- post ko na lang kung paano. ^^

Eto na...

Nagising ako kaninang umaga na di malaman kung bakit ang sama sama ng pakirandam ko. As in pagkamulat na pagkamulat ng mga mata ko, biglang sumakit ang ulo ko. Sinubukan kong itulog ulit pero ganoon pa din ang pakirandam ko. Tapos sinubukan ong bumangon at lagyan ng mainit na Milo ang tiyan ko. Alam niyo ba ang nangyari, nakakailang lagok pa lang ako, agad ko ng tinungo ang banyo at doon ay nagsususuka. *Ooops! Sorry sa kumakain. At mula noon ay di ko na mapigilan ang sarili ko na masuka kapag may isinusubo ako. Iinom sana ako ng gamot kaso bigla kong naalala, narandaman ko na 'to dati at kahit gamot di ko pinatawad na isuka. Naaalala ko pa nga dati in- inject na lang sa akin ang gamot para di ko na siya isuka. So ibig sabihin di rin e- effect ang gamot. By that time di ko alam kung sino ang una kong tatakbuhan. Nasa work na si Dad at natutulog naman ang Uncle ko, as if naman he cares at ano ang magagawa niya eh baka maasar pa siya dahil iistorbohin ko siya? Kaya tiniis ko at sinubukan pa ding pumasok. Ang hirap niya in fairness. Kailangan ko pang kumapit sa may grills ng bintana. Tapos sinubukan kong kumain pagkatapos kong mag bihis pero isinuka ko lang ang kinain ko.Nagawa ko namang pumasok sa office. Nakapag biyahe pa ako.

Pagdating ko ba naman sa office, nakita ko kung gaano kadami ang trabaho ko. Pero nakapag paalam na ako na half day lang ako, pumayag naman ang superior ko. Kaso ba naman, dahil nga nakita ko kung gaano kadami ang trabaho ko, bigla ba namang nawala ang sakit ng ulo ko? Tama ba yun. Sa unang pagkakataon, sinabi ko sa sakit ko na wag muna siyang umalis dahil uuwi na din naman ako eh. Pero natapos na ang lunch break, okay pa din ang pakirandam ko. Hanggang mag 7 pm na at uwian ay okay pa din ang pakirandam ko. Di na lang ako nakapag half day. Nakapag over time pa nga!

Ultra Kitty!

2009-03-21T22:17:00.003+08:00

Meron akong ipapakilala sa inyo, ang unang anak namin ni Soulmate. At yun ay walang iba kundi si...

ULTRA KITTY!!!

Siya ang tagapagtanggol ng mga naapi, siya ang tagabantay ng mahiwagang pagmamahalan namin ni Soulmate, para siyang si Kupido kung gamitin ang kanyang lacer beam na magbabatok sa amin sa tuwing kami ay nage- LQ, siya ang tagapagligtas ng sawing puso.

Okay, seryoso na. Si Soulmate may gawa niyan at binigay niya sa akin yan noong nililigawan pa lang niya ako. Ang cute no?

P.S: Happy 17th Monthsary Soulmate! Salamat sa lahat, salamat sa pagpapasaya mo sa akin at salamat sa pagmamahal na binigay mo without expectations. I love you... (with matching tears of joy!)

Diary (reflect! reflect!)

2009-03-18T13:45:00.008+08:00

Sa ngayon, kahit ba umalis na si Mama papuntang Manila masaya na din ako kasi mas maalagaan na ang mga kapatid ko na naiwan doon. At isa pa gra- graduate na ang aking Sis so kailangan talaga nandoon si Mama. Hindi ko alam kung bakit pero kahapon at ngayon, feeling ko masaya ako at walang wino- worry (bukod sa cellphone kong low bat na dahil walang charger). Wala lang, wala yung Boss ko dahil nagbabakasyon siya sa Russia kuno kaya wala masyadong nagbabantay kung magi- internet ba ako. At isa pa, walang problema sa office. Everything is going with the plan.

Si Soulmate din, okay na. Grabe hindi rin biro ang nangyaring pagtatalo sa amin ni Soulmate. Nandyan yung may masasaktan tapos may iiyak, may malulungkot. I must admit, mahirap talaga ang long distance relationship. Mahirap siyang i- maintain. Kahit pa sabihin niyong mahal niyo talaga ang isa't isa, dapat merong mga certain rules na kailangang sundin, wag lang kayo masira. Oo nga, nandyan na dapat ang trust at pagiging faithful niyo sa isa't isa pero you must admit it na meron pa ding outside forces na kung di kayo matatag ay agad din kayong matitinag. May mga bagay kayong dapat na i-sacrifice kahit mahirap at kahit alam niyo namang nakasanayan niyo na. Siguro maswerte pa din kaming dalawa hanggang sa ngayon dahil nagiging success naman ang plano namin. Ilang night out ang pinalampas ko para lang maka chat ko si Soulmate at ilang lakad ng tropa ang pinalampas ni Soulmate para lang din makausap ako kahit ba paulit ulit ang pinag uusapan namin. Tinatanong na nga kami ng mga kakilala namin kung di ba daw kami nag sasawa pero iisa lang naman ang sinasagot namin. "Definitely not."

Oo nga pala, ngayon mas na appreciate ko pa ang mabuhay ngayon kahit ba may mga problema ako sa office, kahit sa laptop lang ako nakaharap palagi, kahit ang social life ko ay umiikot sa net. Masaya din ako kasi summer na. Maaraw na at di na gaanong malamig. Dito kasi sa Hong Kong, madalas ay makulimlim ang panahon. Mas masaya talaga pag summer. Excited na ako sa mga outings na pupuntahan ko. Sana wag na muna dumating ang rainy season dahil for sure mas mas mararandaman ko ang lamig at lungkot ng panahon.

At alam niyo ba na hindi na ako sa sala natutulog. Hindi ko ata nasabi sa inyo na dati sa sofa bed lang ako natutulog. Pero ngayon na umalis si Mama, solo ko na ang kwarto at nag volunteer si Dad na siya na lang daw sa sofa. Naku, buti naman no. Iritable kasi ako pag sa sala ako natutulog eh. Bukod sa maingay ay di ganoon ka lilim kahit nakatakip na ng kumot ang mukha mo.

Alam ko di ganoon ka perpekto ang buhay ko, dati kasi iniisip ko ako yung bida, ako yung leading lady, ako yung magaling, ako yung maganda. Pero as years passed by, na realize ko na di pala ganoon ang buhay. Nalaman ko na ang buhay pala di palaging masaya, di rin naman palaging malungkot. Ang buhay ay parang gulong, paikot ikot lang, minsan nasa taas ka, minsan naman nasa baba. Di mo masasabi kung ano ang susunod na mangyayari sa buhay mo. Kahit ba sabihin mong may plano ka na sa buhay, di mo agad yun makukuha. Paghihirapan mo talaga. In the end, titimbangin mo kung naging mabuting tao ka ba? Kung may nangyari ba sa buhay mo? Kung naging matatag ka ba, kung nakayanan mo lahat ng pagsubok. Di ganoon kadali mabuhay, di rin ganoon kadali mamatay.

Sa ngayon, di ko muna iisipin ang mga pagkakamali ko sa buhay. Magiging masaya na muna ako. Ie- enjoy ang buhay na di dapat sayangin. Every moment should be worthwile. Gagawin ko kung ano talaga ang nakakapagpasaya sa akin. At kung sakali mang magkamali ako sa mga gagawin ko, sasabihin ko sa sarili ko, "Okay lang yan, ayos naman ang experience di ba? At least matututo ka pa lalo."

Oo nga pala, kating kati na din ako i post yung pic dito ni Soulmate. Gusto ko na siyang ipakilala sa inyong lahat. Well, maybe sa susunod ko na lamang na post. Sa ngayon, eto na muna.

XOXO
Cindyrella (lol)

One Milo

2009-03-14T22:33:00.003+08:00

Natapos din sa wakas ang week na ito. Sabado ang pinakahihintay ko sa isang linggo. Dahil dito lang ako nagkakaroon ng time para gawin ang mga gusto ko tulad na lang pagblo- blog. It's been a long week and I really look forward na makapag pahinga. Puro calls and emails kasi ang kailangan sagutin, kailangan mag compute, mag fax, makipag usap whatsoever. Heto at pinicturan ko pa ang station pabalik sa aming bahay.

Oo nga pala, si Soulmate may sakit na naman, nagaalala na nga ako. Di pa kami nagkakausap at sa totoo lang na coma ang cellphone ko. Yung kay Soulmate naman ay na dekwat. Pareho pa kaming walang cellphone. Umaasa lang kami sa chat.

Yun nga iniisip ko kanina habang papauwi ako, bummili na kaya ako ng cellphone? Kaso kulang pa ako sa budget ngayon. Di bale na lang. Pag uwi ko sa bahay, nadatnan ko ang mga kamag anak kong nagma- mahjong. Binati ko sila, matagal tagal din kaming di nagkikita ah. Nakaupo lang ako doon at nakikinig sa kanila. Tinanong nila kung nasaan ang cellphone ko. Sabi ko sira na. Guess what? Without thinking binigyan ako ng cellphone. Luma na siya pero di naman siya lumang model. At least di ko na problema ang cellphone di ba? Tuwang tuwa ako.

Tapos noong nag online ako, may natanggap akong message na di nga makakapag online si Soulmate. Kinakabahan nga ako kasi baka ano na mangyari sa kanya.

Tapos may isa pa akong iniisip, si Mama kasi babalik na ng Manila. For sure I'm gonna miss her. Mas kailangan ko ngayon si Mac kaya sana naman makapag online na siya. I just feel weak.

Kaya heto, at uminom muna ako ng Milo para maalis ang worries ko...

One Moment, One Milo!

sulat kamay

2009-03-13T00:44:00.002+08:00

Bata pa lang ako, madalas na talaga akong asarin na parang kinayod ng manok ang sulat ko kaya sobrang inayos ko na ang sulat ko sa taas. Well, I did my best!

Tandaan ang rules ng tag na ito:
1. Write down who tagged you.
2. Answer these:
- your name / username / pseudo- right-handed or left-handed?- your favorite letters to write?- your least favorite letters to write?- Write “The quick brown fox jumps over the lazy dog.”
3. Tag five persons.

oopsss! apat lang pala na tag ko! LOL!!

Rihanna Fever

2009-03-12T12:22:00.001+08:00

Alam ko panis na ang story na ito pero gusto ko lamang ilabas ang aking reaction regarding sa pambubugbog ni Cris Brown kay Rihanna. Sa mga di pa nakakalam ng story, ganito yun. Dahil sa pagseselos ni Rihanna sa isang mahabang text na galing kuno sa manager ni Cris na si TIna Davis at take note meron kuno silang sexual relationship long time ago. Ang sabi daw sa text ay mag hook up sila later ni Cris. Nga pala nasa forties na ata etong Manager niya eh. Pero syempre todo deny naman 'tong si Tina. Well, who knows?

Ang kinaiinisan ko lang naman ay bakit pa sila nagkabalikan?

Alam ko wala akong connection sa kanilang dalawa pero binugbog ka na nga di ba, makikipag balikan? Well di naman ko pwede magsalita kasi wala naman ako sa kalagayan ni Rihanna. Against din ako sa sinabi ni Donald Trump na looser si RIhanna. Kaya nga lang, sige saktan mo ko emotionally pero physically? HA! You wish!

Wala lang, naawa lang ako kay Rihanna. Rihanna, alam ko di mo ko naiintindihan, pero madami kaming mga fans mo. Ngayong nakipag balikan ka pa kay Cris Brown baka gayahin ka ng ilan sa mga fans mo. Baka mas lalo pang lumaganap ang domestic violence kasi pumapayag ka lang na ganyanin ka niya eh. Tandaan mo ang sinabi ni Oprah, love does not hurt daw!!!

For more about Cris Borwn and Rihanna, visit niyo lang 'to! As in eto!

Ocean Park escapade

2009-03-11T14:20:00.005+08:00

Isa sa mga hindi ko malilimutang pangyayari nang ako ay naka uwi ay noong pumunta kami ng Ocean Park ni Soulmate, ng mga kapatid ko at kasama na din si Ate Inday. Tanghaling tapat nang umalis kami ng bahay at saka lumarga papunta sa aming destinasyon. Mabilis lamang ang biyahe. Wala pang isang oras ay nasa harap na namin ang Ocean Park, Manila. Mainit ang panahon, pero eto ang gusto ko sa Pilipinas, maaraw, asul na langit at mahangin pa. Ang kulit kulit ng mga kapatid ko, si Sis kinukulit ako na mag palit kami ng sapatos, paano naman kasi naka high heels alam namang mahaba habang lakaran 'to. Pumapayag naman akong ipag palit ang flip flops ko dahil minsan lang humingi ng pabor sa akin ang kapatid kong 'to. Buti na lang at medyo sanay ako sa high heels. Si Lil bro naman, excited. Takbo ng takbo. Natatakot nga kami kasi baka mawala siya sa dami ng tao.

Linggo yun kaya madaming tao. Magkakapamilya, magkakaibigan. Lahat masaya. Ni hindi ako nakakita ng malungkot na bagay o tao sa lugar na iyon. Sa loob iba't ibang uri ng isda ang nakita namin. Who cares about their names? An importante lang sa amin ay ma feel namin ang aircon, ang ambience at ang saya ng mga tao doon. Malalaki ang aquarium at feeling mo nasa ilalim ka talaga ng dagat.

Picture ba? Heto ang ilan...

For more pics, please click here: cyndirella world

Ang saya, narandaman ko talaga na bata uli ako. Try niyo yun ah!!!

P.S:

Ilan pa sa mga dahilan kaya di na ako nakakapag update ay dahil sa kakapanood ko ng gossip girl! Grabe these past few days ay grabe ang pagmamarathon ko. Dalawa ang bago kong kinaadikan ko. Yun nga ang Gossip Girl at ang pagnood ko ng anime na "Azumanga Daioh". Grabe, ang cool ng dalawang palabas na yan! Highly recommended so kung gusto niyo ma enjoy pa ang inyong life, panoorin niyo ang dalawang yan!!!

Insecure? (girl talk)

2009-03-07T16:22:00.005+08:00

May napag usapan kami kanina ng mga ka office mates ko. Isang tanong kasi ang gumugulo sa isipan namin ngayon. Bakit nga ba ang mga lalake ngayon ay mas nagger pa ata sa mga babae? Hindi ba dapat ang mga babae ang mga dapat na nagger? Bakit parang mas seloso na ang mga lalake ngayon? Bakit sa amin bawal ang ganito ganyan pero sa inyong mga lalake pwede?

Doon muna tayo sa unang tanong. Supposedly, ang mga babae dapat ang nagsasabi ng mga katagang, "Saan ka naman pupunta? Anong oras na? Bakit ka magpapagupit, siguro may ka date kang iba no? Bakit ka nagpapa sexy eh tanggap naman kita sa kung ano ka?" Haller??? Di ba pwedeng mag paganda lang dahil sa gusto namin? Di ba pwedeng mag overtime dahil sa trabaho? Di ba pwedeng mag pagupit ng buhok, kayo nga eh linggo linggo nagpapagupit ng buhok, di ba?

Iisa lang ang naging sagot namin sa tanong na yan. "Insecurities lang nila yun."

Totoo ba ito? Mas nai- insecure na ang mga lalake sa panahon ngayon?

Next question, bakit?

Di ba woman should be the one who are complicated here? Noong bata pa ako alam ko talaga mga babae lang ang sumusuway eh. At ang mga lalake naman ang palaging nase- sermunan. Hindi kaya simula na ito na evolution ng pag uugali ng mga babae ngayon?

No offence sa lalakeng makakabasa nito. I just need your opinion on this. Pwede paki clarify na lang kung mali ang aming hinala ng mga ka- office mates ko. Sa totoo lang kasi, we're confused na din.

_____________________

Oo nga pala pasensya na kung bihira na lang ako mag update. Bukod sa sobrang busy sa work, hanggang ngayon ay nagninilay nilay pa din ako sa nangyari noong nag bakasyon ako for three days sa Manila. Pasensya na din pero saka na lang uli ako mag kwe- kwento. Anyways, yung last post ko naman ay about sa mga kapatid ko, at sa totoo lang 50% ng aking oras ay sa kanila ko binubuhos. Sobrang nag kulitan lang kami. Halata naman di ba?

Saka na yung post about kay Soulmate, pinaghahandaan ko pang mabuti ang post na yun eh.

____________________

Nga pala, gusto ko din makiramay sa mganaiwan ni Francis M. Isa siyang malaking kawalan sa industriya ng telebisyon. Rest in peace po! Ganyan talaga ang mga mababait no? Kinukuha agad ni Lord. Anyway, condolence sa mga naiwan niya. Saludo ako sayo Francis M!

Dinosaurs ng buhay ko

2009-03-03T21:59:00.008+08:00

Sa mga nagsabi kung kapatid ko nga ang nasa video, well tama kayo!!! Di ba magkamukha kami? Alam niyo kahit medyo kulang kulang yang kapatid ko na yan (hehe peace sis!), kahit na ba noong mga bata pa kami ay todo sabunutan kami kapag nagaaway, masasabi kong siya lang ang tao na kahit iwanan ako ng buong mundo ay siya itong hindi mangiiwan sa akin. Charing!

To Jean: Baka masyado kang ma flatter niyan ha! Anyway, noong nakauwi ako eh nagkataon na JS prom nila kaya ako ang nag ayos sa kanya. Ipo- post ko muna pic mo dito ah.

Oha oha! magkapatid talaga kami di ba? Masyado ko lang siguro na miss ang kapatid ko na ito. At sa ngayon siya ang tumatayong Ina (bukod sa yaya) sa aming bunsong kapatid na si Ron. Sa ngayon ay single siya. Haha! Lahat ng manliligaw ay dadaan na muna sa Ate. Although minsan siya pa ang mukhang Ate sa aming dalawa.

Tagpo habang mine- make up- an ko siya:

Jean: Che, baka dito mo ko ginagantihan ah. Please naman, walang babuyan ng mukha.
Ako: Ano ka ba? Wala ka bang tiwala sa akin?
Jean: Wala.
Ako: Okay, ayoko na.
Jean: Uy, joke lang!... Aray!
Ako: Ay sorry meron kasing namuong foundation sa ilong mo.
Jean: Maawa ka naman sa ilong ko, pango na nga yan eh, ididiin mo pa daliri mo.
Ako: Oy! Malinis 'tong kamay ko no? Kakaihi ko nga lang kanina eh.
Jean: Che naman eh.

Yung isa ko pang kalahi, panoorin niyo na lamang dito:

Okay, aaminin ko po, isa akong ampoooon!!!

malaking joke

2009-03-01T13:45:00.008+08:00

Di ko alam kung papaano sisimulang ang kwento ng naging bakasyon ko sa Pilipinas. Siguro saka ko na lang siya iku- kuwento. Medyo kailangan ko pa ng konting time para, you know makapag emote.

Sa ngayon ay eto na muna...

This is it!

2009-02-19T12:39:00.001+08:00

Magpapalaam lang sana ako. Hindi muna ako makakadaan sa inyong mga blog starting tomorrow night. Guess why? Kasi naman, magbabakasyon ako sa Philippines! Wahahaha! Ilang buwan ko din 'tong hinitay. Alam niyo ba na lumang luma na nga ang ticket ko dahil 4 months ago pa ako nagpa book!! Yes, excited ano?

Tatlong araw. Tatlong gabi. Nakakabitin yun for sure pero tulad ng isang adik, makahithit lang talaga kahit konti ay okay na. Di baleng mag bayad ng mahal basta masunod lang ang gusto. Pero pagkatapos nun ay hahanap hanapin ko na naman at para na naman akong timang na hindi makatulog dahil ang hirap i-withdraw ang nakasanayan na.

Nahihirapan na nga akong matulog sa gabi eh. Excited lang talaga siguro kasi naiisip ko kung ano ang magiging itinerary ko pag uwi ko. Nai- imagine ko na nga kung ano na ba hitsura ng mga kapatid ko. Excited akong ipasyal sila. Pati si Soulmate kahit nakikita ko naman siya sa cam, iba kasi pag nahahawakan mo na ang tao eh. Iba yung nahahawakan sa nakikita lang.

Nakakalungkot din. Kasi naman alam ko after three days, babalik na naman ako dito sa Hong Kong. Balik na naman sa work. Gigising, maliligo, kakain tapos papasok sa trabaho tapos uuwi sa gabi. Sabay, mago- online na dahil magcha- chat kami ni Soulmate. Ang pinakamahirap sa lahat ay yung magpapaalam na naman kayo sa isa't isa tapos di pa alam kung kelan ang susunod na pag kikita. Actually, may napag usapan na kami ni Soulmate kung kelan ang susunod at sisiguraduhin namin na ang susunod ay hindi na magla- last ng tatlong araw. Sisiguraduhin naming hindi na kami maghi hiwalay kasi sa totoo lang, mahirap eh.

Wag kayong mag alala. Babalitaan ko kayo sa Tuesday, pag balik ko kung ano ang nangyari. Sa ngayon, kailangan pang mag impake at mag beauty rest. Mamayang gabi kasi maaga din akong matutulog. Kailangan, magpaganda! lol!

Happy trip sa akin!

sigaw

2009-02-17T22:24:00.002+08:00

Pinasigaw na ako dati ni Punky, at naisip ko na muna i- reserve ang pagkakataon. At ngayon, dumating na ang pagkakataon para gamitin ang sigaw na iyon.

Sa lahat eto na,

Ayoko naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!!

Tama naaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!! Nakakapagooooooooooooooooooooooodddddddddddddd!!!

Bakeeeeettttttttt???!!! Leche kaaaaaaaaaaaaaaaa!!!

Haha, yun lang yun.

At ipapasa ko ang sigaw na ito kina Gudang at Payatot.
Isigaw niyo na lang din yan. ^_^

Lessons from the shoes

2009-02-15T15:56:00.005+08:00

Ang sapatos talaga alam na kung kelan magre-resign eh no? Naglalakad ako kahapon papunta sa train station, pupunta na din sana ako as Mall para bumili ng bagong sapatos. Feeling ko kasi masisira na yung sapatos ko eh. Masyado na siyang pudpod at minsan natatapilok na ako dahil medyo nagkakaroon na siya ng parang "lips" sa may harapan. Ayun nga naglalakad ako nang bigla na naman akong matapilok. Nakita kong natanggal ang design nito sa may harapan. Hay naku, nasabi ko na lang. Tinanggal ko na din yung design sa kaliwa kong sapatos para magkapareho na sila. Kawawang sapatos.

Ilang minuto lang at nakarating na din ako sa mall at saka tumingin tingin ng sapatos. Mahirap talaga makahanap ng sapatos kung meron kang malaking paa eh no? Wag niyo na lang siguro hulaan kung gaano kalaki ang paa ko bast aang masasabi ko lang, of all na nagustuhan kong sapatos kahapon, iisa lang talaga ang nag kasya sa akin. Gusto ko din ng design niya at kulay kaso sabi ko babalikan ko na lang. Umalis muna ako at naghanap sa ibang shop. Kaso kahit anong gawin ko, wala talaga akong ibang nagugustuhan eh. O kaya naman walang nagkakasya.

In the end, napag desisyunan ko na lamang balikan yung tanging sapatos na nagkasya sa akin. Sinubukan ko siyang ilakad at okay naman. Walang duda. Kumuha na ako ng pera sa wallet at saka binayaran. Siya na ngayon ang bago kong sapatos at tuluyan ko na ngang pinag resign ang aking silver shoes na nakasama ko din for a couple of months.

My old silver shoes

And my new black shoes

Buti nga at nabalikan ko pa yung black shoes. Buti at hinintay niya ako. Buti at wala pang ibang nakakabili sa kanya. Naisip ko tuloy, parang love din pala yun pag bili ko kahapon ng sapatos. Parang eto lang ah, siguro kinakanta niya din yung kantang "heaven knows" habang nakikita niya na umalis ako at di ko muna siya binili. Kung nakakapag salita lang siya siguro sabi niya, "If she come backs in time, I know she's mine."

Parang pag hahanap din pala ng taong mamahalin ang pag hahanap ng sapatos. Una sa lahat, dapat bagay kayo sa isa't isa. Kung sa love naman, dapat ay compatible kayo, comfortable dapat kayo sa isa't isa. Kasi tingnan mo kung sa sapatos, pag maling sukat ng sapatos ang nabili mo, mahihirapan ka lang at sasakit lang at masusugatan lang ang paa mo. Parang sa love, masasaktan ka kung di kayo magkasundo dahil mag kaiba naman kayo ng gusto. Magkakaaway lang at sa huli ay magkakasakitan.

May mga sapatos na nagtatagal dahil matibay at meron namang sapatos na panandalian lang at agad at napapalitan.

At dapat siguro pag nahanap mo na yung perfect shoes, bilhin mo na agad kasi minsan"the grass is not always greener on the other side" . Kung sa tao naman, kung sa tingin mo siya na ang nararapat sayo, wag mo ng hintayin pang maagaw ng iba.

Hay, talaga nga namang nakaka stress at pagsho- shopping eh no? Kung anu- ano ang nare- realize ko.

Para sa lahat ng ka- blog ko! ^^

2009-02-13T00:15:00.006+08:00

Dahil magva- valentines day na, heto ang gift ko sa inyong lahat na sumusporta ng aking blog!

warning: pasensya na sa mga maling pronunciation ng mga pangalan at sa mga di ko nabati, paki habol na lang po ang mga pangalan niyo dahil binase ko lang yan sa mga latest comments at nasa blogroll ko! ^^

P.S: Kelangan ko talaga ng kodigo, lol! dami niyo kaya. Sensya na rin sa messy hair! Patulog na po ako niyan!

warning: cheesy ito ^_^

2009-02-11T16:05:00.000+08:00

Dear Soulmate,

Alam ko, tulad ng ibang couple, alam natin sa mga sarili natin na iba tayo sa lahat. Tulad nila, iniisip natin natin na special ang pagmamahalan natin. Alam ko din na hindi ka perpekto although minsan nakakapag expect ako ng mga bagay bagay mula sayo. Hindi rin naman kasi ako perpekto at sana wag ka na lang din mag expect ng malaki sa akin. Magkaganun pa man, sana isipin mo, na ginagawa ko lahat ng makakaya ko para maipakita sayo kung gaano kita kamahal. Alam ko namang ganoon ka din sa akin, alam ko kahit minsan nagtatalo tayo at nagsisigawan na tayo ng kung anu- anong salita na later on ay ire- regret natin, hindi yun dahil galit talaga tayo kundi dahil gusto lang natin maitama ang mga bagay bagay. We just want to make it right. Iisa lang intensyon at yun ay para naman sa ikabubuti ng relationship natin. Kaya lang naman tayo nagtatalo ay dahil magkaiba ang ways na alam natin.

Gusto kong mag sorry kung minsan sayo ko naibubuton ang init ng ulo ko, di ko naman sinasadya talaga eh. Di ko kasi maiwasan dahil hindi naman fairytale ang buhay ko at hindi naman ako palaging masaya, minsan hindi ko siya matanggap kasi nga gusto ko always happy di ba? Pero alam mo, ikaw lang yun tao na inspite of the bad things (bad things talaga eh no?) na nangyayari sa buhay ko, alam ko naman na ikaw lang ang constant doon eh. Alam ko na nandyan ka lang na handa akong pasiyahin sa paraan na alam mo. At sabi ko nga kahit di naman fairytale ang buhay ko? Nagagawa mong fairytale! Feeling ko, sayo, wala akong problema, wala akong responisibilidad. I can be whoever I wanna be.

Naiinis nga pala ako sayo minsan, alam mo yun kapag hindi nasusunod ang gusto ko. Selfish na kung selfish. Pero nababanas ako pag minsan (minsan lang naman) inuuna mo ang pagdodota kesa sakin. Hmp! At alam ko naiinis ka din kapag nanonood ako ng movie imbis na nagcha- chat tayo. (Di naman ako nagmamalinis). So quits na tayo! HAHA!

Gusto ko nga pala malaman mo na, kapag nasa office ako, dumadating yung time na mapapatulala na lang ako at alam mo ba naglalaro sa isip ko? Siguro alam mo na yun. Kinukuwento ko naman sayo yun palagi eh. Clue: Ito yung nagde- daydreaming ako.

Lastly, gusto kong magpasalamat sa lahat. AS IN SA LAHAT!

Eto lang masasabi ko: You complete me... parang Cenrtum.

P.S. Ayokong isipin na baka dumating yung time na ma-realize natin na di tayo para sa isa't isa kasi alam ko naman na di yun dadating. Naniniwala ako sayo. Naniniwala ako sa ating dalawa. Naniniwala ako sa mundong binubuo natin na para sa ating dalawa lang.

I love you, Soulmate!

Nagmamahal,
Soulmate
XOXOXO

Benefits of Kissing

2009-02-09T12:03:00.000+08:00

Naaalala niyo pa ba ang inyong first kiss? Actually di ko na nga naaalala ang first kiss ko eh. Pero for sure, lahat tayo merong isang kiss na hindi talaga natin makakalimutan, yung tipo ng kiss na naaalala mo pa din hanggang ngayon kung ano ang feeling? Well, my most memorable kiss ay yung sa amin ni Soulmate. At siguro sa akin na lang muna yun. (Haha! Ayoko siyang i-share!!! bleh!!!)

So what's so great about kissing? Akala niyo ba naglalawayan lang kayo basta basta? Akala niyo ba yun na yun? Pwes, dyan kayo nagkakamali. Maraming benefits ang pakikipag halikan. So let us define "kiss" first. Ang paghalik ay isa sa mga madadaaling paraan para magpahayag ng pagmamahal. Ibig sabihin, kahit mabaho ang hininga niya, dahil mahal mo siya ay hahalikan mo pa din siya. lol! Eto seryoso na. Kung ang tubig ay ang universal solvent, eto naman ay ang universal language na hindi na kailangang i- translate. Ayun sa aking pagre- research, nalaman ko na meron pa palang ibang naidudulot ang pakikipag halikan. At eto ang mga sumusunod: (ayun sa bestkisses.com)

1. Those who kiss their partner good bye every morning live five years longer than those who don't.
2. Nakakatulong din daw ito si self esteem. Isipin mo na lang, hindi lahat ng tao eh pinapalad para magkaroon ng kahalikan, ang iba ay unan ang kahalikan (tulad ko).
3. Nakakatulong din daw ito sa pagda- diet. Alam niyo ba na tatlong makapagdamdaming halikan (at least 20 seconds each) ay nakakapagpabawas ng one pound sa ating pangangatawan. (kaya pala ako namayat dati. ^^)
4. Well, nakakabawas din daw ito ng stress. Naaalala ko pag nakikipag halikan ako kay Soulmate, feeling ko nakakapag meditate ako, napupunta kasi ako sa ibang lupalop ng mundo na feeling ko kaming dalawa lang ang naroroon! Pag may problema ako, bigla na lang siyang nawawala. Ang sarap sarap sa feeling.
5. Kapag nakikipag halikan ka daw, gumagamit ka ng 30 muscles so naiiwasan ang wrinkles!!!
6. Maganda din ito sa ating puso, kasi pag nakikipag halikan daw tayo, bumibilis ang tibok ng puso natin meaning it will pump more blood to our body. And it has been proven na nababawasan ang blood pressure and cholesterol.
7. Nakakapag patatag din ito ng ating imune system. Those who kiss quite frequently are less likely to suffer from stomach, bladder and blood infections.
8. Nagpro- produce din ng antibiotics ang laway kapag nakikipag halikan. At alam niyo ba na meron anestisya ang laway na nakakapag bawas ng nararandaman nating sakit.
9. It reduces anxiety.

Kitams? Madami na din yan. Pero nabasa ko na if you're not kissing the right person, walang silbi ang mga benefits na yan. Hay, kelan kaya ako makaka- attend ng lovapalooza? Meron pa ba nun? ^_^

Triple Award!!!

2009-02-08T15:32:00.004+08:00

Ngayon lang ako magbibigay ng award. The award was given to me by Sister Helena at ni Sister Joycee. Tuwang tuwa ako kasi so far eto ata ang aking first awards ever. Alam niyo ba na ang dalawang 'to ang ilan sa mga unang tao na sumeryoso talaga sa aking blog! Natutuwa ako dahil di ko namamalayan na nagkakaroon na pala ako ng friends dito sa blogsphere! Alam ko na di lang ako ang nakakaranas ng ganitong feeling. Dito ko naranasan ang magkaroon ng karamay, dito ako nakakakuha ng mga opinion ng ibang tao. Nakakatuwa ang feeling.

Heto ang rules para sa tag na ito:

* Put the logo on your blog or post.
* Nominate at least 10 blogs which show great Attitude and/or Gratitude!
* Be sure to link to your nominees within your post.
* Let them know that they have received this award by commenting on their blog.
* Share the love and link to this post and to the person from whom you received your award.

At ang award na ito ay ibabahagi ko sa aking mga sis na sina:

1. Heleyna.

SPECIAL MESSAGE: sis, I'll be giving this award to you simply because you deserve it. Salamat dahil I feel special kapag nagco- comment ka sa aking blog! wahahaha! At isa pa, una kong narandaman sayo na may friend na ako dito sa blogsphere!

2. Joycee.

SPECIAL MESSAGE: sis Joycee, natutuwa ako pag binabasa ko ang blog mo, alam mo kung bakit? kasi feeling ko pag binabasa ko yun, feeling ko nasa harap lang kita at kinakausap mo talaga ako. Thank youuuuu friend! You also deserve the award!

3. Majo.

SPECIAL MESSAGE: O ikaw nagsabi na yan ang itawag ko sayo ha! Alam mo, pag binabasa ko ang blog mo, nalilibugan talaga ako kasi naman you're not afraid to express your deepest feeling. I want you to know na I'm just here if you need me ^^

4. Mayyang.

SPECIAL MESSAGE: Alam ko mahal na mahal mo ang life mo, nakikita ko din sayo ang sarili ko, know why? You fight for the one you love, matapang ka and yet you stay lovely. I want you to have this award sis!

5. Donna.

SPECIAL MESSAGE: Sis, para sayo talaga ang award na yan! I want you to know na isa ka na din sa mga special friends ko dito sa blogsphere so I want you to have this. I appreciate it very much sa tuwing magpapalitan tayo ng mga kuru kuru natin sa mga bagay bagay ^^ Thank you so much!!

Ayan, nagawa ko din siya sa wakas! Sa mga babaeng to, lagi niyong tandaan, lfe goes on! Stay strong! Naging parte kayo ng aking layp! Ipasa niyo ang award na ibigay ko sa inyo. Kina Joycee at Heleyna, hindi na necessary though. Hehe, baka ipasa niyo sa uli sa akin at baka di na ito matapos. I love you all gurls!

Telenovelas

2009-02-07T12:18:00.001+08:00

Mahilig akong pumuna ng mga napapanood ko. Alam ko namang walang perpektong palabas pero paano pag ang pinapanood mo gabi gabi ay walang sense? Papanoorin mo pa din ba? Merong dalawang bagong palabas ngayon. Ang isa ay ANG TAYONG DALAWA mula sa abs cbn at ang isa naman ay ANG BABAENG HINUGOT SA AKING TADYANG which is mula naman sa gma. Nasubaybayan ko sila ng halos isang linggo na din at eto ang aking mga puna:

TAYONG DALAWA
DESCRIPTION: pinagbibidahan nina Jake Cuenca, Kim Chiu at Gerald Anderson. Halos lahat ng cast ay award winning, isama mo na si Coco Martin na sinasabing "king of Indiefilms". *note: ganda ng katawan ng artistang ito. Nakaka hubad shorts! (nakakahubad shorts lang kasi para sa akin si soulmate lang ang tanging lalakeng nakakahubad panty* lol!) Ang story ay umiikot sa dalawang David Garcia. Well, inlove sila sa iisang babae pero girlfriend talaga ni Jake si Kim. Nagpapanggap naman mag syota sa Greta (Alexandra de rossi) at si Gerald! Well, sa tingin ko, magkapatid talaga itong si Gerald at Jake. At ang tanging nakakaalam lang ay ang lola ni Gerald.

SA TINGIN KO? Actually maganda ang twist ng story. Halatang hinimay himay. At bago ang story in fairness! May originality. Pwedeng mangyari sa tunay na buhay. At habang pinapanood ko siya, feeling ko isa ako sa mga characters doon! I'm so affected!

RATE: ****+ (4+ STAR)

ANG BABAENG HINUGOT SA AKING TADYANG
DESCRIPTION: (ayun sa isang linggo kong kapapanood) Si Homer (ginanapan ni Ding Dong Dantes) ay isang one woman man! At ikakasal na siya dapat sa kanyang fiance na ginanapan naman ni Angelou De Leon (na cheater kasi boring daw si Homer dahil walang ibang ginawa kundi ang bumuo ng puzzle o patugtugin ang kanyang saxophone kung wala siya sa trabaho. Meron ata siyang kumpanya). Nang walang anu- anoy, pumasok sa eksena si Marian bilang Proserphine (di ako sure sa name, sinearch ko lang sa net eh). Ang ginagawa niya ay umaakyat sa kwarto ni Homer na nasa ikalawa o ikatlong palapag ata, tapos papasok siya sa bintana and then tatabi siya sa pagtulog ni Homer. Isang gabi pa lang sila nagsasama, nami- miss na agad ni Homer si Proserphine.

SA TINGIN KO? Hindi ko alam kung bakit nung nawala si Proserphine ay agad lumabas si Homer ng gate ng walang tsinelas, tapos nakarating pa siya sa may kanto habang tina tawag tawag si Proserphine tapos nang hindi niya ito makita ay bumalik siya sa bahay nila at sabi ay tawagin ang driver at sumunod daw sa kanya. Nakasunod naman agad yung driver na nakita siyang tumatakbo ng walang tsinelas sa may kanto. Ang di ko lang maintindihan, kung nawawala ang isang tao, malamang dumiretso yun sa gate ng subdivision. For sure makikita mo siya doon at hindi mo na kailangan pang pumunta sa kung saan saan. Mag tsinelas ka muna, kunin ang kotse at saka dumiretso sa may gate ng subdivision. Hindi yung magtatatakbo ka pa di ba? Akala ko ba matalino siya? At eto pa, di sabi mysterious daw itong si Proserphine? Aba eh palingkera kaya siya kung mag salita. Nagmumura pa, eh di hindi na yun mysterious. Halatang babae lang sa kung saan yun. At akala ko ba one woman man itong si Homer, eh bakit nakatabi niya lang sa isang gabi, nakalimutan na niyang may fiance siya. Buti sana kung may powers itong si Proserphine di ba? Basta ang daming factors na nagsasalungat. Naiinis tuloy ako. Ang ganda pa naman ng title. Tapos sige nga kung sa Manila ka nakatira, iiwan mo bang nakabukas ang sliding window ng terrace mo sa gabi? Buti nga at babae ang nakapasok at di magnanakaw.
Masyadong minadali ang pagkakagawa nito at definitely hindi siya pang pamilya dahil may mga murahan dito. Pero ang maganda lang ay ang kaseksihan ni Mariane dito, gusto ko din ang pag arte ni Angelou De Leon, pero other than that, gusto ko na siyang matapos. Ayoko ng patagalin ang panonood.

RATE: * (1 star)

ps: una sa lahat, wala akong kinakampihan ha. Ang mga puna ko sa taas ay di nangangahulugang maka abs ako o maka gma. I have watched the movie irregardless of the tv station itself. Lahat naman tayo may kanya kanyang opinyon. Try niyo panoorin and tell me what you think! ^^

The more you hate, the more you love

2009-02-06T14:05:00.003+08:00

Madami na akong naririnig na love stories. Iba iba ang versions, iba iba ng style. Sabi nga nila love comes in different shapes, sizes and colors. For the rest of the days, I'll be blogging some kinds of love stories. Actually para sa akin, di naman ganoon ka importante kung paano kayo nag simula eh. What matters most is how you love. Gaano mo siya minahal. Pero di naman maiiwasan sa atin na mag reminisce kung paano nag simula ang lahat. Lets start with "the more you hate, the more you love". Para mas ma elaborate ko pa, I'll be writing a story na base sa totoong pangyayari but I would be needing to change the names for their privacy.

Naaasar si Maya sa bago niyang ka seat mate nang araw na iyon, paano naman kasi ay wala na ata itong ginawa kundi bwisitin ang bawat oras niya sa school.Lagi kasi siyang inaasar ni Drew kahit di naman niya ito inaano. Madalas siya nitong asarin kapag kumakanta kanta si Maya. "Naririnig mo ba ang sarili mo?Sintonado ka kaya." Super lait itong si Drew kay Maya at pag maaasar naman itong si Maya ay sasapakin niya lang o di naman kaya kukurutin itong si Drew. "Ikaw nga eh, mukha kang baka! Baka! Baka!" pangaasar ni Maya kasi ang boses daw ni Drew ay parang baka.
"Ikaw naman boses daga! daga! daga!" ganti naman nitong si Drew na may kasama pang tawa.

Ganyan sila araw araw. Pag kailangang mangopya nitong si Drew kay Maya nagpapakopya naman siya pero in return eto ang magdadala ng mabibigat na libro ni Maya. Well, di naman nila namamalayan na nagiging malapit na ang loob nila sa isa't isa. Akala nila sa tuwing nagaaway sila, naglalayo ang loob nila, pero di nila alam kung bakit sila kinikilig kapag nagbabati sila. Di nila namamalayan na masaya silang ganoon, na unti unti habang naglolokohan sila ay may something na silang nararandaman. Hanggang sa magkakaroon ng malaking away ang dalawa kung kaya magkakaroon sila ng gap. Ilang araw na di nag pansinan ang dalawa. Pero alam naman nila sa sarili nila na miss na nila ang lokohan nila at ang lambingan nila. Ilang araw pero parang ang tagal na. Hanggang sa di makatiis ang dalawa at saka sila nag usap.

Drew: Maya, bati na tayo.
Maya: Di naman tayo naka away ah.
Drew: Di mo kasi ako kinakausap eh.
Maya: Ikaw naman kasi, sumosobra ka na sa pangaasar mo, nakakasakit ka na.
Drew: Sorry na Maya, nakaganti ka din naman di ba? Namantsahan mo ng ballpen ang uniform ko. Pero okay na yun sa akin, yaan mo di na kita aasarin.
Maya: Maniwala ako sayo? Lagi mo naman yan sinasabi eh pero di mo naman tinutupad.
Drew: Kasi naman nagpapapansin lang ako sayo.
Maya: Ba't mo naman kailangan magpapansin?
Drew: Kasi... uhm, nakakahiya eh.
Maya: Hay naku bahala ka!
Drew: Hindi, eto na. Kasi, kasi,-
Maya: May crush ka sa akin no?
(Tumango lang si Drew)
Maya: Di mo na kailangan magpapansin kasi crush din kita.

Okay, so the rest is history. Wahaha! Natatawa talaga ako pag naaalala ko kung paano yan kinuwento sa akin. Kailangan ko pa ba sabihin? Wala pa namang ending, basta sila na!

Kailangan ng bumitaw

2009-02-05T13:45:00.000+08:00

Kagabi ay nagsumbong ang isa sa mga taong malapit sa aking puso na itago na lamang natin sa pangalang Alona. Nakipag break na daw sa kanya ang kanyang boyfriend na si itago naman natin sa pangalang Pwet. Pasensya na per dahil naaasar na ako sa kanya ay mas pipiliin ko na lamang na tumitig sa aking puwet kaysa sa tumingin sa kanya.

Iyak ng iyak itong si Alona at talagang kung pwede lang ay sasakalin ko siya at sasabihan ng "Magising ka nga! Pleaseeeee!!!"

Sa totoo lang, pangalawang beses na itong nangyari. Okay, para mas maintindihan pa lalo ang story, balik tayo kung paano sila nagkakilala. Actually trip trip lang siya, kaharap ko pa si Alona ng tinext siya ni Pwet na kung pwede daw bang manligaw. Hindi pa nagkaka boyfriend itong si Alona at akala ko nga ay papasok sa kumbento eh kaya sabi ko na lang i try niya. Wala namang mawawala. Eh medyo natuwa din siya kaya pumayag siya sa gusto kong mangyari. Feeling ko din naman ay gusto niya at di niya alam ang gagawin o ang dapat sabihin. Sabi ko tanungin mo muna kung seryoso ba. Sabi naman ay oo daw, try daw nila. Eh di nag simula na nga siyang manligaw. Actually, di naman sila close at magka schoolmates lang sila. Parang out of the blue lang ba. Natutuwa naman ako kasi kinikilig naman itong si Alona. Ako naman 'tong nagga- guide sa kanya kasi ewan ko ba, feeling calling ko yan. Lagi ko siyang sinasabihan na wag mo munang sasagutin o wag mo muna tawagan. Yung mga ganoong technique ba. Nakikinig naman siya. Actually, nakita ko na yung guy at medyo nakaka hang out na din namin ni Soulmate. Minsan nga ay dumadating ang time na nagkakasagutan si Soulmate at si Pwet. Sinasaway ko naman si Soulmate dahil feeling ko si Soulmate ang may kasalanan. Lagi niya namang dinadahilan sa akin na "Basta ayoko sa taong yan." Tinatanong ko siya kung bakit pero hindi na masyadong ine- elaborate ni Soulmate kung bakit.

Kaso ayun, dahil napunta ako dito sa HK, minsan na lang kami kung mag usap. Hanggang sa nagsumbong siya sa akin one time na nag break na daw sila ni Pwet. Iyak naman ng iyak itong si Alona. Sabi ko, tama na wag mo nang babalikan. Pero ayun, dahil naniniwala pa din siya sa second chance at nakipag balikan kay Pwet. I think ang napag awayan nila that time is selos. Selosa din kasi itong si Alona.

So lagi kong tinatanong kung kamusta na sila ni Pwet, iisa lang ang sinasagot sa akin ni Alona. "Ganoon pa din, masaya." Well, I can detect in her voice that she's feeling the otherwise. Pero ayoko nang makialam. Ayaw niya kasi magsalita. Hayz!

So yun nga, kagabi tuluyan ng nakipag break sa kanya si Pwet. At eto naman si Alona kahit sabihin kong maghanap na lang siya ng iba, alam niyo ba ang sinasagot sa akin? "Eh mahal ko siya eh, Ganoon na lang ba kabilis palitan yun?"

Gusto ko sabihin sa kanya na oo, kitang kita na ang proweba na hindi na nga siya mahal nitong si Pwet but she's still holding on. Binigyan ba naman kasi siya ng sulat na may mura mura pa, at talagang nag iinit ang ulo niya. Ang pinag awayan? Nagtanong lang naman daw ng mahinahon etong si Alona na "Nagche- cheat ka ba sa akin?"

Naginit ba naman daw ang ulo nito ni Pwet. Tip: Pag nag init ang ulo ng tinatanong niyo, may possibility na nag cheat talaga siya kasi galit eh. Kung mahal mo ba ang isang tao, sagutin mo lang ng plain na hindi ka nagche- cheat. Di naman sa kinakampihan ko si Alona pero tinanong ko siya kung lagi ba siyang nagtatanong ng ganun. Sabi niya noong isang araw lang daw.

Okay, tama na! And so, binigyan ko siya ng mga sumusunod na advice:
*mahirap to sundin pero I think this is necessary pag nangyari sa inyo ang nangyari kay Alona.
-burahin na ang mga picture niyo na magkasama sa freindster, multiply, facebook at sa kahit saan pa. Pero wag mo siyang buburahin sa contacts mo ha, kailangan mo yun to spy on him.
-wag na wag mong ipapakita na malungkot ka o depressed ka. Ipakita mo lang na it's not your loss, kailangan mong pakita sa kanya na kaya mo kahit wala siya. Ipakita mo na it's his loss!!!
-iwasan ang mag isa, hang out with your friends, watch movies and relax.
-eto na ang time mo para magpaganda pa lalo. mag iba ng style, have a new hair cut at kumain ng matatamis.
-wag ipapakita na galit o bitter ka.

Ilan lang naman yan sa mga advice ko sa kanya. At in conclusion, kailangan niya ng bumitaw. Lalo na kung wala ka ng hahawakan pa at wala naman sasalo sayo. Bakit kailangan pang tumalon. Mahirap, oo. Pero kayanin mo.

Tandaan, pag meron ng simtomas, kailangan ng bumitaw. Saka ko na ilalagay ang simtomas. For the meanwhile, to Alona, tama na ang drama! ^_^

Style ng panliligaw

2009-02-03T12:52:00.001+08:00

Sabi nila importante daw ang panliligaw o yung courtship na sinasabi. Doon daw kasi nage- get to know ang isang babae at lalake o 2 babae o 2 lalake. Dito din malalaman ng nililigawan kung dapat nga ba niyang bigyan ng matamis na oo ang nanliligaw sa kanya. Dito din sila minsan nagkaka developan.

Base sa aking karanasan, nalaman ko na ang ilan sa mga STYLE NG PANLILIGAW. At eto ang aking topic for this day.

Style #1: Romantiko style
-Isa itong style na minana pa natin sa ating mga ninuno. Eto yung pupunta ang lalake sa bahay ng babae kasama ang barkada at saka manghaharana. Yung iba naman ay solo mode lang. Kakanta siya ng mga kundiman o kaya kung gusto niya ay rock na kanta (pero wala pa akong kilalang hinaharana ng rock). Siguro eto na din ang kanilang magiging theme song pag nagkatuluyan sila.
-May bouquet pang kasama, either inorder sa mamahaling flowershop o pinitas sa kung saan, madami kasi sa mga babae ang may gusto ng flowers.
-Tapos sasabihan ka ng matatamis na salita tulad ng, "Ang mga mata mo ay sing ning ning ng mga bituin sa langit".
-Medyo effective 'to kung conservative ang isang babae.

Style #2: Bulok style
-Sa sitwasyong ito, eto yung mangaasar pa ang lalake para lang mapansin, pangaasar na tulad ng: babatuhin ka ng bolang papel na pag tumama sayo ay pagkasakit, pero dahil masakit nga ay maaasar ka lang at ibabato mo uli sa kanya yung papel. Tapos bigla siyang lalapit na "basahin mo kaya." Parang tanga lang eh no! Kailangan pang mag bato! Hmp!
-Gagayumahin ng lalake ang isang babae. Hihingi ng tulong sa kaibigang albularyo. Kabulok talaga!
-Gagawin ng lalake ang mga bagay na ikagagalit ng babae para lamang mapansin, nice magkakadevelopan nga sila sa ganoong paraan.

Style #3: Text mate
-Sesendan ka ng higit pa sa 20 na love quotes sa isang araw. Bawat limang minuto kahit walang pang reply ang babae magse- send pa din siya ng magse- send. "Kumain na u?" o "miss u na" o "tc u olways coz i care" o "ano gawa u? gus2 n kta mkta" o "txt txt tau"
-Madalas itong ginagamit ng mga torpe o yung tipong di makapag salita pag nandyan na nag gurl sa harap nila.

Style #4: Suave Style
-Eto ang panliligaw na masyadong mabilis. Mabilis na panliligaw na malalaman mo na lang ay kayo na pala.
-Para sa akin, okay lang naman 'to, pero advice sa mga gurls, be aware. Eto kasi ang mga lalakeng sanay na manligaw at madalas ay iba ang intention.

Style #5: More on Action Style
-Eto naman yung style na akala mo pumupunta punta lang sa bahay niyo, akala mo mabait lang talaga siya dahil sa mga pinapakita niya sayo, dahil di siya nagsasalita ng tunay niyang nararandaman. Malalaman mo na lang, ginagawa niya yun dahil gusto ka niya. Eto ang mga tipo ng manliligaw na more in doing kaysa sa salita.
-Eto ang isa sa paborito ko dahil sa totoo lang ayoko ng madaming satsat. Gusto mo ko, ipakita mo! O di ba?

Well, ilan lang yang sa mga naranasan ko. Pero eto ang conclusion, kapag kayo na dapat tuloy tuloy pa din ang panliligaw ha! Kasi ang panliligaw ay parang pinapakita din ng lalake sa babae ang gagawin niya pag sakaling sila na. Di ba? *wink!

Whatever 10 & inlove ka ba?

2009-02-02T12:44:00.000+08:00

Medyo mahaba haba ang post ko para sa araw na ito. Na- tagged kasi ako ni Mareng Pillar, post daw ako ng 9 na facts at isang barberong fact about me. Unang post ko din ito for the month of February, isa ito sa aking paboritong buwan, alam niyo naman na eto ang month na birthday ng aking Soulmate in which I'll be going home for three days at Valentines month din kaya gusto ko tungkol sa love ang aking ipo- post. Pero for now, facts about me, so here it goes!

1. Mahilig ako sa magagandang papel. Bata pa lang ako, pangarap ko na magkaroon ng pagawaan ng stationary. Mapa notebook, mapa libro collection ko na yun. Pero syempre may mga sulat na ang notebook, kung anu- ano ang mga sinusulat ko. Lyrics ng kanta, kwento, gagawa ako ng comics, meron din akong notebook na puno ng quotes at meron din diary. Pero ngayon di na ako nagda- diary at most of the time, wala na akong masulat sa notebook mula ng nag blog ako at mula noong nag cha- chat kami palagi ni Soulmate kasi naman kinukwento ko na sa kanya ang lahat at sinusulat ko naman sa blog ko ang mga gusto kong isulat.

2. Okay, collection ko nga ang mga books pero dahil sa mahal ng libro dito sa HK, punta na lang ako ng library.

3. Pangarap ko ang maging sikat na author, hanggang ngayon, nagsusulat pa din ako kahit ako at ang kapatid ko lang ang nakakabasa. Nabasa na din ni Soulmate ang mga gawa ko. Isa sa mga paborito kong gawa ay ang "Cinderella Shaine" . Iyon kasi ang naging theraphy ko after ng magulo kong relationship. Hanggang ngayon, iniisip ko pa din kung ano ang gagawin ko doon.

4. Hindi na ako mahilig mag text ngayon, siguro dahil wala naman akong ka text at siguro mas nadadalian ako kung tatawagan ko na lang ang isang tao, mas malinaw pa ang usapan.

5. Dalawang singsing ang suot ko sa kanang palasingsingan ko. Isa ay engagement ring at ang isa ay...wedding ring. Meron din akong suot na bracelet na bigay ni Soulmate at hinuhubad ko lang siya pag maliligo na ako.

6. Pinangarap ko dati ang mag artista hanggang sa I have outgrown it. Nalaman ko kasi kung gaano kadumi ang showbiz, Hayz! Para din siyang politika.

7. Mahilig akong makinig sa musicals especially HIgh school musical. Alam niyo ba na sabi sa Reader's Digest, ang taong mahilig makinig ng musicals na kanta, tend to have a lasting relationship. hehe...

8. Ginanap ang debut ko sa bahay namin at si Soulmate ang aking escort. Alam niyo ba na 2 years ago, di ko akalain na siya ang magiging partner ko? Iba kasi ang naka assign sa post na iyon. Di niya din alam na siya ang escort ko until nakita niya ang pangalan niya sa invitation.

9. Meron akong dalawang kapatid. Isang babae at isang bunsong lalake. Panganay ako sa kanilang dalawa at sobrang miss ko na sila. Sa totoo lang, feeling ko ang ganda ng lahi naming tatlo. Ang bunso kasi namin, tsinito at ang babae kong kapatid, well mana sa ate kaya maganda din. Wahaha!

10. Alam niyo din ba na noong college pa ako, nasa 5th floor ang classroom namin kaya malas ko pag nale- late ako. May mga panahong muntikan na akong masubsob at minsan dahil malakas ang hangin sa 5th floor, pagdating ko pa doon ay sabay liliparin ang palda ko. Talaga naman!

At ipapasa ko ang tag na ito kina: Aries, Jean, Ms panda at si Marlon

Isa pang topic. Sabi ko sa inyo eh, mahaba 'to eh.

Paano mo nalaman na inlove ka? Hindi ka ba makakain? Hindi ka makatulog? Palagi ka bang balisa? O di naman kaya, nananaba ka dahil inspired kang kumain? Bigla ka na lang bang tatawa sa isang tabi habang nagle- lesson kayo dahil meron kang naalala at bigla kang kinilig? Bumibilis ba ang tibok ng puso mo o namamawis ang iyong mga kamay pag siya ay iyong nakikita? Para bang konti na lang at maiihi ka na?

Ilan lang yan sa simtomas kapag ikaw ay inlove! Ibig sabihin madami ka pang pwedeng marandaman kapag inlove ka.

Ako? Paano ko ba nalaman na inlove ako kay Soulmate?

Ikukuwento ko na lang isa sa mga tagpo namin ni "Soulmate" kung saan ko narandaman na eto na nga. As in, this is it!!!

Isang araw, laban sa varsity ng aking best friend na si Jmie kaya nandoon ako sa may field at nagchee- cheer sa kanya. May usapan na kami ni "Soulmate" na magkikita the next day dahil baka masyadong maging busy ang aking best friend kaya kailangan ko ng kausap o kasama man lang. Eh kaso, bigla kong narandaman na mas gusto ko na lang mag isa kaya nagtago ako sa may bandang puno kaya di niya ako nakita. Kinahapunan, nagkita din kami. Buong araw niya na daw akong hinahanap. Medyo na- guilty naman ako kasi nga di ako tumutupad sa napag usapan. Natapos na ang laban at nagkaroon ng meeting ang bestfriend ko pati ang iba pa niyang ka- varsity kaya naiwan kami ni Soulmate na magkasama. Umupo kami sa isa sa mga blue benches, doon pa kami sa may taas, magkalapit ang mukha namin tapos nagkwe- kwentuhan lang kami at nagtatawanan. Tapos sa isang iglap, parang naging gwapo siya sa paningin ko. Narandaman ko ang sinasabi nilang spark. Ang spark na iyon ay dahan dahan lang at nararandaman sa loob ng aking puso. Wahahaha! Ang sarap sa feeling! Para kang nagcla- climax! Ayoko ng matapos ang moment na iyon.

Yun ang maikling story kung kelan ko nalaman na gusto ko si Soulmate, ang pagmamahal ko sa kanya at doon nagsimula and until now, it keeps on growing. Kayo paano niyo nalaman na inlove nga kayo? Hmmm...!! ^_^

snow bear candy memories

2009-01-31T11:41:00.001+08:00

Kaninang umaga, dahil gusto kong picturan ang sarili ko gamit ang cellphone ni Mama (pakialamera eh no?) imbis na cellphone ang nakuha ko, nakakita ako ng pirasong SNOW BEAR na candy na malamang ay binili ni Mama sa Philippine store. "Ma, akin na lang 'to ah!" Pumayag naman siya.

May naaalala lang kasi ako sa SNOW BEAR candy. Naaalala ko kasi ang college days ko. Bago ako sumakay ng tricycle papunta sa labasan ng subdivision namin, palagi akong bumibili ng candy na yun. Tatlong pirasong candy. Kasi tatlo dos pa noong mga panahon na iyon. Sabi kasi nila piso na ata isang candy ngayon. Isa para fresh breath ako pag papasok ng school, isa habang nakikinig sa nakakaantok na prof, isa para ibigay kay Soulmate kung gusto niya. Kung ayaw niya, akin na lang.

Tapos, pagkatapos namin mag lunch ni Soulmate, bibilhan niya din ako ng SNOW BEAR o di naman kaya ng HANY o CHOCKONUT. Naaalala niyo pa ba iyon? Eh Philippine History ang subject ata namin, kakain lang kami ng kakain ni Soulmate kahit sa front row kami nakaupo. Malabo kasi mata ko kaya I insist na sa harap kami.

Naaalala ko din na pag katapos namin mag lunch, kakain nga kami ng SNOW BEAR di ba? Tapos holding hands while walking and while tumatawid. Wala lang, feeling ko lang, part yun ng masasayang araw ko. Hindi pwedeng wala ang SNOW BEAR sa buhay ko kung hindi ay di kumpleto ang araw ko.

It's just something that reminds me of my kalandian days...

cheering competition

2009-01-30T12:56:00.003+08:00

Nasubukan niyo na ba ang sumali sa isang cheering competition?

Ako, oo. It was almost 2 years ago at bigla ko lang na miss ang mga araw na umaga na ako umuuwi at bago ako matulog sesermunan muna ako ng Mama ko pero di ako iimik kasi gusto ko talagang sumali at baka pag sumagot pa ako ay baka di niya na ako payagan.

Nagpra- practice kami sa iba't ibang basketball court ng Molino. Araw araw yun hanggang alas dose ng hatinggabi at uuwi na ng madaling araw. Syempre di pwedeng maligo agad dahil baka magkapasma at pagdating ng umaga, para akong ginahasa ng paulit ulit sa sakit ng katawan ko. Mga kasu kasuhan na kahit sa salon pas ay di mo madadaan. Kulang na lang ay gumapang ako paakyat sa 5th floor para sa aking klase. Ano ba ang ginagawa sa isang practice ng cheering?

Eto ang aming cycle:

1. Meeting point 4:00 pm sa **** court. Dadating ako sa meeting place sharp dahil ayokong nale- late at ayokong may nami- miss at sabi ng instructor namin ay ma- late ay kailangang mag bayad ng piso. Kapos na nga ako sa pambili ng pagkain eh, magbabayad pa ako dahil sa lateness. Sa wakas, makalipas ang isa't kalahating oras, may isa ng dumating.

"Bakit ang aga mo?" tanong sa akin ni Amy, ang cheerleader namin.
"Akala ko ba, 4:00 pm?"
"6 pm na daw, wala bang nag update sayo?"
"Wala." Shit!

2. Sa wakas, makalaipas ang halos tatlong oras, kumpleto na kami at magsisimula na kaming mag stretching. Tapos tawanan, landian at tsismisan. Madalas pagusapan ang isa naming ka mate na laging late tapos di naman ganun kagaling sa pagkuha ng steps. Pinaguusapan din ang mga buhay buhay namin, kung sino ang ayaw naming prof, sino ang prof na pag nagsalita ay kailangan ng payong, minsan naman sinasamahan pa namin mag review dahil meron kaming exam kinabukasan.

3. Tapos, nandyan yung pag isa sa inyo di nakakuha ng steps, uulit ulitin niyo siya hanggang sa makuha niyo na iyon ng tama. Kailangan ng team work dito, ng concentration dahil pag di mo nakuha, patay ka sa mga nakakuha ng steps. Maaasar ka talaga.

4. Break time. Pupumta sa van ang majority of guys sabay mag iinom. (tama ba iyon?) Kami namang mga gurls ay magto- toilet, maghahanap ng barbecue, iinom ng tubig. Tsismisan ulit tyapos bonding na din. Pahinga konti tapos rampa na naman.

5. Tapos, magkaka problema ang CD player, magkaka delay na naman ang practice. Magkakaroon ng sisihan, tapos may magvo- volunteer na magdadala ng maayos na CD player kinabukasan. Countings na lang kami tapos pagdating 11:30 pack up na kami.

6. Sabay sabay maglalakad pauwi ang mga walang pamasahe. Mauuna na ang may mga pamasahe pa at mga takot sa magulang. Magpapaalam at uuwi.

Madami akong natutunan sa halos dalawang buwang pagpra- practice. Magugulat ka na lang may matututunan ka pa pala kahit palpak ang kinalabasan.

-Natutunan ko na sa cheering, may mga nagkaka developan ng damdamin. Magkakaroon ng crush tapos hihingin number tapos malalaman mo na lang sila na pala. Ang bilis nga. Sabagay sabay ba naman kayo umuwi gabi gabi eh. Buti na lang di ako na develop sa kung sino sino dahil nag focus ako ng husto sa cheering. At nung mga panahon na iyon, magulo na ang love life ko. Ayoko na siyang dagdagan kahit pa nali- link sa akin ang instructor. (duh?)

-Nalaman ko din na importante ang team work dito, walang mangyayari kung kukutyain mo lang ang isang taong parehong kaliwa ang paa. Kailangan mo siyang turuan dahil ikaw din ang mapapagod kung paulit ulit kayo.

-Kung wala kang kaibigan, sumali ka lang dito at magiging kaibigan mo silang lahat. Pati yung guy na akala mo patahi- tahimik lang dati sa klase niyo, aba'y mala JUSTIN TIMBERLAKE pala sumayaw!

-Natutunan ko din na kailangan nasa kondisyon ang katawan mo. Kung gusto mong pumayat, sumali ka na dito. Pero kailangan ng determination. Kung ayaw mong mapawisan at ayaw mong maamoy ang umaalingasaw mong amoy, sa bahay ka na lang at mag aircon.

-Kahit papaano, nakaka- miss pag nasa bahay ka lang. Feeling ko kasi ng mga panahon na iyon, sa kalye na ako nakatira eh dahil umuuwi na lang ako para matulog at kumuha ng gamit.

-Kahit anong kinalabasan, sa bandang huli kahit talo kayo, okay lang. Malalaman mo ang pinaka importante sa lahat. Ang makisama, ang magkaroon ng kaibigan. One for all, All for one ang drama namin. Ang mga friendhip na nabuo. Hindi ganoon ka importante ang manalo, dahil feeling ko panalo na kami noong nakasayaw kaming lahat ng sabay sabay at meron kaming nabuo.

Alam mo ba kung ano kinalabasan ng competition?

Ayun, talo.

Why not slow down the process?

2009-01-29T18:01:00.001+08:00

Hay naku, meron akong nabasang news!!! Grabe talaga! Merong isang mag asawa na dahil sa hirap ng buhay naisipan nilang patayin na lamang ang lima nilang anak (dalawa doon ay twins!) at patayin na din ang kanilang sarili. Alam mo kung ano ang rason? Dahil lang sa pareho silang nawalan ng trabaho!?? Di ba nila alam na that's the worse thing you can do to your children. Kung sa tingin mo di mo na kaya, bakit kailangan pang idamay ang mga anak mo? Alam mo kung ano ang rason ng mga magulang nila na malamang ay nasusunog na ang mga kaluluwa sa impiyerno ngayon, dahil kung sila (parents) lang daw ang magpapakamatay, paano na ang mga anak nila? Grabe, hina ng faith! Gusto niyo mabasa ang full story? CLICK HERE!!!

Kakatopic ko lang kagabi ang about sa katakutan ko sa death, tapos eto ang mababasa ko ngayon?

Mga praning!

Nakapag fax pa nga yung tatay sa tv station eh para ipaalam ang gagawin nila. Kitams? Meron pa silang fax machine? Kami nga wala eh. Eh di ibenta na lang sana nila ang fax machine o mag benta sila ng turon sa daan.

Guys, alam niyo naman na masusunog ang mga kaluluwa niyo sa impiyerno kung magpapakamatay kayo no? Oo lahat naman tayo ay mamamatay so why not slow down the process? Toinx!

Okay, yun lang. Don't do that at home ha!

Alive like me

2009-01-28T21:58:00.002+08:00

Hindi ko alam kung ano ba ang meron sa akin at naiisipan kong panoorin ang mga sumusunod na movie o palabas sa tv: AIR CRASH INVESTIGATION, GUITAR, DEAD LIKE ME AT THE HAPPENING. Lahat may patungkol sa death or something. Kung meron akong isang kinatatakutan sa lahat, yun ay ang mamatay. I know I'm being foolish dahil lahat naman tayo ay dadating sa point na yun ng ating buhay. Sa totoo lang, pinaghandaan kong mabuti ang post na ito dahil iniisip ko pa lang siya, hindi ko na kaya. Ganoon ako kahina.

Meron akong nabasa na quote mula sa book na "Tuesdays with Morrie". Itatagalog ko na lang dahi hindi ko kabisado yung english version. Ang sabi doon, kung di ka pa ready mamatay, ibig sabihin, di ka pa talaga handang mabuhay. Lagi ko yun iniisip sa tuwing naaalala ko na may hangganan din ako. Pero meron akong katwiran dyan eh, bakit pa kailangan mabuhay kung mamamatay ka din naman? HAHA! I know I'm being irrational here pero yan muna ang gusto kong paniwalaan sa ngayon.

Doon sa movie na GUITAR, merong isang babaeng mamamatay na within 2 months at sa mismong araw na nalaman niya iyon, she got fired from her job at nakipag break din sa kanya ang boyfriend niya. Grabe no? Pero ayoko i kwento ang ending at baka sabihin niyo spoiler ako. So ang gagawin ko na lang ay ilalagay ko ang sarili ko in her shoes. Ang sakit nun ah. Tutal meron akong 2 months di ba? Hindi ko sasabihin sa family ko na mamamatay na ako, siguro di ko na aawayin ang kapatid ko at lagi na akong makikipag laro sa kapatid ko at tutulong na din ako sa gawaing bahay. Sa gabi na lang ako siguro makakapag blog dahil wala na akong much time para manood ng movie tulad nito. Siguro iinom ako at magpapakalasing kahit na magka allergy pa ako, at siguro di na ako matutulog. Toink! Hay naku, change topic na pwede?

Doon tayo sa THE HAPPENING. Bakit ba may mga movie na tulad nito? Yung may kakalat na virus at uubusin ang population o di naman kaya ay dahil sa global warming, magkakaroon ng malaking malaking tsunami at magyeyelo ang buong New York City. Buti wala nun sa Pilipinas eh no? Alam niyo din ba yung movie na 28 DAYS LATER? Grabe, kung di lang ako matatakutin, naging favorite ko na yun. Pero isa yun sa mga pinaka nakakatakot kong napanood. Panoorin niyo kung di niyo pa napapanood. Matagal na ang movie na yun actually. Sa totoo lang kasi di naman ako malaking fan ng mga zombie. Pero noong bata pa ako nagkaroon na ako ng panaginip na nagkalat na daw ang mga zombie sa subdivision namin at ang ginawa ko sa panaginip ko? Nagtago sa kisame. Hehe, nice idea! Meron pa ngang isa eh, isang version naman, nagtago ako sa may banyo. As if? Buti na lang panaginip lang siya no?

Anyway, sabi ng mga scientist, o eksperto darating yung time na mamamatay ang sun tulad ng ibang stars di ba? Di ko na inalam kung kelan siya mangyayari pero sure ako na maaapektuhan ang mga magiging anak ko sa talampakan. Kung may lampas man ng talampakan, yun na yun. Tapos, ano sunod na mangyayari? Mawawalan na ng living things dahil wala ng sun. Di kaya nakalipat na ang humanity sa Mars by that time? Kakatakot. Oo na matatakutin ako. Okay think positive pero be prepared for the worse. Buti di ko siya maaabutan.

Ano ba naman 'tong pinagiisip ko? Pero guys, siguro naman open minded kayo di ba at alam niyo na di ito malayo mangyari?

May kasabihan din si Mama na kung mangyayari, it means that it is meant to happen. Pero ayoko ng ganoong rason, ewan ko kung bakit. Hay, napaka komplikado naman nitong naiisip ko. Okay, so dahil gusto ni God at tapos na ang mission natin dito sa mundong ito kukunin niya na tayo.

Okay po. Sige na nga po God, payag na ako... pero wag muna ngayon ah, wag din bukas at sa susunod pang bukas! Please ^__^

give u five

2009-01-27T19:12:00.003+08:00

(Okay, kalimutan na ang nangyari kagabi. Chinese new year pa naman! So, erase erase erase!)

Oo nga pala, ang layunin ng post na ito ay para lalo niyo pa ako makilala ng husto. Pero bago ipagpatuloy ang post na ito, meron lang akong ilang paalala.

Unang una, di ako perpekto. Sabi nga ni Ai Ai at ni Soulmate: Nobody's perfect, but practice makes perfect but nobody's perfect so WHY PRACTICE? Gets niyo? Hindi ako yung tipo ng tao na magpapasaya sa inyo araw araw, at lalong hindi ako ang taong para sa inyo kung mataas ang expectations niyo sa isang tao. Kaya kung feeling niyo perfect kayo, wag niyo na lang 'to basahin.

1. Hindi ako simpleng tao.
Naaalala ko pa noong nasa elementary o highschool pa lang ako, kung tatanungin ko ang isang kaklase kong lalake kung ano ang gusto niya sa isang babae, lagi niyang isinasagot sa akin na "yung simple lang, yung walang arte sa katawan". Gusto ko siyang sagutin na "so gusto mo ng taong di naliligo?" pero joke yun sa sarili ko kaya di ko na lang isinaboses. Iba kasi yung definition niya ng simple eh. Yun nga, di nga ako simpleng tao tulad ni Gloc 9. Isa akong babaeng di mapakali kung di naliligo ng 2x sa isang araw, isang babaeng iritable na agad kung may pimple sa mukha ko kaya iniingat ingatan ko ang mukha ko, kumbaga hawakan mo na ang kuko ko, wag lang mukha ko. (Pero ibang usapan na pag si "Soulmate" ang hahawak di ba?) At higit sa lahat, di ako lalabas ng bahay ng walang something sa mukha. Ayokong nakikita ng ibang tao na wala sa ayos. Ewan ko ba kung bakit, siguro dahil nakasanayan ko na iyon o masyado lang akong feeling.

2. Madalas kong isipin ang nararandaman ko bago ang nararandaman ng iba.
Pinipilit kong magbago dahil alam ko mawawalan ako ng pamilya o kaibigan o "Soulmate" kung ang heart ko lang ang proprotektahan ko. Ayoko kasing masaktan. Kahit noong bata ako takot akong madapa, kaya as much as posible di ako magba- bike. Ako din ang tipo ng tao na malakas ang defense mechanism. Huwag na huwag mo kong aasarin kung ayaw mong matabla.

3. May pakialam ako sa mundo.
Sa mundo meron naman akong pagmamalasakit. Hindi ako nagtatapon ng balat ng candy o ng kung ano pa man sa kalye o sa daan, tinatapon ko siya sa bag ko o kaya sa basurahan. Hindi rin ako naninigarilyo dahil sa air polution, o nagtatapon ng dumi sa ilog dahil lalo lalala ang water pollution. Ayokong dumating ang panahon na babalik din sa akin ang mga tinapon kong kalat. Napanood ko yun sa TV.

4. Mahal ko ang pamilya ko at ang mga taong nagmamahal sa akin.
Pero madalas ko pa din silang nasasaktan.

5. Meron akong malaking malaking pangarap at hinaharap.
Wag kang green minded! Ang ibig kong sabihin ay dahil nga di ako simple, kahit di naman kami yung sinasabing may kaya, at kahit sabihin ng mama ko na wag daw ako magsalita ng tapos, alam ko sa sarili ko na hindi lang ako hanggang dito. Alam mo ba kung ano pangarap ko? Ang magka anak ng isang dosena at titira kami sa isang hacienda! Wahaha! Kung sa globe nga everything's posible, sa akin pa kaya. Wohooo!!!

Marami pa akong masamang ugali, wag kayong magalala, di ako nagnanakaw o pumapatay o nanunulot ng boyfriend, pero nagpapakabuting tao na naman ako eh. Yan lang muna ang ilan sa mga bagay (postive and negative) ang kaya kong i- admit sa inyo. Sana di kayo na dismaya at sana matanggap niyo pa din ako. Alam kong di lang akong ang hindi perpekto sa mundong ito.

PLS URGENT!!! TO ALL BLOGGERS!!!

2009-01-27T01:27:00.003+08:00

Minsan lang naman ako manghingi ng favor sa inyo di ba? Tsaka malakas naman ako sa inyo di ba? Please lang, pa visit naman ng site na ito, eto ang blog namin ni "Soulmate". Matutuwa talaga ako kung babasahin niyo siya, di naman necessary mag comment pero mas maiintindihan ko kung ang comment mo ay mula sa simula ng post namin. Nakaka apat na post pa lang kami, pero I'll really appreciate it kung babasahin mo siya simula para maintindihan niyo siya ng husto.

At kung bibisitahin niyo siya, thank you, thank you, thank you very much! I owe you one ^^

Maya maya lamang...

wait lang, may isa pa! PLSSSS!! really need your help in this!

naaalala niyo pa ba ang post ko about sa moving on? Makikita niyo siya dito! Ba't ganoon, dahil wala akong magawa masyado kagabi este ngayon, napadpad ako sa site na ITO! Oo yan mismo! Medyo hawig lang kasi sila...

What am I gonna do? Nag message na ako doon sa user pero ba't ganoon, di ako mapakali.

walang maisip na title, sorry ^^

2009-01-25T20:59:00.008+08:00

Ayan, ang mga pagbabago sa akin for the year 2009. Miss ko na ang straight kong hair at ang una kong pagpapa curl pero I have to embrace my latest hair. Okay tama na ang usapang buhok! Change topic na tayo.

Kakapanood ko lang ng movie na slumdog millionaire at kahit medyo bangag na ako ngayon, masasabi ko na ang ganda ng movie. It's really fascinating. A must see movie. Kakaiba ang setting at talagang makakatotohanan. Ang swerte niya nga lang which is dumadating sa tao once in a while. Ano nga ba yung sinasabi nila about luck? Parang ganito lang yun eh. Ang luck daw dumadating sa ating life not everyday so kapag dumating ang luck na iyon, wag mong iisipin na chamba lang yun or anything. Make the most of it. Bukas kasi o kahit mamaya lang nawawala na yan. Ay, ako lang pala nagsabi niyan. Kung may nagsabi man ng mga katagang yan, pasensya na di kita kilala.

Chinese new year na tomorrow, este ngayon na taa simula nun since madaling araw na. Wala akong masabi pero ang sarap magsulat eh kasi kalat ang topic, buhok napunta sa slumdog millionaire tapos napunta sa luck tapos napunta sa chinese new year.

Free style ang tawag dyan, who cares?

Last topic, gusto ko kasi mag sulat tungkol sa aking "Soulmate".

Ka chat ko siya kanina and I'm so happy. Pero mas masaya pag kasama ko na talaga siya no? Narandaman niyo na ba na feeling niyo nakita niyo na ang isang taong makakapag complete ng mga pangarap mo sa buhay? Yung tipo ng tao na kahit ano pa man, willing kang ibigay ang lahat para sa kanya, yung tipong nakikita mo na ang future mo na kasama siya?

Yung tipo ng tao na willing kang makasama kahit wala na kayong ngipin at nagto- torrid pa din kayo? (sorry sa kumakain) Yung taong hahawakan ang kamay mo habang pinapanood niyo ang limampung apo niyo na tumatakbo sa malaki niyong garden at kakantahan ka ng kantang "you're still the one" by Shania Twain? God, better sleep now! I'm day dreaming again. I mean night dreaming! Nagta- type ng tulog! Wahahaha!

Oo, about love na naman. Pero kung di ko siya isusulat, o ilalabas, mababaliw ako.

curly hair

2009-01-24T12:23:00.000+08:00

Hindi na ako masyado nakakapag blog hopping these past few days kasi naman nagpakulot na ako ng hair. Not once! But twice!!!

Okay, so may nadagdag na naman sa history ng aking buhok. Kulot na siya ngayon pero syempre may part na straight. Saka ko na lang ilalagay kung anuman ang hitsura niya sa ngayon, para sa akin kasi nagmukha akong exotic dahil buong buhay ko straight ang aking hair (never siyang naging gay!)

Noong una kasi akong nagpakulot, malalaki ang mga curls na ginawa sa akin at talagang wala halos nakapansin na nagpakulot ako the next day. Masakit sa damdamin at sa bulsa kaya bumalik ako kinabukasan at sinabi kong ulitin nila ang pagkulot.

Ganito ang aming naging conversation: (itago na lamang natin ang stylist ng aking hair sa pangalang "Chung")

Chung: You shampoo your hair?
Ako: No, I did not even wash my hair, nor comb it and now it's almost straight! I want you to redo it.
Chung: Maybe you don't know how to care your hair, you should do like this. (at saka niya inikot ikot ang daliri sa buhok na parang siraulo)
Ako: I don't want to do that everytime. (at isa pa baka pagkamalan akong baliw sa pilipinas pag ginawa ko yan) I want it to look like natural curl. Not like this!!!

Hayz! Halos maubusan ako ng english sa pakikipag usap sa kanya dahil hindi ako aalis doon sa parlor hangga't di nakukulot ang aking hair.

Hayun, sa bandang huli nakulot din siya.

May nadagdag na naman sa history ng aking hair. Dalawang beses siyang nakulot 21 & 22 January. So take note dahil meron tayong exam mamaya! HAHA! Joke!

Makapagsulat na nga lang ng may saysay.

Alam niyo ba na chinese new year na sa Monday (26 Jan) at wala akong pasok for 4 days including Sunday.

Hihiga na lamang ako sa kama at manonood ng movies. Sa wakas at dahil di ko muna masisilayan pansamantalaya ang aking magagaling na amo. Ayoko sila ilagay sa aking blog kasi naman baka madungisan ang post ko na ito. So enough said.

Deathly Hallows

2009-01-23T12:16:00.001+08:00

Natapos ko ng basahin ang Harry Potter and the Deathly Hollows. Ngayon ko lang siya natapos kasi nanghiram lang ako sa library. Actually isang linggo na mula noong natapos ko siya pero hanggang ngayon hooked na hooked pa din ako. Ang ganda ng story, ma- action at talagang may matututunan ka. Feeling ko nga gusto ko na din mag aral sa Hogwarts. Pero hindi biro ang imahinasyon ng aking idol author na si J.K. Rowling ah!. Sabi niya kasi doon sa libro niya, naisip niya lang daw ang story na iyon nang siya ay nasa train. At bata pa lang daw siya mahilig na siya sa books. Hay, parang ako!

Siya ang gusto kong tularan.

I mean tutularan ko siya.

Oo nga pala, alam niyo ba na nasa "TO DO LIST BEFORE I DIE" ko ang basahin ang Harry Potter series. Sa wakas, at may iche- check na naman ako. Way to go!

15 months

2009-01-22T12:44:00.000+08:00

Okay, medyo magpapaka- emo muna ako sa ngayon. Alam niyo ba na uuwi ako sa Philippines for three days para magbakasyon. Yup, three days lang. Pangalawang uwi ko na ito na tumagal lamang ng tatlong araw. Grabe no? Tatlong araw lang. At alam niyo ba kung ilang buwan ko inaasam asam at ini- imagine ang tatlong araw na ito? Hinintay ko siya ng almost 6 months. (Well, alam ko meron pang mas matagal ang paghihintay sa akin pero ngayon ko lang nalaman na ang hirap din pala maghintay. Lalo na sa mga OFW na uuwi lang once every 5- 6 years dahil meron silang kontrata. WTH ang paghihintay!)

Tatlong araw.

Saka ko na ipagtatapat ang buong pangyayari sa tatlong araw na iyon. Ang masasabi ko lang, di mababayaran ng pera o kahit ano pa man ang pag uwi kong iyon. Nakasama ko ang mga kapatid ko, nag bonding kami at nakasama ko si "Soulmate". Bawat segundo ay mahalaga. At alam niyo ba na bawat segundo ako masaya nang tatlong araw na iyon. Na hindi ko pinagsisihan na umuwi ako. Pero may part sa akin na nagsisisi dahil bumalik pa ako dito sa Hong Kong. (Alam ko malapit lang siya sa Pilipinas pero may dagat pa din sa pagitan di ba? Huwag nang kumontra.)

Sometimes it's all about making decisions din kasi eh. Dahil meron akong pangarap na gusto ko munang tuparin dito sa Hong Kong, dahil para sa pamilya ko din 'tong ginagawa ko, para din naman 'to sa magiging pamilya ko kaya for the mean time kailangan munang mag sacrifice.

Anyway, gusto kong alalahanin ang nangyari noong ako ay nasa bahay ni "Soulmate" at ako ay papaalis na. Nakahiga kami sa kama niya habang nilalagyan niya ng kanta ang mp3 ko. Kina- cuddle lang naman ang isa't isa hanggang sa matapos na ang paglilipat niya at humarap siya sa akin. Mukhang pareho kami ng iniisip. Ilang oras na lang at aalis na kami papunta sa airport at di pa uli namin alam kung kelan kami uli magkikita. Tinitigan ko lang ang mukha niya. Sinusubukang kabisaduhin ang bawat feature ng kanyang mukha, sinusubukang kabisaduhin by mind and by heart. Natatakot akong dumating ang oras na di ko na maalala ang hitsura niya. Maya- maya lang, narandaman kong umiinit na naman ang mga mata ko. Maiiyak ako. Nauna siyang naluha. At bago pa tumulo ang luha ko, niyakap ko na siya. Meron kaming naging conversation eh. Sabi niya di daw magtatagal mawawala din ang ganitong moments namin. Sabay na daw kami palagi aalis. Darating yung time na wala ng bye bye dahil kung aalis ako, kasama na daw siya. Naniniwala ako sa sinabi niya.

Okay, tama na.

At baka madamay ko pa kayo sa ka- emo- han ko na 'to.

Gusto ko lang siya i- share kasi siguro hanggang ngayon, nararandaman ko pa din ang pain na malayo sa taong mahal mo.

Pero alam mo kung ano pampalubag loob sa akin ni "Soulmate"? "Baby, malayo lang tayo physically pero ang hearts natin magkasama."

Oha Oha!

Oo nga pala today is our 15th monthsary! To Soulmate, HAPPY HAPPY HAPPY 15TH MONTHSARY! More monthsaries and anniversaries to come! I love you...

P.S. Ilang days na lang, magkikita na tayo!

Love lessons 2

2009-01-21T13:43:00.000+08:00

These past few days, madalas ang pagtatalo namin ni "Soulmate". Iba iba ang rason pero iisa ang kinalalabasan. Inaamin ko meron akong kasalanan at alam din naman niya na meron din siyang kasalanan. Sa bandang huli na namin nalalaman iyon. Pero madalas, kapag nagtatalo kami at parehong mainit ang ulo, feeling ko/niya tama ako/ siya at mali ang isa. Sa totoo lang naman kapag kami ay nahihimasmasan na, pareho naman namin ina- admit na may kasalanan kami pareho sa pangyayari tapos paguusapan namin kung ano ang dapat naming maging solusyon.

Heto ang ilan sa mga advice na natanggap ko sa mga malapit kong kaibigan o kamag anak o mga nare- realize ko lang kapag kami ay nag tatalo. (Ayokong ilagay ang term na nagaaway kasi kapag nagaaway, ang pangit pakinggan, parang galit kami sa isa't isa which is hindi naman. Nagtatalo kami kasi we're trying to make it right, kumbaga may kanya- kanya kaming way pero in the end, iisa lang naman ang gusto naming mangyari).

-Kapag mainit ang ulo ng isa, kailangang kumalma muna ang isa. Kasi kung hindi kakalma ang isa at sabay kayong iinit ang ulo, walang mangyayari at di lang kayo magkakaintindihan. Lalo lang kayong maguguluhan at lalo lang kayong magkakasakitan.

-Kapag may sasabihin ang isa, kailangan matutunan mong makinig kahit alam mo namang may point ka din naman. Pakinggan mo muna ang point niya kahit nangangati ka nang magsalita at kahit walang point ang sa kanya. Saka ka na magsalita kapag tapos na siya sa point niya. Ilabas mo na ang mga inipon mong salita, subukang wag taasan ang tono ng boses. Pero kung hindi mo na kaya at talagang feeling mo sasabog ka na, ilabas mo kasi masisiraan ka ng bait kung itatago mo lang ang iyong nararandaman.

-Isipin mo munang mabuti kung tama bang magalit ka sa rason na ito o nag iinarte ka lang. May proweba ka ba o ang utak mo lang ang siyang gumagawa ng ikakagalit mo? Tandaan mo pag galit ka, makakagawa o makakapag bitiw ka ng salitang for sure eh ire- regret mo kalaunan.

-Matutong mag sympathize. Subukan mong ilagay ang posisyon mo sa posisyon niya. Kung tama siya, then tama siya pero kung mali siya, doon mo na ipaglaban ang point mo.

-Hangga't maaari iwasan ang pride o ang ego. Tandaan ang kasabihan, "It's better to lose your pride to the one you love than lose your love because of pride".

-Matuto din mag tira ng pride para sa sarili. Applicable to kapag kinaliwa ka na o tinapakan na ang iyong pagkatao.

P.S. Okay aaminin ko di ko naman lagi sinusunod ang mga nasa itaas pero pina- practice ko na siya. laging tatandaan na kung sa tingin niyo di niyo na maso- solusyunan ang isang pagtatalo, ibig sabihin hindi siya problema. Sinasayang niyo lang ang mga laway niyo at ang oras na sana ay pinagme- make love niyo na lang.

Picture taking

2009-01-18T20:55:00.010+08:00

Eto ang nangyari sa akin sa week end. Well, picture speak louder than words so enough said!

Long lost relatives

2009-01-18T01:22:00.016+08:00

Medyo naging busy ako this week kaya di ako masyadong nakakapag blog or blog hopping. You know where I am up to? Kinilala ko lang naman ang ilan sa aking mga ninuno at kung kanino ako nagmula. Nagmuni muni ng konti at medyo nag senti. More clues? Heto:

Dati, madalas kong nararandaman na may pagka dugong berde este bughaw ako. Noong nakita ko sila lukso ng dugo ang aking narandaman. (Gosh, ang lalim!)

Nakipag jammin' din ako sa mga dati kong barkada, si Brad and Gelina.Ex ko siya dati kaso mas mahal ko kasi si "Soulmate" eh.

Ngayon alam ko na kung kanino ako nagmana.

Sige nga, hanapin ang pagkakamali sa picture na 'to, ang makahula ay papayagan maging lolo ang aking Lolo Albert Einstein.

Okay, yan na muna sa ngayon. To be continued...

Ang scientist at ang model

2009-01-14T17:09:00.004+08:00

Isang gabi, naguusap ako at si Soulmate...

SM: Naaalala mo pa ba noong nasa gradeschool tayo kung ano ang gusto ko pag laki ko?

Ako: Oo, gusto mong maging scientist. Nakalagay yun sa yearbook eh. Nakalagay pa nga doon sciencetist. As in s-c-i-e-n-c-e-t-i-s-t. hehehe, di bale di naman kailangan ng spelling sa pagiging scientist eh.

SM: Oo nga.

Ako: Eh yung akin ba naaalala mo?

SM: Oo, gusto mo maging model.

Ako: Oo nga eh kaso eto ang taba ko na di ba?

SM: Ano ka ba? Di naman kailanagn sexy ka para maging model ah. Tsaka sexy ka na naman ah.

Ako: Ikaw lang nagsasabi niyan eh. Pero gusto mo tuparin mo pa din ang pangarap mong maging scientist, ako magiging assistant mo.

SM: Assistant lang? Di ba pwedeng ikaw na lang ang specimen ko?

Ako: Okay lang naman, hehe, e- experimentuhan mo ko.

SM: Oo tapos ako naman magiging photographer mo tapos display natin sa bahay natin lahat ng picture mo.

Ako: Ganoon? Gagawin ba nating wallpaper?

SM: Oo. Kahit anong gusto mo.

Ako: Talaga?

SM: Oo naman.

Ako: Okay.

Sunog na penis

2009-01-10T12:06:00.003+08:00

Kanina dahil sa wala naman akong masyadong ginagawa, nagbasa ako ng balitsa sa yahoo. At alam niyo ba naman kung ano ang nabasa ko? Eto:

Meron isang babae from Australia na sinunog ang "genitals" ng kanyang asawa dahil sa pambababae nito at iyon din ang naging dahilan kaya nasunog ang kanilang bahay at nagkaroon ng damage na tinatayang 700,000 US Dollars!!??

After the fire spread through the family home, Rajini Narayan, 44, told neighbours she had only wanted to burn her husband's penis "so it belongs to me and no one else," prosecutors said.

Malamang ikinamatay ng lalake ang sunog di ba? Kamusta ka naman?

Meron na din akong nabalitaan na di ko alam kung saan lugar, meron namang isang babaeng ginunting/ pinutol ang "penis" ng kanyang asawa dahil nga meron itong affair sa ibang babae.

Okay, sabihin na nating niloko nga tayo ng lalakeng pinakamamahal natin pero worth it ba pag pinutol natin ang penis nila? I don't think so. Lalo mo lang pinatunayan na wala kang karapatan sa kanya dahil sarili mo lang ang iniisip mo. Nasaktan na din naman ako dati at talagang nagalit and all pero sa tingin ko hindi solusyon ang idamay ang dating naging parte din ng katawan mo.

Alam mo kung ano ang dapat gawin? Makipaghiwalay ka na. Live your life. Kayanin mo ng wala ang taong walang ginawa kundi saktan ka. Pero kung di mo na talaga mapigilan, gawin mo ang gusto pero wag ka nga lang mag iiwan ng bakas. Di yung susunugin mo pa ang buong bahay. Sayang yung bahay. LOL!

Move On

2009-01-07T21:41:00.006+08:00

Naku, sa lahat ng nakabasa ng aking last post, pasensya na, masyado lang akong nadala sa aking premenstrual blah blah! Kaya ngayon, alam niyo na mahirap akong maging kaaway dahil uhm, basta lang hehe... At eto, sa wakas panibagong post na naman. Ang post na ito ay tungkol sa isa sa pinakamasakit at pinakamahirap gawin. Ang pagmo- move on. Uy, wag kayong magalala, kami pa din ni "Soulmate" ko! (At 'till the end of time na yun, wag ng kumontra kung ayaw niyo masaktan).

Meron na naman kasi akong napanood na movie na medyo naka- relate din ako. Ang title is "Forgetting Sarah Marshal". Grabe, matatawa kayo and at the same time makakarandam kayo ng something kasi siguro iilan sa inyo ay nakaranas na ng ganito. Ang ipagpalit ka sa ibang babae o lalake o di naman kaya ay ginamit ka lang o di naman kaya ay matagal ka ng niloloko. Naranasan ko na din naman ang ganyang moment ng aking buhay. Okay, ganito kasi yun. Batang bata pa ako noon, siguro 14 years old at nasa 2nd year high school pa ako. Meron akong naging boyfriend (tawagin na lamang natin sa pangalang Ulo) na nakilala ko nang ako ay nasa first year high, nag break kami pagkatapos ng three months and then nagkabalikan nang nag 2nd year na nga ako. Mahigpit ang Mom ko syempre batang bata pa nga ako noon at may gatas pa din ako sa labi pero minsan naman ay nakakatakas ako para makipagkita sa kanya. On our second time around, (shit, di ko na halos maalala kasi naman parang binaon ko na siya sa kailalim- laliman ng aking anit), uhm, as far as I can remember naging okay naman ang lahat. Wala naman kaming naging major problem, wala akong naririnig na 3rd party or whatsoever. Basta yun na yun. Kasi sa totoo lang, ayoko ng halungkatin pa ang diary ko noong ako ay bata pa dahil nasa Pilipinas pa yun eh. (Ang naaalala ko lang, alam mo kung ano? Eto yung pupunta dapat ako sa bahay ni "Soulmate" (a.k.a. bestfriend) dahil birthday niya, nagpasama lang naman ako sa isa kong friend na pinakilala naman sa akin si Ulo. Alam niyo naman kaming mga teenagers. Basta sa pagkakaalala ko niligawan niya ako.) Anyway, balik tayo sa aming 2nd time around. Nakipag break siya sa akin, ALAM NIYO BA IYON??? It goes like this: (nagusap kami sa phone)

Ulo: May sasabihin ako sayo? (malungkot ang boses, if I know pretending lang naman siya!!!)

Ako: Ano iyon? (I can smell something will happen na)

Ulo: Uhm, ano kasi eh, may nakilala akong girl named %$&*(@ Madalas kasi kaming magkasama at napaglalaban niya ako sa parents niya. (So? Ano naman ngayon? Tingin mo ba ipagpapalit kita sa parents ko? Mapapakain mo na ba ako? Anong pinagmamalaki mo? Yang ulo mo?)

Ako: And then? (Cindy, easy ka lang.)

Ulo: Ano kasi eh, di ba hindi na tayo nagkakasama kasi pareho tayong busy. (Yah, right! Damn excuses!)

Ako: Alam mo diretsuhin mo na lang ako, pwede ba?

Ulo: Sa tingin ko mahal ko na siya eh. (Sabi ko na nga ba eh!)

Ako: Eh di break na tayo. (malumanay kong sagot sabay baba ng phone)

Tumungo ako sa kwarto at saka nagiiiyak. Why???? Ano naman ngayon kung lagi kayong nagsasama? Ano naman ngayon kung napaglalaban ka niya? So mahal mo na siya sa lagay na iyon? Ang bilis naman! Kung anu- ano ang tumakbo sa isipan ko ng mga panahong iyon. Di ko alam kung bakit ako umiiyak.

a. nasaktan ang puso ko.

b. di nakayanan ng pride/ ego ko at lalake pa nakipag break sa akin.

c. so may mas maganda pa sa akin, ganoon?

d. all of the above

Nang mga panahon na iyon, wala sa isip ko ang ganti, ang alam ko lang ay masakit, as in masakit. Bakasyon pa naman at maghapon lang ako nasa bahay noon. Pag naglilinis ako ng bahay at mapapatugtog ang kahit anong love song, naiiyak na agad ako. Syempre ngayon, wala na yung sakit at di na ako bitter kaso naaalala ko yung sarili ko ng mga panahon na iyon. Naaawa ako. Ang tanga tanga ko. Kung pwede ko lang kausapin ang dating ako, eto ang gagawin ko:

Future: Ano ka ba! Lalake lang yan, pag di ka pa tumigil sa kaiiyak babatukan na kita eh.

Past: Ang sakit sakit kasi eh, dito o! (sabay turo sa puso)

Future: Ungas ka ba? Dapat nga matuwa ka pa eh, at least di kayo nagkatuluyan ng Ulo na yun, e kalaki ng ulo eh. Ano na magiging hitsura ng anak niyo pag nagkataon? Mukhang may hydrocephalus? Gusto mo ba nun?

Past: Hindi... e kaso minahal ko siya

Future: Feeling mo lang yun pero hindi. Crush lang yung nararandaman mo sa kanya, tingnan mo pagkalipas ng ilang taon mare-realize mo na nandyan lang pala sa tabi tabi ang one true love mo.

Past: kaso...

Future: Promise, pagtatawanan mo na lang tong bahagi ng buhay mo pag nandito ka na sa sitwasyon ko.

Past: Pwede ba magtanong? Gwapo ba yung one true love ko?

Future: Di lang gwapo, matangkad pa, maputi at mabait. Napakalambing nga nun eh.

Past: Kilala ko na ba siya? Sino ba siya?

Future: Well, di ko pwede sabihin sayo sa ngayon.

Past: Describe mo pa nga siya.

Future: Ano ba gusto mo malaman?

Past: Malaki ba-

Future: Ay malaki.

Past: Malaki muscles niya.

Future: Ay yun ba, sorry. Oo naman malaki din yung muscles niya. Basta siya yung tipo ng tao na pag niyakap mo feeling mo prinsesa ko kasi napaka prince material niya.

Past: Mayaman ba siya?

Future: Mayaman sa pagmamahal.

Wahahaha! natatawa naman ako sa sarili ko ngayon.

Kasi sa totoo lang, nangyayari ang lahat dahil may dahilan. Nag break kayo kasi may dadating na mas karapat dapat sayo. Ganoon yun.

Oo nga pala, pag kayo ba iniwan ng isang tao tapos bumalik siya, tatanggapin niyo pa ba ulit? Kung ako ang tatanungin? Hindi na. Know why? Kasi kung mahal kayo ng taong iyon, in the first place bakit kayo iiwanan. Parang eto lang yan eh, "shame on you if you fool me once, shame on me if you fool me twice". Hay basta life goes on! Pag nangyari yang break up break up na yan, kayanin niyo ang mag move on. Di madali pero darating din naman yung time na babalik balikan niyo ang past and then sasabihin niyo sa sarili niyo na ang tatanga niyo pala. Yung tipong gusto mo ng batukan ang sarili mo dahil nagpakatanga ka ng ganoon.

Tuesday Afternoon

2009-01-05T17:54:00.007+08:00

Sabi na naman ng napanood ko, malalaman mo kung siya na ang taong para sayo hindi sa nararandaman mo sa kanya kundi sa kung ano ang napaparandam niya sayo (sa sarili mo) pag magkasama kayo. Gets mo? It's like, masasabi mong siya na ang "the one" kapag napaparandam niya sayo na may importance ka sa mundong ito, na may dahilan kaya ka humihinga at nagpapatuloy sa planet earth. Hindi mo naman masasabi kung siya na talaga ang para sayo kung ikaw lang ang nagmamahal sa kanya at nasasaktan ka niya kahit sa mga simpleng bagay.

Ayan ang mga sinulat ko kagabi na hindi ko na natapos dahil guess what? Biglang may nag online at di ako makapaniwala na nakapag online siya. Si Soulmate nag online. Para siyang multo na muling nabuhay, tuwang tuwa ako. Di ko alam kung ano ang una kong sasabihin sa kanya dahil sobrang miss na miss ko na siya. Pero namumutla siya at hinang hina habang naguusap kami kagabi. Hindi ko alam kung guni guni ko lang pero nanlalamig ako. Actually naglalambing na naman siya pero kasi madalas ko siyang jino- joke pero napipikon lang siya. Bakit ganoon? Siya lang naman jino- joke ko ah para matuwa siya pero hindi siya natatawa. Iniisip ko na lang siguro dahil masama pa din ang pakirandam niya kaya mas naaasar siya sa mga joke ko. Nakakainis. Feeling ko nga sumama ang loob ko eh buti na lang kagabi nanood ako ng Agent X44, tawa ako ng tawa hanggang sa nakatulog ako ng mahimbing. Naisip ko, buti pa ang movie, napapatwa ako. Leche, ano ba? Nagiinarte lang ba talaga ako? Baka may masakit pa din sa kanya and I was just being selfish na iniisip lang kung ano ang nararandaman ko.

Pero, naalala ko yung sinulat ko kagabi na hindi ko nga natapos. Yun ba naman ang topic ko at matapos ang mga napag usapan namin, ayoko ng ituloy ang nasimulan ko. Ang ganda pa naman ng topic ko. *weeping continues*

Ayokong mag isip ng masama.

Baka masyado ko lang ina- analyze ang mga bagay bagay.

Baka masyado lang ako nag iisip. Nabasa ko ang horoscope ko for year 2009. Sabi wag daw ako masyadong mag isip.

Oo nga pala, pwede bang mag mura. Ngayon lang promise!

Eto na...

Leche!

Son of a bitch!

Pucha!!!!!

Asshole!!!!!

What the fuck?!!!!

What the hell?!!!!

Fuck! Fuck! Fuck!!!

(see? hindi ako conservative!!!) Oo nga pala, wala akong minumura dyan ah.. wala lang, gusto ko lang!! matagal- tagal na rin kasi eh.

P.S. Pa check naman ng mga sumusunod, please... kung mahal niyo talaga ako at may halata ako sa inyo, wala lang check niyo lang at i- add sa blogroll niyo.

Love Notes at Campus Notes

Di ako mahilig sa notes, sa notebook, oo. Collection ko nga ang mga notebooks eh. Ano ang connect?

Bedtime Stories

2009-01-03T21:31:00.005+08:00

Napanood ko ang movie na "Bedtime Stories" at muli akong nabuhayan ng loob. Okay, aaminin ko, noong bata pa ako naniniwala ako sa fairytales. Noong bata pa kasi ako, mahilig talaga ako magbasa ng libro, tagalog at english, school books, story books hanggang sa naging uso sa akin ang pocket books. Basta gusto ko merong kwento. Feeling ko kasi ako yung bida doon sa kwento at feeling ko sariling adventure ko iyon. Kahit hanggang ngayon, nagbabasa pa din ako. Kasalukuyan ko ngang binabasa ang last book ng "Harry Potter". Yup, nasa last book na ako! Nasa "to do list" ko kasi ang tapusin ang Harry Potter series kaya nagtiya- tiyaga akong manghiram sa library ng Hong Kong. Kahit nung nagaaral pa ako, hindi pwedeng wala akong library card na madalas ay nakaka dalawang palit ako sa isang taon. Hindi naman ako halatang adik ano? Pag nagbabasa kasi ako pakirandam ko pinagdadaanan ko talaga yung adventure. Ang saya. Nakakainis nga lang kasi pag natatapos ko ang isang libro, ayun, feeling ko tapos na din ang adventure. Tapos na ang kwento.

Pagdating naman sa kwento, ang mga kinu-kuwento lang sa aking ng aking Nanay ay ang past niya, tsismis at minsan mga kwento ng aswang. Kaso mas gusto ko kasi ang kwento na yung may happy ending at hindi yung may mamamatay, may nakakatakot, although gusto ko din naman ng ganoong kwento pero mas gusto ko kasi yung sinasabi nilang imposible eh, gusto ko yung palaging masaya ang ending. At yun nga, yung may happily ever after. Syempre noong una, paniwalang paniwala ako sa binabasa ko. Mahilig din kasi akong bilhan ng libro eh noong ako ay four years old kaya siguro, kinder pa lang ako, ang bilis ko ng magbasa. Ngayon, alam niyo na kung bakit hilig ko ang magsulat? Kasi, hilig ko ang magbasa.

Okay, balik tayo sa bedtime stories. Sabi ni Adam Sandler, di daw totoo ang happily ever after kahit tumingin ka sa paligid mo. Iyon daw ang realidad. Hanggang ngayon naman naniniwala pa din ako sa happily ever after. Pero dumating din naman ako sa point ng buhay ko na I have stopped hoping na iyon ang kalalabasan ng aking buhay. Dumating yung time na feeling ko wala na akong magagawa sa sitwasyon at sa tingin ko hahayaan ko na lamang na ganoon ang ending.

Eto pa ang isa, alam niyo ba na akala ko pag kinasal ang isang tao sa taong mahal niya, forever na silang magmamahalan. Yun talaga yung paniniwala ko, na kahit may mga taong naghihiwalay, alam kong may mga tao pa ding nananatiling masaya. Pero noong dumating ako dito sa lugar na kinalalagyan ko ngayon, talamak mong makikita at maririnig na kesyo hindi sapat ang isa, hindi naiwasan at kung anu- ano pang dahilan, naghihiwalay sila. Sinubukan ko pa ngang ipagtanggol ang side ko pero ano ang sabi sa akin? "Mare- realize mo din na tama kami pagdating ng panahon, kapag meron ka ng sariling pamilya.. blah blah blah" Di na ako nakinig pa. Okay, life is not a fairytale pero can we at least make it be? Matapos ang conversation na iyon, medyo nanlumo ako kasi feeling ko pinapaasa ko lang ang sarili ko na totoo talaga ang masaya kayo forever. Kinuwento ko nga yun kay "Soulmate" at madalas niyang isasagot sa akin ay hindi kami tulad ng iba, na hindi mangyayari ang ganoon, na kung magkaka- problema man, kakayanin namin. Isa kasi sa pinapangarap kong mangyari ang happy family.

Natutunan ko din doon sa movie na kapag nandoon ka na sa sad part ng iyong buhay, wag kang titigil doon. Huwag mong iisipin na iyon na ang ending ng story. Nakakalimutan niyo na ba na pag dumating yung sad part, eto yung time na kailangan ipaglaban mo na ang gusto mong mangyari. Syempre, you have to strive harder para makamit ang gusto mong ending. Muntikan ko na ngang makalimutan ang part na iyon. Tama nga naman, malapit ka na sa happy ending, titigil ka pa ba sa sad ending? Parang pinagdesisyunan mo ng maging malungkot forever ah! See???? Naisip ko yun ngayon lang!!! Gosh!!! At ngayon, kahit di gaanong masaya, kailangan masaya pa din ako kasi baka dumating na din yung part na masaya ako at baka ma- miss out ko lang. Sabi nga nila "Nasa Diyos ang awa, nasa tao ang gawa". Kailangan gawin din ang part mo.

And one more thing, ang buhay nga pala ay magkakaroon lamang ng ending kapag patay ka na! Syempre happily ever after kapag nasa heaven kaya sa ngayon, wala munang ending ha. Huwag lalagyan ng "THE END" ang buhay mo. Tama na siguro ang happily ever after!

I'm still hoping sa aking happily ever after.

p.s. panoorin niyo yung movie, feeling niyo babata kayo ulit like me ^_^

I'm Sad

2009-01-03T10:50:00.003+08:00

Meron lang akong gustong i- share...

Ang mga sumunod na pangyayari ay naganap matapos kong isulat ang aking post na "2009, here I come". Naisulat ko yun kasi medyo hinihintay ko na mag online ang aking "soulmate" which is medyo feeling ko ang tagal tagal ko ng naghihintay. Hanggang sa umabot na ng 11:00 pm. Naiisip ko ano na kaya ang nangyari sa kanya? Nagsisimula na akong magalala. Sinubukan ko na lamang isipin ang huli naming napagusapan. Sabi niya mag o- online daw siya at alam niya na magtatampo ako kapag naghintay na naman ako ng matagal sa kanya.

Sinubukan kong tawagan ang cellphone niya. Out of coverage area daw. OMG, ano na kaya ang nangyari sa kanya? Sinimulan na akong kabahan, dapat siguro talaga bawasan ko na ang pagkakape ko. Inisip ko kung saan ko siya pwede ma- contact. Sunod kong tinawagan ang cellphone ng kapatid niya. At ayun, sa awa ng Diyos ay sinagot naman. Nanlumo ako sa balita na na narinig ko mula sa kanya...

Nasa ospital si "soulmate"!!! At, at.. at inoperahan siya. "B- bakit, anong nangyari sa kanya? Bakit siya inoperahan? Saang parte?" sunod- sunod kong tanong.

"Yung apendix po niya." ang tangi niyang sagot. Hindi ko na alam ang sunod kong gagawin. Samu't saring emosyon at pressure at namayani sa aking katawan. Naisip ko nga magpa- book na kaya ako ng ticket para bukas? December 31 pa naman kinabukasan, ano na ang aking gagawin? Uuwi ba ako? Ano??? Sa huli kinuha ko na lamang ang number ng Papa niya at doon ako tumawag. Nanghihina siyang sumagot at ako naman ay parang di mapakali na ewan.

"Love, kamusta ka na? Ano ang masakit sayo? Di ba tayo pwede mag chat?"
"Baby, di pa ako pwedeng lumabas eh." yun lang ang nasagot niya sa mga tanong ko.

Okay, Cindy, hinga hinga, breathe in, breathe out!

Sinabi ko na lamang na magpagaling siya at tatawag na lamang ako bukas dahil di na din naman ako makakalabas dahil malamig na di rin ako papayagan.

Okay, skip na natin ang ibang eksena. Ang naaalala ko na lamang ay umiiyak na ako dahil gusto ko siyang puntahan at alagaan. Naisip ko nga sana meron na lang akong powers mag apparate tulad nina Harry Potter o kaya sana di na lang ako masyado gumastos para meron pa akong pera. Hindi ko na alam ang gagawin talaga. Ang mahal pa naman ng ticket kasi new year na at isa pa di rin ako pinayagang umalis kasi mag off din ako sa February for a few days eh. Okay, fine! Maaga kami oinauwi the next day kasi nga new year. Kamo lahat ng tao nagsasaya, may kausap at mukhang nag shopping. Ako naman si ako, mukhang tanga na pinipigil ang luha. Jacket ko na nga ang pinampupunas ko eh. Wala akong paki sa mga taong dumadaan.

Hanggang sa makarating ako sa bahay. Naiinis ako kasi uuwi na naman ako sa empty house kasi mamaya pa dadating sina Mama. Leche, pagkadating ko sa 15th floor hinanap ko pa ang susi. Di ko siya mahanap. Nag stay pa ako sa labas ng bahay namin for 5 minutes dahil di ko talaga mahanap ang aking susi. Ang laki naman kasi ng bag ko eh at ang dami niyang laman. Sa wakas, nahanap ko din siya. Pagkapasok ko ng bahay, narandaman ko agad ang aura na may tao sa loob ng kwarto. Akala ko kung sino, ang aking Inay lang pala. Ang aking Inay, nasa bahay pala. Sana nag doorbell na lang ako. T_T Asar naman o.

Nakaupo siya sa kama at you know, niyakap niya ako. Sabi niya gusto niya daw akong tulungan pero kahit siya walang magawa. Naiintindihan niya daw na gusto kong umuwi talaga, tapos umiyak siya at umiyak na din ako tapos we just hugged.

Ayun, sa bandang huli sabi niya, mag Mcdonalds na lang daw kami para naman sumaya kami. I still feel lucky.

So ngayon, hindi na muna kami makakapag chat ni "Soulmate". Pero di bale na, malapit na din naman kami uli magkita.

First lesson for the year 2009!

2009-01-01T21:25:00.006+08:00

Noong bata pa ako, madalas akong asarin ng mga kaklase ko. Sari- saring pangaasar, at madalas akong umuuwi na umiiyak kasi nga inaaway ako. Ako yung tipo ng tao na binu- bully na kahit lumalaban, umiiyak pa din sa bandang huli. Lagi kasi akong pikon. Naiinis din ako kasi napaka babaw ng luha ko. Wala akong masyadong friends at hindi rin ako cool. Kasali ako sa grupo na very marginalized, kumbaga kami yung nerdy and weirdos. Di ako pinalad na mapasali sa mga famous classmates ko. Alam niyo naman sa high school talagang nadi- divide ang klase ng mga tao. Merong tulad ko na weirdos at nerdies at meron din namang feeling nila, may camera sa harap nila kung maglakad ay parang may something sa pwet nila. Ako naman ay lumaki na bagaman fighter ay biktima pa din ng isang school society na kinaiinisan ko talaga. Purkit lang mataba ako at... hay, ayoko ng dagdagan pa.

Dati, ako ang batang pag inasar ay umiiyak. ako yung tipong, maliit na problema lang sumusuko na. Meron ngang isang classmate na lalake na tawagin na lamang natin sa pangalang "Baba" na walang araw na di ako inaasar. Palagi yun, eh seatmate ko siya. Kahit di mo pansinin, maaasar ka pa din di lang sa pagmumukha niya kundi sa lumalabas sa bibig niya. Mabait naman ako sa kanya, madalas ko siyang pinapakopya pero pagkatapos niya akong pakinabangan, ayan na naman siya, mangaasar non stop. Nakakabawas ng self esteem. Lalo na pag sasagot ako tapos pagtatawanan niya pag mali ako. Minsan naman, ipapahiya niya din ako sa iba. Ewan ko ba, nasa isip ko kasi noon na pag may ginawa sayo ang isang tao, don't get mad, you should get even. Highschool na ako nang panahon na iyon pero napapaiyak niya pa din ako. Leche siya.

Grumaduate ako ng highschool at nag college. Then, out of the blue, bigla siyang tumawag sa aming kabahayan at nag sorry sa mga ginawa niyang masasamang bagay sa akin noon, aminado siya na mali siya noon at tapos ay babalik siya ngayon? At tulad ng iniisip ko, sabi ko na nga ba eh. Meron siyang hidden agenda. Balak pala manligaw. Ang kapal ng feces niya. Hmp! Well I guess di ko na kailangang sabihin ang nangyari in the end. The rest is history. Clue: tinuruan ko lang siya ng lesson na hindi niya makakalimutan. At malamang di niya na gagawin sa ibang tao yun.

Ayan ang bad side ko, di mo kailangan maging always nice dahil madalas pag nice ka, natatapakan ka ng ibang tao. At ayoko na ng ganoon. Ayoko ng maranasan na kinukutya at inaasar. At regarding sa iyak iyak na yan? Iniyak ko na sila kahapon bago mag new year na naging dahilan kaya sumakit ang ulo ko. Ayoko ng iyakan ang mga walang kwentang bagay. Sa taong ito, mas magiging matatag na ako at magkakaroon na ako ng paninindigan. (insert "I believe I can fly" by Eric Santos). I'll stand for myself na.

OMG! What am I talking about here? Sorry sa nakakabasa nito, pero mukhang sobra ata ako sa tulog eh. Cindyrella, okay ka lang ba? Alam niyo kasi natulog lang ako buong araw dahil ang sakit ng ulo ko at nasusuka din ako. Uy, di ako buntis ah. Medyo nawindang lang ako sa mga pangyayari mula ng isinulat ko yung last post ko. Nagkakaroon kasi ng abnormality ang system ng pangangatawan ko pag nade- depress ako.

Basta ang gusto ko lang naman iparating mula sa post kung ito lalo na sa mga taong hinahayaan lang tapakan ang kanilang pagkatao ay bumangon ka na mula sa pagkakalugmok mong iyan. I mean di ko naman recommended na gumanti ka dahil baka magalit sa akin si Bro. Utoy niyan. Ang masasabi ko lang kung tinatapakan ka, why don't get even? It's time para ipagtanggol ang sarili mo.

Eto na nga lang, first picture for the year 2009: (tadah!) Naka orange ako para swerte. Partida walang make up or anything ako dyan. Wahahah! Oi, bawal kontra!

P.S. Okay lang naman if you get even with your enemies pero never niyong tatapakan ang pagkatao nila dahil parang itinutulad mo na din ang sarili mo sa kanila. Just give them a dose of their own medicine. Right? Sa nagbabasa nito, be happy always! Mwah!

2009 here I come!

2008-12-30T21:16:00.005+08:00

Okay, last post na ito para sa taong ito at bago matapos ang taong 2008 ito, gusto kong ipakilala ang ilan sa mga taong nagpapasaya sa akin ngayong taon na ito. Malupit ang taong 'to sa akin pero meron pa ding "someone" na kahit napakatigas ng aking ulo at kahit lagi ko inaaway ay pinagtyatyagaan pa din ako bilang parte ng buhay nila at ni minsan, ni nagawang itakwil ako although may mga kasalanan ako.

Unahin muna natin ang aking Mom na madalas kong naaway, nasasabihan ng problema, madalas na pinapasakit ang kanyang ulo, alam niyo ba na hanga ako sa kanya dahil kung di dahil sa kanya, wala ako sa mundong ito at kahit napakatigas ng aking ulo, alam ko mahal niya pa din ako. Mahal ko pa din naman siya. Madalas niya akong binibilhan ng siomai dahil alam niya favorite ko yun.

At syempre sa aking Daddy, I'm so proud dahil ikaw ang naging Dad ko, meron kang paninindigan at salamat din dahil never mo akong pinahugas ng plato. Salamat dahil ikaw nagluluto ng dinner at lagi mong nire- report kung malamig ba bukas. Salamat dahil spoiled mo ko dati nung bata pa ako pero ngayong malaki na ako, siguro ganoon pa din. Alam ko ayaw niyo pa akong mag asawa pero wag po kayo magalala, di ko makakalimutan ang aking responsibilites. Kayo ata ang nagpalaki sa akin.

Sa aking dalawang kapatid, lagi kayong magaaral mabuti. Wag kayong magalala, di pa ako

mamamatay bukas. Pasensya na kayo sa inyong Ate kung minsan ay mas bunso pa ako sa inyo. Alam ko naman na baby face ako pero alam ko na dapat ay nagpapala- panganay ako sa inyo. Wag kayong magalala, lalabas uli tayo sa Feb, san niyo ba gusto?

O di ba? Manang mana sa akin ang aking mga kapatid, may mga hitsura! O wala ng kokontra! Ang kumontra nawa'y magka- almoranas.

Salamat din ng madami sa aking "Soulmate". Ang mga nagsasabi na multo ang aking "Soulmate", nagkakamali po kayo dahil siya ay for real. Mabuti pa ay bisitahan niyo ang site namin ni "Soulmate" pero nagsisimula pa lang kami so more to come pa yang mga post namin sa blog na yan. Soulmate, thank you dahil napapasaya mo pa ako sa madaming paraan. Alam kong malayo pa ang mararating natin. Remember 'till the end of time ha!

Sa mga nasa itaas mahal ko kayo, sana ganun din kayo. LOL!

Oo nga pala, salamat din sa mga sumusunod na tao dahil nagawa nilang makulay ang mundo ko.

Sa aking best friend na si Jmie, friend miss ko na ang tawanan nating dalawa. Si Jmie ang taong kahit di nakakatawa ay gagawing nakakatuwa ang mga bagay- bagay at talagang di ko mababagot kapag kasama mo siya. Siya ang kasama ko sa vidoeke, sa malling at laging nagkakasundo ang aming mga utak.

Akala na nga ng iba tibo kami pareho eh pero FYI, pareho po kaming KIKAY!

Sa aking mga Varsity mates, lalo na sa aking LOLO na laging pinapalakas ang aming mga loob looban sa pamamagitan ng pagdadala ng saging kapag kami ay may laban, madaming madaming salamat.

Salamat din sa aking Prof sa Accounting, Law at Taxation. Gusto ko po malaman niyo na malaki ang nagawa niyong parte sa aking buhay. Feeling ko ang talino ko na at hindi maloloko ng gobyerno o ng cashier dahil sa mga natutunan ko sa inyo.

Salamat din sa CMYG, iyon ang youth group ko noong ako ay nasa college.

Salamat din sa nagco-comment sa aking blog. Di niyo napaparandam sa akin na isa lang akong papansin sa blogsphere na ito. Salamat dahil narandaman ko pa din na welcome ako para i-express ang aking mga feelings. Hayaan niyo nafe- feel ko kasi talaga na this is my destiny. So magblo- blog ako hangga't meron pa akong masusulat.

Salamat kay God, I love you so much Lord!

Salamat din sa inner me. Dahil kahit gravacious ang taong ito, nanatili akong matatag sa hamon ng buhay. Salamat Cindyrella dahil hanga talaga ako sa iyo. Napaka- swerte ko at ipinanganak ako bilang ikaw. I luv yah gurl!

P.S. Salamat sa mga taong naging bahagi ng aking magulo pero masayang buhay. Alam niyo na kung sino kayo. Magpapakabait kayo. You'll alwaays be a part of me.

Sa inyong lahat, HAPPY NEW YEAR!!!

2009 HERE I COME!!!

New Year's Resolution

2008-12-28T19:36:00.005+08:00

Malapit na ang new year, as in ilang araw na lang. Ibig sabihin new year, new life. Panibagong new year's resolution na naman. Dahil eto ang time para baguhin ang ating mga sarili and to make ourselves a better person. Meron akong binabasang libro ngayon, isa siyang "30 day plan to transform yourself from a job slave into the master of your destiny". Kagabi, binasa ko siya at doon nakapaloob ang mga mantra na sasabihin mo sa sarili mo, once na nawalan ka ng faith and hope sa pag abot ng iyong mga pangarap. Grabe effective siya. Dahil sa totoo lang, ayoko na maging office slave! LOL! Joke lang po. I mean mas pangarap ko po kasi yung sundin ang sarili kong rules, meaning mas gusto kong magtayo ng sarili kong company. Nagtrabaho lang ako para matugunan ang aking pangangailangan na Mcdonalds every Saturday at pambayad nitong internet at ang installment ng aking laptop. At isa pa, gusto ko din namang makatulong sa aking family. Pero alam mo ba kung ano talaga ang aking dream job? Ang dream job ko ay magsulat ng magsulat. As in forever, nobela, blog, balita at kung anu- ano pa. At isa pa, gusto ko din matuto ng madaming bagay sa mundo. Gusto ko din mag lakbay sa buong mundo kasama si "Soulmate".

Ilan yan sa mga bagay na gusto kong gawin now na pero di ko magawa dahil may mga kupal pang problema sa aking daanan. Kailangan ko muna silang linisin na parang *** ng aso sa kalye.

Heto nga pala ang aking new year's resolution sa taong 2009:

1. Magiging mas positive na ang outlook ko sa aking buhay. Mas magiging thankful na ako sa araw araw ng aking life.

2. Kung may dadating mang problema, di ko sila tatakasan, bagkus haharapin ko na sila ng buong puso. Mas magiging matatag na ako sa hamon ng buhay.

3. Ang mga desisyon na aking gagawin ay pagiisipan ko muna ng mabuti para hindi ko sila ma-regret pagdating panahon.

4. Gagawin ko ang mga bagay na makakapag pasaya sa akin. Hindi ko na muna masyadong iisipin ang ibang tao at mas papansinin ko muna ang nararandaman ko. Eto, kung mabait sila, mabait din ako at kung bad sila, I'll be the worse. Masyado din kasi akong naging mabait this year. (insert evil laugh: hahahaha!)

5. Mag titipid na talaga ako at di na ako bibili ng mga bagay na di ko naman talaga gagamitin.

6. Sa library na lang akomanghihiram at magbabasa ng books, di na muna ako bibili.

7. Mas magiging firm na ako sa sasabihin ko, I'll be a girl of my word.

8. Mas mapapadalas ang aking pagblo- blog.

P.S. Magbabago na po ako ng hair style. Papakulot na ako ^_^

Love Bus

2008-12-27T00:46:00.006+08:00

Kanina napag kwentuhan namin ni "Soulmate" yung tungkol sa driver nung school bus kung saan kami naging close ni "Soulmate". Ganito kasi yun, nakatira kami sa may bahagi ng Pilipinas kung saan di ganoon ka- modern, sinasabing tapunan daw ng patay, well, malapit kami doon pero sa lugar namin, bihira magkaroon ng gulo. Noong una, tahimik lang talaga yung lugar namin. Bata pa naman kasi ako noon. Gigising ng 4:45 at sakka maliligo sa pinainit na tubig ng Ate Leds (ang nagalaga sa akin mula nung ako ay nasa grade 3 pa lamang), tapos kakain ng almusal at pagkatapos bandang 5:45 dadating ang aking school bus. Dahil nga nasa dulo ang aming bahay ako ang pangalawa sa sinusundo at kailangan ready na kasi ang Mama ko feeling ko siya ang papasok, mas excited pa sa amin dahil nga ayaw niya kaming ma- late. Madilim pa kapag sinusundo kami ni Kuya Roms dahil nga 7:00 ang pasok namin. Nakakatamad pero no choice.

Napagusapan namin ni "Soulmate" ang mga pangyayari pag siya na ang sinusundo. Siya ata ang 3rd to the last o 2nd. Di ko na maalala pero mapupuno na ang bus pag siya na ang susunduin. Naaalala ko pa nga na pag sasakay siya ng bus ay para siyang espasol dahil alagang alaga siya ng powder. Samantalang ako ay oily na dahil 30 minutes na mula nung sinundo ako. Maraming naiinis sa kanya kasi naman ang tagal tagal niya. Siya na nga ang pang huli pero nale- late pa din siya. Ako naman ay todo maktol kasi ang aga aga ko nga nagigising eh tapos pag daan namin sa bahay nila kumakain pa lang siya. Hayz!

Pero pag uwian naman, siya naman 'tong magpapahuli sa pag hatid eh siya nga dapat ang una. Ako ang pangalawa sa huli pag ihahatid at gustong gusto kong umupo malapit sa pintuan dahil sa wakas ay medyo solo na namin ang bus. Malayo sa kaninang siksikan at mabahong bus. Pero nandoon pa din si "Soulmate". Noong una di ko alam kung bakit gusto ng batang ito magpahuli sa paghahatid.

After 6 years, inamin niya din. Gusto niya daw kasi ako makita ng matagal. HA! Talaga lang?

Wala lang, sarap lang mag reminisce.

Lonely is the night

2008-12-25T22:56:00.005+08:00

Nasabi ko na ba sa inyo ang tungkol sa communication namin ni "Soulmate"? Gabi- gabi kaming nagcha- chat kapag weekdays at kapag weekends naman ay whole day. Hindi ko alam kung sa sitwasyon kong ganito, masuwerte ba talaga ako o ano? Alam ko it's too good to be true dahil kahit ganito ang sitwasyon namin (as in long distance naman kasi di ba?) nagagawa pa din niyang maging honest sa akin. Kanina dahil magsasara na ang computer shop na pinupuntahan niya dahil nga pasko, nakita ko sa mga mata niya na ayaw niya pa umuwi at gusto niya pa ako i- chat. Araw araw kaming ganito, pagkagaling ko sa trabaho, kakain lang ako at maliligo at pagkatapos ay mago- on line na ako at online din naman siya. Gabi gabi, sinusubukan naming punan ang mga moments na dapat ay magkasama kami na magkatabi at nagkukulitan. Siguro masasabi kong utang namin ang lahat ng ito sa MSN messenger. Nagagaa namin ang mag video call at yung para bang magkaharap lang kami at nag uusap. Pinaguusapan namin ang mga nangyari sa amin sa buong araw, ang mga gagawin namin kinabukasan, at mga plano namin at pagkatapos ay aming mga "sweet nothings". Sa totoo lang, masaya na ako sa paguusap naming iyon. Naranasan kong di siya maka chat at talagang di ako mapakali. Oo na, adik na kung adik, eh sa dito ako masaya eh. Madalas sinasabihan ako ng mga ka- office mate ko na wag naman daw araw araw kaming mag chat. Hay, sa totoo lang di ko sila mapakinggan kasi dito ako masaya. Masaya ako pag kausap ko siya. At sa totoo lang, sinong lalake ang uuwi ng 12:30 ng umaga galing sa computer shop para maka chat ako? Wala pang taong nag sacrifice para sa akin ng ganoon? Masaya ako dahil sa dami ng tao, merong isang ginagawa ang lahat makausap lang ako. Napapagalitan na siya at lahat, tuloy pa din. Minsan, may nagtatanong na din sa amin kung di ba kami nabo- borred sa ganitong buhay? Ang sagot namin ay palaging hindi dahil hindi naman talaga. Alam naman namin na matatapos din 'tong chapter na ito at magkakasama na din kami.

Kanina noong magsasara na ang computer shop, para siyang bata na iiwanan ng Nanay na pupunta sa kung saan. Ako naman, sinusubukan siyang pakalmahin at sinasabing bukas na lamang kami mag chat. Sinubukan niyang magmakaawa sa ng pabiro sa may ari ng computer shop pero di na siya pinagbigayn nito dahil pupunta pa ata sila sa kung saan. Narinig ko pa nga na sinabi niya na "Kahit po iwanan niyo na lang ako dito." Pero ayaw na talaga eh. Sinubukan niya pa ngang mag hintay pa ng ilang oras pero bukas na lang talaga.

Naiisip ko nga sana wala ng magbago. Sana ganito na lang kami palagi. Ayoko yung mga problema na may 3rd party or something. Dito kasi, madami na akong naririnig. Maga abroad yung isa taapos maiiwan yung isa. Tapos may mangangaliwa, may kakanan, tapos maglolokohan na. Sa tingin ko di ko kakayanin kapag nangyari sa akin ang ganyan. Parang ang hirap. Ayoko yun maranasan. Natatanong ko yun sa mga ibang taong nakaka experience ng ganoon at ang isasagot nila sa akin ay di iyon maiiwasan. Anong di maiiwasan? Di ko maintindihan. Kung mahal nila ang isa't isa, kung talagang gusto nila forever, bakit di sila gumawa ng paraan para magkasama, ba't di sila gumawa ng paraan para iwasan ang tukso? Bakit? Bakit? Bakit sinasabi nila na ganito lang ang mararandaman mo kapag bata ka pa dahil immature ka pa pero ano ba itong sinasabi nila na kapag matanda ka na, at pag nagasawa ka na mare- realize mo na sana nakipag date ka pa sa iba pang tao? Kalokohan! Ayoko mangyari yun, ayoko, ayoko, ayoko!!! Please God, keep this feeling alive! Ayokong maging tulad ng ibang tao na magmamahalan tapos bibitawan din naman sa bandang huli. Parang katanghan yun eh.

Diary

2008-12-24T22:57:00.014+08:00

Eto ang unang pasko na wala ako sa Pilipinas at talagang hindi pa ako sanay. Hindi ko kayang walang Noche Buena, hindi ko kayang walang gifts, ayokong dadaan lang yung pasko na hindi ko man lang namamalayan. Parang kailan lang, last year, ganitong araw, oras at panahon, nasa labas ako ng bahay namin at nagho- host ng isang Christmas Party kung saan nagtipon tipon ang aming mga kapitbahay. Ang saya saya. Madaming bata, may exchange gift at madaming pagkain. May palaro pa at rinig na rinig ang boses ko sa buong kanto namin, kapal ng mukha ko talaga. Sabagay, ang tanging magagwa ko lang ay pasayahin ang aking sarili. Nakakalungkot isipin pero ayoko namang palungkutin ang sarili ko. Ayokong maging parang double dead na manok. Patay na nga, pinatay pa ulit. Isipin na lamang natin ang mga positive. Aba aba, may natanggap ako today na mga regalo at birthday ng ka-office mate ko kaya nilibre niya kami sa KFC. Yum! Blessing, blessing!

Tatlo ang natanggap kong regalo ngayong taon na ito, bukod sa binigay ng Boss namin na christmas balls at Christmas basket na may laman na imported goods, nakatanggap ako ng mga sumusunod:

1.) Galing kay Ate Aileen mula sa Accounts Dept. Naglakad siya na parang siga papunta sa kinauupuan namin at sinabing, "Ano ginagawa niyo?" Aba naman may introduction pa! Ay saka niya binato na parang wala lang ang mga teddy bear sa amin na para bang nagpapasa lang siya ng panibagong trabaho. Sa akin talaga yung pink, ang cute cute niya talaga. Ano kaya ipapangalan ko sa kanya? Siguro Ally na lang, mula sa pangalan ng nagbigay sa kanya. May kinakapatid na si Sheepy the Sheep! Oh my, I feel so grade four. Feeling ko bumabalik talaga ako sa pagkabata kapag pasko. Natutuwa din ako dahil para ko siyang Auntie na binigyan pa ako ng kiss. Akala mo kung sinong siga eh no?

2. Binigyan din naman ako ng aking Nanay ng isang napakagandang brush. Meron siyang tubig sa likod at may shells shells pa sa loob. Meron ngang isang shell na may nakalagay na "I (heart) HK" Uhm, okay. Ano kaya gustong iparating sa akin ng Nanay ko? Nahahalata niya ba na isang beses lang ako sa isang araw kung mag suklay at isa na rin siya sa nabuburaot sa aking "bad hair day" *shrug*? How sad! Pero malay mo, pino- promote niya lang sa akin ang HK o di naman kaya ang pagsusuklay. Bata pa kasi ako at kahit hanggang ngayon, pinagsasabihan niya pa din ako kung ano ang dapat kong gawin sa buhok ko. Talian ba or whatever. Basta I love my Mom, kakatuwa at kaka- touch.

3. Mula naman sa aking Daddy, isang Diary. Napansin niya siguro na medyo naluluma na din ang aking diary. Tuwing umaga kasi ako nagsusulat doon habang umiinom ng kape at nanonood ng National Geographic. O ano ka ngayon, that is what we call "Multi- tasking" (babae lang daw ang may kaya niyan, totoo kaya?) Anyway, taon taon meron akong "TO DO LIST BEFORE THE YEAR ENDS" Hindi ko naman sila nagagawa lahat pero more likely 50% lang ang natatapos ko. At least improving di ba? Eto nga ang ilan sa mga nagawa ko: (Mula ito sa listahan ko ng mga Goals in life ko na isinulat ko noong August 2007)

-ang pumasok sa isang horror house

-ang magkaroon ng Hong Kong ID

-i-treat ang aking mga kapatid sa Star City

-mag bayad ng utang na loob sa aking Auntie (may balance pa nga ako eh)

-sabihin sa taong mahal ko na mahal ko siya

-yakapin ang taong mahal ko (hmmm...)

-kantahan ang taong mahal ko (ehem!)

-bagong hair style

*Yung iba ay secret na. LOL! Masyado siyang madami dahil madami naman talaga akong gustong gawin. At eto, nag iiba ang gusto ko, nag iiba din ang mga pangarap dahil sa mga dumadaan sa buhay mo. Nagiiba din ang priority. Naiisip ko sa bago kong diary, panibagong "TO DO LIST" na naman at panibagong New Year's resolution.

Matatapos na naman ang taon, magye- year of the Beef na nga eh. Oo nga pala, 12:05 na. Happy Birthday Papa Jesus. Birthday mo nga pala no? Sorry kung di na ako nakakadalaw, nawa'y gamutin mo na ang aking katamaran. T_T Basta happy birthday tol! Loves mo naman ako di ba? loves din kita, tropa tayo di ba? Tinatawagan nga kita gabi gabi eh. *O, kay Papa Jesus yan*

Pero grabe din ang taon na ito ah. Madaming kalungkutan nangyari at madami din namang blessing. Sa taong ito nangyari ang mga sumusunod:

1. Nagkasakit ang kapatid ko, overnight kami sa ospital hanggang sa kinabukasan, naisip na lang bigla ng aking Daddy na pumunta ako sa HK. Imagine? Akala ko tatlong taon pa bago ako makapunta ulit, yun naman pala, tatlong buwan na lang ang palugid ko. Feeling ko mamamatay na ako pagkatapos ng tatlong buwan, January yan nangyari at sa April ang alis ko. ang drama no? Yan ang pinakamalungkot na nangyari sa aking life. Lalo na yung tipong magkakalayo kayo ng mga kapatid mo at ng friends mo, lalo na ng "soulmate" mo.

2. Nahuli kami ng guard na nagiikot sa school na naghahalikan ni "Soulmate". Na- confiscated ang aming mga ID pero imbis na mag panic, tumawa lang kami ng tumawa. Nakukha namin ang mga ID namin matapos kaming pasulatin ng letter na hind na namin uulitin. Nilagay din namin sa letter na hindi namin sinasadya ang mga pangyayari which is totoo naman dahil nadala kami sa aming mga damdamin.

3. Pumunta nga ako sa HK, nag job hunting 2 months at sa awa ng Diyos, nakakuha ng trabaho sa isang travel agency. Isa na akong Reservationist ngayon pero never ko naman siyang pinangarap na maging trabaho. Well, at least di naman ganoon kasama ang nakuha ko.

4. Nasubukan ko ang mag hiking, di naman challenging.

5. Nasubukan ko din ang bumili ng plane ticket gamit ang sarili kong pera, umuwi ng halos di man lang nagpaalam. Nakapag paalam ako ilang oras bago ang aking flight. Syempre, sumama ang loob nila Mama. Nag stay ako sa Pilipinas ng tatlong araw at nakarandam ako ng tatlong araw na puro saya pwera lang noong aalis na ako. Masyadong ma- drama ang aking buhay na habang tina- type ko 'to, feeling ko kinukurot ang aking cute na heart. Saka ko na iku- kuwento ang buong story.

6. Muntikan na akong lumayas.

7. Nakapunta ako sa isang bar at nag disco noong Halloween. Naka- costume naman lahat ng tao, di mo alam kung talagang multo na ba ang katabi mo o kunyari lang. Di mo kasi mahahalata. Well, at least ako, naka- angel na costume.

Madami pa namang ibang nangyari. Basta ang conclusion ay talagang nagkaroon ng malaking pagbabago ang aking buhay. Di ko nga akalain eh. Oo na, di na naman pero at least naging handa ako. Malaking steps pero thank God, I've made it. Sabi din yan sa akin ng aking horoscope. Kaso di pa available ang horoscope para next year kaya I still can't guess what lies ahead. Charing!

Ngayon ano naman kaya ang aking magiging plano para sa taong 2009? Hmm.. ayan, may gagawin na ako sa aking 2 days vacation, ang mag isip ng plano para sa 2009. Maganda din kasi yung may plano ka, at least alam mo kung ano ang gusto mong marating, hindi yung nasasayang lang ang oras ko sa panonood ng TV. Uy, may naisip na ako! Wahaha! Isa sa aking mga plan ay mag blog not twice, but 3- 4x a week. Nice idea! Good, Cindyrella, good! O, may isa na ako! Weee!!!

Ano pa kaya? Pagiisipan ko na lang yan magdamag!

Anyway, Happy Christmas to all of you! Remember, make love not war!

P.S. Visit niyo naman ito! Bago 'to as in!

Oval

2008-12-20T12:09:00.005+08:00

Dati, noong nasa grade school pa ako takot na takot ako sa bola. Ewan ko, pero pakirandam ko dati mas malakas sa akin yung bola. Hangga't maaari, iiwasan ko ang P.E. subject at uupo na lamang ako sa isang tabi. Masyado ata akong naging conscious, sobrang hinhin ko kasi talaga. Talagang di makabasag pinggan kasi di naman talaga ako ganoon ka daldal sa klase. Di ko nga akalain na magkakaganito ako, yung tipo ng taong magsasalita kahit hindi kailangan. Siguro hanggang noong mag 3rd year high school ako saka ko binasag ang aking katahimikan nang sumali ako noong Intrams sa Basketball team ng aming classroom. Imagine? Pero bigla na lang kasi lumakas ang loob ko dahil nagkaroon ako ng tropa tropa. Sumali ako sa aming basketball team. Nagulat ako sa sarili ko dahil noong try out pa lang ay nakaka- shoot na ako. Para akong may hidden talent na noon ko lang na- diskubre. Takot nga ako dati sa bola di ba, tapos bigla na lang akong naka- shoot? Ano ako? Sinapian? Nang naka- shoot ako, pakirandam ko, parang... "Wow, ang galing ko!". Kahit ako talaga nagulat. Nakapasa ako sa try out at nakasali kami sa Intrams. Dalawang beses kaming lumaban at dalawang beses ding natalo. Magkaganun pa man, ang saya ng pakirandam ko, I felt fulfilled. Magmula nang "faithful day" na iyon, sinabi ko sa sarili ko na magiging varsity player ako, kahit anong sports.

Noong nag college nga ako, nag iba talaga ang ihip ng hangin dahil niyaya ako ng aking best friend na mag try out sa track and field. My gulay naman! Wala akong history ng pag takbo pero sige susubukan ko. Pagdating namin sa may oval, nakilala namin ang team captain, nakita ko ang namumuong muscle sa kanilang binti at braso. Napanganga na lamang ako. Pinatakbo kami ng sampung rounds sa oval, walang tigil. Sumakit na ang dibdib ko, ang balun- balunan ko, ang mga hita ko at pakirandam ko nga ay sasabog na ang puso ko pero di pa din ako tumigil. Nang natapos namin ang sampung rounds na iyon, saka bumigay ang aking katawan at napaupo sa may nearby bench. Sa huli, natanggap kami dahil meron daw kaming potential.

Sa halos dalawang taon kong pagva- varsity, madami din naman akong benefits tulad ng scholarship, libreng check up at allowance na Php. 100 kada isang araw ng laban. Nagkaroon din ako ng privileges na bumango ang aking pangalan sa school dahil nga varsity ako. Nagagawa kong mag yabang dahil isa na ako sa mga chosen ones. Lumaban kami sa ibang school na ginanap pa nga sa Brent International School. May mga panahon na tatakbo kami kahit tanghaling tapat o di naman kaya ay malakas na umuulan. Walang pinipili. Nandyan yung nakakain ako ng alikabok pag naglo- long jump kami, tatakbo ng relay (eto ang masaya dahil apat kayong magkakampi at kailangan dito ng team spirit). Narandaman ko ang matalo, manalo at yung okay lang na pakirandam dahil di mo alam kung panalo ka ba dahil 2nd placer ka nga eh dalawa lang naman kayong magkalaban. Oo, nagkaka- medal ako sa ganoon! Astig nga eh. Balak ko na nga sia isangla, medyo madami na din akong naipon.

Sa halos dalawang taon ko sa track and field, madami din naman akong natutunan, mga bagay na magagamit mo para makamit mo ang mga pangarap mo sa buhay. Nilista ko nga sia para di ko makalimutan dahil di ko pa din naaabot kung ano talaga ang gusto kong mangyari sa buhay ko:

1. Ang buhay ay parang racing lang, tumatakbo ang oras at mabilis itong tumatakbo at kailangan mong makisabay sa bilis nito dahil kung hindi ikaw na mismo ang pagiiwanan ng panahon. Huwag na huwag kang magpapahuli kung ayaw mong kumain ng alikabok.

2. Kung may gusto kang marating sa buhay, kailangan mo ng matinding practice, dapat alam mo kung ano ang dapat mong gawin, kung ano ang ginagawa mo, kaiangan mong magkaroon ng tactics, dahil kung may pangarap ka nga, wala ka namang plano kung paano mo siya mararating, balewala din naman. Sana natulog ka na lang at inimagine ang mga pangarap mo.

3. Kailangan mong mag sikap, totoo yun. Maaga akong nagigising kahit 10 am pa ang pasok ko para pumunta sa oval at tumakbo ng ilang rounds. Kailangan ng matinding training eh, di naman ako pwedeng lumaban na wala sa kondisyon ang katawan ko. Hindi pwedeng mamuo ang mga bilbil sa tiyan ko kundi ay bibigat ako. At kung natalo ka man, hindi ibig sabihin na natalo ka na nga. Wag kang magkakamaling sumuko. Kahit ngayon ina- apply ko pa din yan sa buhay ko. Madami na din naman akong naging failure pero paano pag malapit na pala ako sa mga pangarap ko ay saka pa ako sumuko? Ayokong magkamali at sumuko na lang.

4. It's all in the state of mind. Kung sa tingin mo di mo kaya, wag mo na lang ituloy. Pero kung sa tingin mo ay kaya mo at mananalo ka, ay panalo ka na. Sabi ng coach namin, mas bilisan pa daw namin, lalo na pag inoorasan niya kami at dapat malampasan namin yung nauna, aba'y bibilis ka talaga. Sabi niya tayo lang din naman ang nagpro- program sa sarili nating mga utak kaya kung natalo ka, kasalanan mo dahil kahit sa sarili mo wala kang tiwala.

5. Kung sa tingin mo mas magaling sila, then mas mag pursiige ka pa. Kung nagaaral sila ng dalawang oras sa isang araw, magaral ka ng apat na oras o kung gusto mo ay mas mataas pa.

6. Masakit matalo pag di mo naman ginawa ang lahat kaya pag nandoon ka na, i-todo mo na, go lang go.

7. Ang buhay ay parang oval lang, may cycle, may finish line. Pero sa bandang huli hindii importante kung nanalo ka o natalo, ang mahalaga ay ang journey, ang pagtakbo mo, ang experience, ang narandaman mo, ang mga natutunan mo.

Ngayon, bumalik na ang mga bilbil ko. Medyo nananaba na din ako, pero ang mga natutunan ko sa track and field ay nakatatak pa din sa isipan ko. Hindi ko yun makakalimutan at ang mga natutunan ko doon ay patuloy na nakatatak sa akin na parang tatoo. Ang mga natutunan ko ay dadalhin ko siguro hanggang sa mamatay ako.

Yun lang.

Love Lessons

2008-12-15T22:32:00.009+08:00

Oo alam ko matagal pa ang Valentines day, di pa nga tapos yung pasko di ba tapos magpo- post na ako ng ganito. Iba lang kasi yung pakirandam ko ngayon. Siguro dahil sa kapapanood ko ng mga nakakakilig na movies. Shyet, lalo na yung "My Only You". (PATOLA!) Dahil wala ako haos magawa noong weekend, eto ang mga natutunan ko sa mga napanood ko: (na may kasamang reflection pa yan ha!)

1. Love like it's your last chance. May mga tao kasing ginagawang katuwaan lang ang salitang pagmamahal, akala nila iyon na yun, pero malalim talaga ang kahulugan nito. Dahil di lang basta basta nagsama kayo para sa sex or whatsoever na purpose. Natutunan ko na pag magmamahal ka, iisipin mo kung paano mo mapapasaya ang isa at hindi kung paano mapapasaya ang sarili mo. Nandyan yung kailangan mong mag desisyon hindi lang para sa sarili mo kundi yung para sa inyong dalawa. Nandyan yung iintindihin mo siya kahit mali siya pero dapat ipapaliwanag mo yung side mo, nandyan din yung sacrifices. Hindi biro ang mag mahal. Ayoko ng taong mag sasabi lang ng "I Love You". Mas gusto ko yung pinaparandam, pero syempre nandoon pa din dapat yung word na yun kasi malay ko ba kung ano ang intention. Tingnan niyo si "Soulmate" inabot kami ng almost 8 years bago naging kami, pinaparandam niya lang kasi eh ako 'tong si bulag at siya naman 'tong pipi. Sa totoo lang, di naman sa nag sasalita ng tapos pero ngayon lang ako nagmahal ng ganito, dati kasi kung mag mahal ako sarili ko lang yung iniisip ko, ngayon, iniisip ko kung paano mapapasaya si "Soulmate".

2. Importante ang friendship. Why? Kasi pag tanda niyo tapos kayo pa din, mawawala kasi yung romance pero yung friendship, never na mawawala yan. Hindi naman importante kung gaano kayo katagal naging mag kaibigan, importante yung napapakita mo kung sino kayo talaga at matanggap ang isa't isa. Eto din kasi yung magiging foundation ng isang relationship, kung matatag yung friendship niyo, siguradong your relationship will stand the test of time

3. You can never hurry love. Tama, di mo mamamadali ang love (tinagalog lang eh no?) May mga taong naghihintay o di naman kaya ay yung tipong minamabilis na ma- inlove kaya ang kinalalabasan ay naghihiwalay lang sila kasi akala nila love na, di naman pala. Kailangan din kasi bigyan ng time ang sarili, i- explore munang mabuti yung nararandaman bago mo sabihing mahal mo ang isang tao kasi mahirap na magkamali. Andyan din naman yung madami ka munag heartaches na dadaanin bago mo siya mahanap. Nakailang heartaches na ba ako? Dami na kaya..

4. Nakakalason ang jealousy. Wag mong iu- underestimate ang trust dahil unang una di yan pwedeng mawala sa isang relationship. Okay, base from my own experience, mahirap talaga ang long distance relationship kasi everyday is a test to both of us. Kalaban namin lahat pati mga sarili namin. Sa bandang huli, matutuwa ka kasi nabigay mo ang lahat at hindi nagkato- totoo ang mga sinabi ng mga tao sa paligid mo na naiinggit lang pala. Syempre hindi lang kayo magtru- trust, both of you have to be loyal, kailangan tapat kasi kung hindi ka naging tapat, (in my own opinion) di mo talaga siya mahal kasi di mo magagawang lokohin ang taong mahal mo.

5. Love changes people too much until there is nothing left of the person you used to be. HA! Huwag niyo ng tanungin kung ano ako dati, ang masasabi ko lang ibang iba na ako ngayon. Para akong nawala sa isang sumpa na matagal ng nakasunod sa akin. Nag iba ang lahat, mula sa panlabas (naging blooming ako lalo) hanggang sa panloob (nagsusuot na ako ng t back LOL, no I mean, ngayon mas mabuti na akong tao). I have become a better person now.

Eto ang love story namin ni "Soulmate"

Soulmate, thank you for being my inspiration. Malaking pasasalamat uli sa pinoychannel.tv dahil dito ako nakakanood ng mga pinoy movies for free!

To be continued...

Good night!

To my long hair

2008-12-13T11:42:00.011+08:00

Ang post naman na ito ay dine- dedicate ko sa aking buhok (sa ulo). Alagang alaga ang buhok ko mula pagkabata ko, at talagang may history kami nito. Noong 3 years old ako, maikli talaga ang aking hair tapos meron din akong bangs na hanggang mata ko na talaga at naaalala ko pa nga noong ginugupitan ako ng aking Ina, sa totoo lang siya ang naging parlor ko noong bata pa ako. Lagi niyang pinage- experimentuhan ang aking buhok at minsan pa pag pinaliliguan ako ng aking yaya (hmm.. sosyal!) pag nagsha- shampoo, iiikot niya ang aking buhok sa ulo at titingin ako sa salaamin para makita na mukha akong may korona. Well, ganoon talaga ako, kahit noong bata pa ako, feeling senyorita, feeling rich kahit hindi naman, yayaman pa lang naman. Basta napaka-arte ko noon. At pag papasok ako sa school, kung anu- anong hair style ang ginagawa sa aking buhok. Tirintas, pig tails, pony tail at kung anu- anong accessories like hair clip, butterfly na clip, korona, sanrio, pony etc. Minsan pa nga pag napagalitan ako ng Mama ko, feeling ko galit din siya sa buhok ko dahil sa tuwing tatalian niya ako, grabe batak na batak ang buhok ko na parang matatanggal na sa aking ulo.

Pero alam mo, iniyakan ko na din ang buhok ko dati. Kasi naman grade 6 ako noon at noong ginupitan ako ni Mama, di siya pantay! As in!! At ang ikli niya pa. Grabe, iniyakan ko siya maghapon kasi at that time, sa totoo lang maarte nga ako at ayokong basta na lang inalipusta ang aking buhok. Di ko siya ma- take. Galit na galit ako sa mundo dahil as in slant talaga yung buhok ko parang layer na di malaman kung saang planeta merong ganoong hair style. Naisip ko, baka pag nakita ng crush ko na ganito ang buhok ko ay baka ma- turn off siya! YES, yan ang naisip ko, imagine! Ang bata bata ko pa ang landi landi ko na! Tapos tingin ako ng tingin sa salamin. Isa siyang bangungot para sa akin. Pero di nagtagal, humaba din siya at ayun, hindi na halata.

Okay, etong buhok ko ay ang tipo ng buhok na kung sa tao ay suplada dahil kahit anong ilagay kong gel, live on, at nagpa- straight na ako ay ayaw niya pa ding mag straight ng maayos.

Hanggang sa isang araw, bigla na lang siyang nag straight. Oo! Noong last year, naging straight siya kahit anong gawin ko. Bumbabalik siya sa pagiging straight. Tuwang tuwa ako. Kaya pag naglalakad ako, feel na feel ko ang aking shinny long black hair. Basta ang ganda ko. Alam niyo kung bakit? Kasi noong mga time na iyon, naging kami na ni "Soulmate". Hmm.. ano connection?

Tapos, matapos ang kalahating taon, nang napag desisyunan na ng pamilya ko na dito na ako sa Hong Kong, naisip ko siyang pagupitan. Wala lang for a change. Kasi alam ko, di na magiging okay ang lahat dahil alam ko, di kami magkakasama ni "Soulmate" ko. Pinagupitan ko siya yung style na Octopus ba yun. Oo kamo pinagtawanan pa ako ng barbero noong sinabi ko ang style na gusto ko. Sabi niya ba naman, ang exotic naman daw nang gusto ko. Tapos sabi niya, "Baka gusto mo yung pugita style o yung elephant style. Muntikan na akong mainis kasi baka mamaya kung ano na lang ang gawin niya sa buhok ko. Pinaupo ako sa harap ng isang salamin at saka ako nilagyan ng tela sa aking leeg na para bang sasakalin ako. lecheng bakla iyon. Mukhang magsasara na sila kaya feeling ko minamadali yung pag gupit sa akin, OMG, wag mo gawing bara bara ang buhok ko, puputulin ko ang lawit mo bakla ka sa oras na malaman ko na sasabotahin mo ang buhok ko. Sa bandang huli, Naging okay naman ang kinalabasan. Kung dati, mukha akong mahinhin, nang mga oras na iyon, I feel wild and free.

Lumipas ang ilang buwan, nag tra- trabaho na ako dito ngayon, at madalas napapansin ng mga ka- officemate ko ang buhok ko. Inaasar pa nga nila ako kasi sa aming magkakatabi sa office, ang hair style ko lang ang kakaiba. Lahat kasi sila ay straight. Ewan ko ba kung bakit. Sinabihan nila ako na magpa- straight na din ako pero sabi ko ayoko. Ayoko namang pare pareho kami no. At saka sa totoo lang kontento na ako sa buhok ko. Kinunsulta ko muna si "Soulmate" kung dapat ba akong magpa- straight. Sabi niya naman kahit ano ay bagay sa akin, eh kaysa naman gumastos pa ako eh di hinayaan ko na lang ang buhok ko. Niregaluhan pa nga nila ako ng plantsa sa buhok para lang daw di nila makita ang nanggagalit kong buhok sa umaga. Tinanggap ko ang plantsa matapos kong masigurado na may ceramic siya.

Before and After ako mag plantsa ng buhok (May pinagbago ba?)

Yun lang!

One in a Million Girl

2008-12-09T21:55:00.006+08:00

Okay, walang kinalaman yung pic na nasa kanan sa ipo- post kong ito. Pero bago ang lahat, gusto kong pasalamatan si Ate Carla (officemate ko) sa binigay niya sa aking t- shirt na galing CEBU, o di vah? pinili niya talaga yan para sa akin. "I'm one in a million" daw kasi. Bale made in Cebu yan, as in from Bisaya Espesyal. Bale yung jacket, galing naman sa pinsan ko one year ago from PUMA. Thank you very much to all of my sponsors! Please keep on supporting me! lol! So sa lahat ng gusto mag sponsor sa akin, you're always welcome! Hirap maging celebrity ano?

Hay naku, dito na ako sa aking main course ngayon. Okay, 3 days ago, nabalitaan ko yung nangyari kay Marky Cielo (soul survivor ng star struck) na namatay dahil sa bangungot. nabasa ko siya sa PEP. At nakakalungkot talaga pero bakit ganoon? May nababasa ako na suicide daw yung nangyari? Kahapon din kasi pinanood ko yung SIS at sabi ng Mom niya, nung last time daw na nag usap sila is the night before at ang sabi pa ng Mom niya nagsumbong daw sa kanya ang anak niya na may problema daw. Sabi naman ng Mama niya sa kanya ay "Kailangan mo harapin ang consequences kasi kung gusto mong mature ka na lalake, haharapin mo ang implications ng actions mo." Something like that. So what's that supposed to mean? Para mabasa ang full article, heto click niyo lang: Marky! Tapos sabi daw nakita siyang nasa sahig! Eh bakit siya nasa sahig? Kung natutulog lang siya at binabangungot? Hindi pa din naman siya clear sa aking pagiisip.

Ang masasabi ko lang, kung sakali ngang nagpakamatay siya, which is hindi ko talaga ma- imagine kasi naman feeling ko ang bait bait niya talaga! Ang amo ng mukha niya and all! Pero kung oo nga, eto lang ang masasabi ko: Gaano ba kalaki ang problema niya at naisipan niya iyon? Di niya ba alam na lahat ng problema ay may solusyon? Di vah? Sabihin nating nagkautang siya ng malaki? Mababayaran yun kasi pera lang naman yun. O kung sakali mang nakabuntis siya, naku madali lang yan. Ako paki ko kung malaman ng sambayang pilipino na nakabuntis ako? Kung may boyfriend man yung girl, haharapin ko talaga. Actually, sa buhay niya ngayon, kahit ba stressed out siya, meron pa ding mas mabigat ang problema sa kanya. Paano yung mga taong katulad ko na nalalayo sa mga mahal sa buhay at tinitiis ang mapanis ang laway dahil wala akong makausap ng madalas. Minsan nga ay kinakausap ko ang sarili ko pero ano? Sumuko ba ako? HINDEH! Well, yun lang naman ang akin. At kung di naman totoo ang balitang iyon at talagang binangungot lang si Marky, mga hayup talaga yung mga gumagawa ng kwento, patay na nga yung tao ginagawan pa ng tsismis. Ipagdasal na lang natin ang kanyang kaluluwa.

Anyway, alam niyo ba na meron ding mga panahon na gusto ko din gumive up, feeling ko gusto ko ng tumalon sa 15th floor pero pag sa tuwing naiisip ko yung mga pangarao ko na yayaman din ako, pag naiisip ko yung mga kapatid ko, parents ko, si soulmate, gusto kong batukan ang sarili ko at sabihing, "Tange ka talaga! Minsan lang tayo mabuhay, lubus- lubusin mo na! Sayang ang beauty mo kung tatalon ka, made- deformed ang iyong mala- anghel na ganda. (Bawal po masuka!) Tsaka hello??? Kung sa tingin mo galit sayo ang mundo, so what? di vah?" I mean seriously, ayoko talaga sa mga taong mahihina ang loob dahil wala silang nararating sa buhay, Ayun, ayun! Di ako naniniwala na nagpakamatay si Marky! Kung mahina ang loob niya, paano siya nakasai sa Star Struck? Hindi, hindi siya nagpakamatay. Talagang mabait lang siya kaya siya agad kinuha ni God. Ganoon talaga. madami pa sana akong iku- kuwento about sa pagpapakamatay kaso gabi na kasi, tapos mag isa lang ako dito matutulog sa kwarto, hindi siya mabuti. Kaya to be continue na lang ulit!